ตราตำรวจที่ถูกเข้าใจผิด

ตอนที่ 3 ตราตำรวจที่จำผิด

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เป็นไปไม่ได้”

นี่ต้องเป็นปฏิทินเก่าแน่ ๆ บางทีห้องนี้อาจไม่มีคนอยู่นาน เจ้าของห้องเลยไม่ได้เปลี่ยนปฏิทิน มันคงถูกแขวนไว้ตั้งแต่หลายปีก่อน

หลู่เหยาวางปฏิทินกลับที่เดิมอย่างกระวนกระวายใจ ก่อนลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ผ้าม่านแง้มอยู่เล็กน้อย เขามองออกไปข้างนอก

ตรอกด้านล่างปูด้วยแผ่นปูนสี่เหลี่ยมแบบเก่า สีเทาหม่น ตรงปากตรอกมีจักรยานคันหนึ่งจอดอยู่ เป็นจักรยานแบบคานสูงสีดำ คานกลางพันด้วยแถบพลาสติกสีน้ำเงิน

ไกลออกไปอีก บนถนนมีรถโดยสารวิ่งผ่าน ทรงเหลี่ยมทั้งหัวทั้งท้าย สีรถพื้นขาวคาดแถบแดง มีแผ่นสีบนหลังคาลอกเผยอขึ้นมาชิ้นหนึ่ง

เขาไม่เคยเห็นรถโดยสารแบบนี้ ในความทรงจำของเขา รถโดยสารควรเป็นรถพลังงานใหม่ หรืออย่างน้อยก็เป็นรถปรับอากาศ แต่คันนี้กลับดูเหมือนกล่องเหล็ก

หลู่เหยากลับมานั่งที่ขอบเตียง ภาพเหตุการณ์เมื่อวานเริ่มย้อนเข้ามาในหัว

พวกโจรในร้านทองสวมหน้ากากดำ เสื้อผ้าสีดำ แต่พอนึกย้อนดูตอนนี้ เนื้อผ้ากลับไม่ใช่แบบชุดกีฬาในยุคปัจจุบัน

เป็นผ้าโพลีเอสเตอร์ เนื้อค่อนข้างแข็ง ซักหลายครั้งแล้วจะเป็นขุย โจรคนหนึ่งสวมกางเกงยีนส์ พับปลายขาขึ้น เผยให้เห็นกางเกงผ้าฝ้ายสีเทาที่สวมอยู่ข้างใน

แล้วตัวประกันล่ะ? เขาพอจำได้ว่าเมื่อวานมีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพง เธอสวมเสื้อลายดอกตัวเล็กเหน็บชายเสื้อไว้ในกางเกง และคาดเข็มขัดหนังเส้นบางไว้ข้างเอว ข้าง ๆ มีชายคนหนึ่งสวมแจ็กเก็ตแบบเก่า หัวซิปใหญ่ พอรูดขึ้นก็ส่งเสียงครืดคราด

ตอนนั้นเขาไม่ได้สังเกต เขาเอาแต่กลัว

แล้วยังมีตำรวจเหล่านั้นอีก หลู่เหยาเดินไปมองที่หน้าต่างอีกครั้ง ตำรวจที่เฝ้ายามตรงปากตรอกยืนพิงรถตำรวจ เครื่องแบบสีน้ำเงินเข้ม อินทรธนูเป็นโลหะ บนหมวกมีตราแผ่นดิน

เขาเคยเห็นเครื่องแบบแบบนั้นในรูปถ่ายเก่า ๆ ไม่ใช่แบบที่มีแถบตีนตุ๊กแกในปัจจุบัน เนื้อผ้าแข็งเป็นทรง ปกเสื้อตั้งขึ้นได้

มือของหลู่เหยาเริ่มสั่น เขาหันกลับมากวาดตามองทั่วห้อง โทรทัศน์บนโต๊ะมีตัวเครื่องพลาสติกสีเหลืองนวลทรงโค้ง ปุ่มหมุนเปลี่ยนช่องยื่นออกมาทางด้านขวา

ข้างโทรทัศน์มีวิทยุเครื่องหนึ่ง เสาอากาศแบบชักสีเงินยืดออกจนสุด ตะแกรงลำโพงหุ้มด้วยผ้า มีฝุ่นจับอยู่ชั้นหนึ่ง

มุมห้องมีตู้เสื้อผ้าสองบาน ประตูฝังเงาไว้ กระจกออกเหลืองเล็กน้อย ผ้าปูเตียงเป็นตารางสีน้ำเงินสลับขาว ส่วนปลอกหมอนเป็นแบบเก่า ตรงกลางพิมพ์คำว่า “เซี่ยงไฮ้” ไว้

