หนิวเวยตั้งใจจะดูถูกเย่อู๋ซวง และตั้งใจจะฉวยโอกาสลวนลามเธอด้วย
มือสกปรกของเขายื่นตรงไปยังเย่อู๋ซวง
เย่อู๋ซวงลุกขึ้น ใบหน้าไร้อารมณ์ หันกลับมาตบฉาดหนึ่ง
เพี๊ยะ!
จนหนิวเวยทั้งคนทั้งเก้าอี้ล้มคว่ำไปกับพื้น!
"อ๊าก!" หนิวเวยหัวกระแทกพื้น สมองอื้ออึง ที่ที่ถูกตบบวมขึ้นเป็นรอยฝ่ามือ
เพื่อนร่วมชั้นโดยรอบพากันถอยหลังกรู หลีกห่างจากจุดเกิดเหตุ แต่ไม่มีใครห้าม
เพราะหนิวเวยปากเสียสมควรถูกสั่งสอนจริงๆ
และเพราะฐานะของเย่อู๋ซวงในตอนนี้ พวกเขาไม่อาจล่วงเกินได้ ต่อให้หนิวเวยไม่ปากเสีย พวกเขาก็ไม่กล้าขัดขวางเย่อู๋ซวง
หนิวเวยได้สติ ลุกขึ้นจากพื้น ดวงตาแดงก่ำเบิกกว้าง ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าเย่อู๋ซวง ปากยังพูดแหลมว่า
"นังแพศยา กล้าดียังไงมาตบข้าคนนี้ ให้หน้าไม่รักหน้าดี!"
แต่มือเขายังไม่ทันถูกเย่อู๋ซวง ก็ถูกเย่อู๋ซวงถีบเข้าที่ท้อง ทั้งคนกระแทก "ตุบ" คุกเข่าหงายต่อหน้าเย่อู๋ซวง
"แหวะ" สิ่งที่ยังไม่ย่อยในท้องหนิวเวยถูกอาเจียนออกมาบนพื้น
เขาเงยหน้า เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ในตาเต็มไปด้วยความตกใจและโกรธแค้น
ตกใจที่เย่อู๋ซวงไอ้ขี้ขลาดอ่อนแอกลับกล้าตีเขา แรงยังหนักหน่วงขนาดนี้
โกรธที่คืนนี้เป็นงานเลี้ยงรุ่นม.ต้น น่าจะเป็นฉากที่เขาสำรวยโอ้อวด ตื่นตาตื่นใจผู้คน แต่กลับถูกเย่อู๋ซวงตีจนเป็นลูกเต่า!
"เย่อู๋ซวง เธอรู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร!" หนิวเวยเจ็บจนลุกไม่ขึ้น พยายามตะโกนด้วยความโกรธ
เย่อู๋ซวงจำไม่ได้จริงๆ ว่าพ่อของหนิวเวยคือใคร
เธอเท้าซ้ายเหยียบบ่าหนิวเวย ก้มตัวเล็กน้อย ข้อศอกพาดบนขาซ้าย มองลงมาเหนือกว่าเขาอย่างสงบนิ่ง