หลู่เหยาเดินไปที่โทรทัศน์ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือหมุนสวิตช์เปิดเครื่อง

หน้าจอกะพริบวูบหนึ่งแล้วสว่างขึ้น มีจุดรบกวนเต็มไปหมด

เขาหมุนปุ่มเปลี่ยนช่อง ภาพช่องหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ชายคนหนึ่งกำลังอ่านข่าว ฉากหลังเป็นภาพถ่ายร้านทอง คุณภาพของภาพพร่ามัว ห่างไกลจากภาพคมชัดระดับสูงในปัจจุบันมาก

“...คดีปล้นร้านทองในเมืองของเราครั้งนี้ทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจบาดเจ็บและเสียชีวิตหลายราย ตัวประกันไม่มีผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว ขณะนี้ตำรวจกำลังเร่งสืบสวนและติดตามจับกุมคนร้ายในคดีร้ายแรงครั้งนี้...”

“เบาะแสทั้งหมดบ่งชี้ว่า...ฉันข้ามเวลามาจริง ๆ งั้นเหรอ?!”

ตอนพูดประโยคนี้ เสียงของเขาเบาจนแทบไม่ได้ยินแม้แต่ตัวเอง

“ฉันข้ามเวลามาจริง ๆ ด้วย” ตอนนี้ในหัวของหลู่เหยาสับสนวุ่นวายไปหมด

เขาคลำกระเป๋า เอกสารประจำตัวของตำรวจคนนั้นยังอยู่ มันแข็งและทิ่มมือ เขาหยิบออกมาเปิดดู คนในรูปถ่ายมีหน้าตาเหมือนเขาทุกประการ ชื่อ: ลู่เหยา

เขาจ้องชื่อนั้นอยู่นาน

“ลู่เหยา”

หลู่เหยาไม่ได้นอนทั้งคืน เขานั่งอยู่บนเตียงไม้แข็ง ๆ พิงหลังกับกำแพง มือกำบัตรประจำตัวตำรวจไว้แน่น นอกหน้าต่างมืดสนิทค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเทา แล้วจึงสว่างขึ้นเป็นสีขาวจาง ๆ

เขาพลิกดูบัตรประจำตัวตำรวจซ้ำไปซ้ำมาหลายสิบครั้ง หนังหุ้มบัตรถลอกจนขึ้นเงา ขอบบางจุดเผยอขึ้น รูปถ่ายเป็นคนสวมเครื่องแบบตำรวจ ผมหวีเรียบร้อย แววตาหนักแน่น

ฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว ในขณะเดียวกัน ราวกับมันได้ทำให้หลู่เหยาตัดสินใจบางอย่าง

หลู่เหยาลุกขึ้น เขากลัดตราตำรวจไว้ด้านในเสื้อ สอดเอกสารไว้ในกระเป๋าเสื้อชั้นใน ล้างหน้า แล้วกลับด้านแจ็กเก็ตหนังในห้องมาสวม ก่อนออกจากห้อง ลงบันได และมายืนอยู่ในตรอก เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ

หลู่เหยาตัดสินใจไปสถานีตำรวจเพื่อชี้แจงเรื่องทั้งหมดให้กระจ่าง แต่พอเดินออกไปตามตรอก ผู้คนบนถนนก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น จักรยานจำนวนมากแล่นผ่านข้างตัว เสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งระงม เสียงแปลกหูและวุ่นวายเหล่านั้นทำให้หลู่เหยาลังเลอีกครั้ง

เขาเดินอยู่ราว 20 นาที ก่อนจะเห็นอาคารเก่าสี่ชั้น ที่หน้าประตูเขียนไว้อย่างเด่นชัดว่า: สถานีตำรวจเขตตงเฉิง เมืองเอช

หน้าประตูมีป้อมยาม หลังหน้าต่างกระจกมีตำรวจนายหนึ่งนั่งอยู่ อายุราวสี่สิบต้น ๆ สวมเครื่องแบบ

หลู่เหยายืนอยู่ตรงประตู มือสอดกระเป๋ากำเอกสารไว้ ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินเข้าไป

ตำรวจเวรยามเงยหน้าขึ้น “หยุด! ใครอนุญาตให้เข้าไป? มาหาใครหรือมาติดต่อธุระ?”

หลู่เหยาหยุดเดิน เงียบไปสองสามวินาที ก่อนหยิบบัตรประจำตัวตำรวจออกมาเปิด แล้วยื่นให้ตรงหน้าชายคนนั้น

สายตาของยามหยุดอยู่บนตราแผ่นดิน รูปถ่าย และชื่อ “ลู่เหยา” บนเอกสาร สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไป

ท่าทีขึงขังที่ใช้ขัดขวางเมื่อครู่ผ่อนลงทันที หลังตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วยกมือทำความเคารพอย่างถูกระเบียบ น้ำเสียงก็สุภาพจริงจังขึ้น

“ขอโทษครับ สหาย! ผมไม่รู้ว่าเป็นคนกันเอง เชิญครับ”

“ผม...ผมมา...”

หลู่เหยาอ้าปาก เขาอยากพูดว่า “ผมเอาเอกสารมาคืน ผมไม่ใช่ลู่เหยา ผมชื่อหลู่เหยา หลู่ที่แปลว่าถนน ผมข้ามเวลามา เรื่องที่ร้านทองไม่เกี่ยวกับผม”

เขาเกือบจะเททุกอย่างที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมารวดเดียว เขาอยากบอกว่าเขาไม่ใช่โจร เขาเป็นคนดี

ยามคงเห็นว่าหลู่เหยามีเรื่องอยากพูด “มีธุระอะไรก็แจ้งสหายที่สำนักงานด้านในได้เลยครับ”

ตามที่ยามบอก หลู่เหยาเดินมาถึงห้องทำงานห้องหนึ่ง เคาะประตูแล้วเข้าไป

พอตำรวจในห้องทำงานเห็นหลู่เหยา ก็หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมาทันทีแล้วกดหมายเลข เขาโบกมือให้หลู่เหยานั่งรอก่อน

“หัวหน้าครับ คนมาถึงแล้ว”

“อืม ได้ครับ ผมจะแจ้งเขาเดี๋ยวนี้ครับ ได้ครับ หัวหน้า สวัสดีครับ”

ตำรวจวางสายแล้วหันมามองหลู่เหยา “ขั้นตอนการโยกย้ายของคุณมีการเปลี่ยนแปลง ให้ไปรายงานตัวที่กองสืบสวนคดีอาญาเมืองเจียง มณฑลข้างเคียงก่อน”

หลู่เหยาชะงัก เขารีบลุกขึ้น “เดี๋ยวก่อน ฟังผมก่อน ผมไม่ใช่—”

เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากทางเดินไกล ๆ มีคนตะโกนว่า “รวมพล! เร็วเข้า!” วิทยุสื่อสารส่งเสียงซ่า ๆ ปะปนกับเสียงตะโกนสั่ง บรรยากาศทั่วทั้งอาคารตึงเครียดราวสายธนูที่ขึงจนสุด

“ลู่เหยา” ตำรวจขัดจังหวะเขา พลางปิดบัตรประจำตัว “ในเมืองเกิดคดีใหญ่ ทุกคนต้องรวมพลออกปฏิบัติการทันที ไม่มีเวลามาอธิบายให้คุณฟังอย่างละเอียดจริง ๆ”

หลู่เหยาอยากแทรกขึ้นมา “เดี๋ยวก่อน ผมมีเรื่องจริง ๆ—”

ตำรวจลุกขึ้น รีบสวมอุปกรณ์ แล้วส่งบัตรประจำตัวของลู่เหยาพร้อมใบตอบรับคืนให้เขาอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดช่องให้พูดแม้แต่น้อย

“บอกแล้วไงว่ามีเรื่องอะไรก็ไปจัดการทางเจียงเฉิง ความสัมพันธ์ด้านแฟ้มประวัติถูกโอนไปที่นั่นแล้ว เรื่องต่อจากนี้ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของกองสืบสวนเมืองเจียง”

ไม่ว่าคุณจะมีเรื่องอะไร ก็ไปทางเจียงเฉิงก่อน

“รีบออกเดินทาง” ตำรวจหยิบหมวกบนโต๊ะมาสวม “ตรวจดูเที่ยวรถเอง เก็บตั๋วไว้ด้วย แล้วค่อยเบิกคืนทางเจียงเฉิง”

หลู่เหยากำเอกสารกับใบตอบรับ ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เขายังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ตำรวจหันหลังออกจากป้อมยามไปแล้ว ก้าวเร็ว ๆ มุ่งหน้าไปสุดทางเดิน วิทยุสื่อสารดังขึ้นอีกครั้ง แล้วเสียงคนไกล ๆ ก็ตะโกนว่า “ไปแล้ว ๆ”

เงาคนหลายคนวูบผ่านทางเดิน ทุกคนสวมเครื่องแบบ ไม่มีใครมองเขาเลย

หลู่เหยายืนอยู่หน้าป้อมยามที่ว่างเปล่า มือกำเอกสารของคนตายแน่น ในใจเต็มไปด้วยถ้อยคำที่ยังไม่มีโอกาสได้พูดออกมา

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป