ตราตำรวจที่ถูกเข้าใจผิด

ตอนที่ 2 ตราตำรวจที่ถูกเข้าใจผิด

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

คนที่ยิงเป็นอีกคนหนึ่ง เขายืนอยู่ด้านหลังโจรปล้นร้านที่ถูกยิง ปากกระบอกปืนยังมีควันลอยออกมา

“คิดจะเล่นงานน้องชายฉัน งั้นแกตายก่อน”

จากนั้นเขาก็ยิงซ้ำอีกสองนัดใส่แผ่นหลังของโจรที่ล้มลงไปแล้ว ศพกระตุกสองครั้ง คราวนี้แน่นิ่งสนิท

หลู่เหยามองโจรที่ยิงด้วยความตกตะลึง ชายคนนั้นกระชากหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าเหลี่ยม อายุราว 40 ปี มีแผลเป็นพาดอยู่ระหว่างคิ้ว

“ไม่ผิดหรอก พวกแกเดาไม่พลาดสักนิด หลู่เหยาไม่ได้แค่รู้จักฉัน แต่เขาเป็นน้องชายแท้ ๆ ที่เกิดจากแม่คนเดียวกับฉัน หลู่กั๋วต้ง วันนี้ใครกล้าแตะต้องเขา คนนั้นตายก่อน”

เขาหันมามองหลู่เหยา น้ำเสียงทั้งร้อนรนทั้งหวาดผวาเจือความโมโห “น้อง ไม่เป็นไรใช่ไหม? เมื่อกี้เหม่ออะไรอยู่ เกือบทำตัวเองตายแล้ว!”

“หลู่กั๋วต้ง! แกบ้าไปแล้วหรือไง?! กล้าลงมือกับพวกเดียวกันได้ยังไง?!” โจรอีกคนตะโกนลั่น

โจรคนหนึ่งยกปืนขึ้น เล็งไปที่หลู่กั๋วต้งซึ่งเพิ่งช่วยหลู่เหยาไว้

ขณะนั้นเสียงไซเรนตำรวจดังมาจากทุกทิศทางพร้อมกัน

หลู่เหยาหันกลับไปมองจากในตรอก ประตูหน้าร้านทองถูกปิดล้อมด้วยรถตำรวจ แสงไฟแดงน้ำเงินบนหลังคาส่องถนนทั้งสายให้สว่างราวกับกลางวัน

ที่ปากตรอกหลังร้านก็มีรถจอดอยู่คันหนึ่ง ตำรวจสองนายหลบอยู่หลังประตูรถ เล็งปืนมาทางนี้

“คนข้างในฟังให้ดี! พวกคุณถูกล้อมไว้แล้ว! วางอาวุธ แล้วยอมจำนนเดี๋ยวนี้!”

เสียงโทรโข่งประกาศซ้ำไปซ้ำมา

หลู่กั๋วต้งตะโกนลั่น “อย่ามัวแต่หันปืนใส่กันเอง! ตำรวจมาแล้ว ใครอยากรอดก็ฟังฉัน!”

“กั๋วต้ง! ตำรวจปิดล้อมพื้นที่แถวนี้หมดแล้ว!” โจรคนหนึ่งที่วางตัวเป็นกลางตะโกนขึ้น

“ปิดล้อมแล้วก็ต้องบุกฝ่าออกไป! ในเมื่อไม่มีตัวประกัน ก็เตรียมเปิดฉากยิง!” หลู่กั๋วต้งตะโกน “ทุกคนฟังคำสั่งฉัน แล้วจะรอดกันหมด! ทองพวกนี้มากพอให้เราเสวยสุขไปได้ครึ่งชีวิต!”

“ที่เหลือจับคู่กัน ตั้งจุดยิงไขว้กัน ผลัดกันยิง

ฝั่งตำรวจมีแค่ปืนพก อำนาจการยิงต่ำ กระสุนยิงไปนัดหนึ่งก็เหลือน้อยลงหนึ่งนัด กดพวกเราไว้ไม่ได้หรอก”

เป็นอย่างที่หลู่กั๋วต้งพูด ฝั่งตำรวจมีอำนาจการยิงไม่พอ หนึ่งในนั้นถูกยิงด้วย

เขากุมไหล่ล้มลงข้างรถตำรวจ ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ตำรวจอีกนายลากเขาถอยไปด้านหลัง

ตำรวจหนุ่มที่ถือปืนพกยิงตอบตะโกนว่า “หน่วยปฏิบัติการพิเศษล่ะ?! กองกำลังตำรวจติดอาวุธล่ะ?!”

ตำรวจสูงวัยข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “พวกเขายังมาไม่ถึง! เพราะงั้นเราต้องประคองสถานการณ์ไว้อีกสักพัก! ทุกคนหาที่กำบัง อย่าปะทะด้านอำนาจการยิงกับโจร ผลัดกันยิงกดดันพวกมัน”

อีกด้านหนึ่ง หลู่เหยาหลบอยู่หลังถังขยะในร้านทอง มองหลู่กั๋วต้งที่เพิ่งช่วยเขาไว้ยืนหยัดอยู่ตรงกรอบประตูตามลำพัง เขายิงแล้วเปลี่ยนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว แผลเป็นบนใบหน้าวูบไหวอยู่ในแสงสีแดงจากไฟเตือนภัย

“น้อง!” เขาตะโกนเรียก หลู่เหยาไม่ทันตอบสนอง

“น้อง! มานี่!”

หลู่เหยาอ้าปาก แต่ไม่มีเสียงออกมา ร่างกายอ่อนปวกเปียกไปหมด

หลู่กั๋วต้งเห็นดังนั้นก็วิ่งเข้ามา โน้มหน้าเข้าใกล้หูหลู่เหยาแล้วพูดว่า “น้อง ฟังฉันนะ! ชั้นบนของตึกนี้มีทางเดินขึ้นไปบันไดหนีไฟ อยู่ด้านข้างตึก ฝั่งขวา! ขึ้นไปชั้นสาม จะเชื่อมไปตึกข้าง ๆ ได้ ฉันเช่าห้อง 302 ไว้ล่วงหน้าแล้ว ประตูล็อกอยู่ ใช้กุญแจดอกนี้เปิด!”

หลู่เหยารับกุญแจมา มือสั่นไม่หยุด เขามองลอดช่องกระจกที่แตกออกไปนอกตรอก รถตำรวจมาเพิ่มอีกหลายคัน ตำรวจจำนวนมากลงจากรถ พอเห็นว่าไม่มีตัวประกันก็ยิงเข้ามาทางนี้ทันที

กระสุนยิงปัง ๆ ใส่กำแพงเหนือศีรษะหลู่เหยา เศษปูนร่วงใส่หัวเขาเต็มไปหมด

“รีบไป!”

“แล้วคุณล่ะ?” หลู่เหยาถามออกไปโดยไม่รู้ตัว

หลู่กั๋วต้งยิ้มเล็กน้อยแล้วตอบว่า “นายไปก่อน พี่มีวิธีของพี่”

หลู่เหยาชะงักไป แสงไฟเตือนภัยสาดลงบนใบหน้าหลู่กั๋วต้ง ทำให้เห็นแผลเป็นระหว่างคิ้วได้อย่างชัดเจน

หลู่กั๋วต้งหันกลับไปยิงต่อ นัดหนึ่งถูกกระจกมองหลังรถตำรวจจนแตกกระจาย ตำรวจฝั่งตรงข้ามหดกลับเข้าไป

“รีบไป!” หลู่กั๋วต้งตะโกนเสียงต่ำอย่างร้อนใจใส่หลู่เหยา

หลู่เหยาหันหลังวิ่งขึ้นไปบนตึก เมื่อไปถึงด้านข้างอาคาร ก็พบว่ามีบันไดหนีไฟอยู่จริง ๆ โครงเหล็กขึ้นสนิม โยกเยกไปมา เขาปีนขึ้นไปจนถึงชั้นสาม แล้วพบหน้าต่างบานหนึ่ง มีเทปสีแดงชิ้นเล็กติดอยู่บนกรอบหน้าต่าง ต้องเป็นที่นี่แน่

หลู่เหยาเปิดประตูด้วยกุญแจ เป็นห้องว่างเปล่า มีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว และตู้หนึ่งใบ ในตู้มีเสื้อผ้าสะอาด เงินปึกหนึ่ง น้ำหลายขวด และอาหารหนึ่งห่อ

หลู่เหยายืนอยู่กลางห้อง หอบหายใจอยู่นาน

ด้านนอกหน้าต่างยังมีเสียงปืนดังไม่ขาดสาย หลู่เหยาหมอบมองลงไปข้างล่างจากขอบหน้าต่าง ตรงตรอกหลังร้านทองมีแสงไฟวาบขึ้นเป็นระยะ เงาคนเคลื่อนไหวอยู่ เขาเห็นหลู่กั๋วต้งพุ่งออกมาจากหลังกรอบประตู ยิงปืนเป็นชุดไปทางปากตรอก แล้วหดกลับเข้าไป

อำนาจการยิงของตำรวจหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ กำลังเสริมหน่วยปฏิบัติการพิเศษมาถึงแล้ว

หลู่เหยากำกุญแจไว้แน่น ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองลงไปข้างล่าง

ไม่นานเสียงปืนก็หยุดลง แต่หลู่เหยายังคงยืนอยู่ริมหน้าต่าง

เขาไม่กล้าเปิดไฟ แสงสลัวของดวงอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้าส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา บนเตียงเดี่ยวปูผ้าปูสีเทา ทุกอย่างดูเหลวไหลเกินจริงในตอนนี้

หลู่เหยาโผล่ศีรษะออกไปครึ่งหนึ่ง มองลงไปข้างล่าง

ในตรอกหลังร้านทอง ตำรวจกำลังเริ่มเก็บกวาดที่เกิดเหตุ ศพแรกถูกหามออกมา มีผ้าขาวคลุมไว้ ตำรวจสองนายยกขึ้นเปลหาม ผ้าขาวถูกลมพัดเปิดขึ้นมุมหนึ่ง เผยให้เห็นเสื้อผ้าสีดำข้างใต้—เป็นชุดของโจร

อีกศพหนึ่ง แล้วก็อีกศพหนึ่ง

หลู่เหยานับดู มีศพถูกหามออกมาทั้งหมดมากกว่า 20 ศพ ทุกศพคลุมด้วยผ้าขาว

เขากำหมัดแน่น ห้าศพ รวมเขาด้วยเป็นหกคน นอกจากเขาแล้ว ทุกคนตายหมด

หลู่เหยาถอยออกจากหน้าต่าง กลับมานั่งลงบนพื้น พิงหลังกับกำแพง

ในหัวมีแต่ภาพเสียงปืน ทั้งภาพของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา เล็งปากกระบอกปืนมายังหว่างคิ้ว และภาพของคนที่เรียกเขาว่าน้อง

หลู่เหยาลุกขึ้น คลำทางไปห้องน้ำ ห้องน้ำเล็กมาก มีส้วมนั่งยองหนึ่งที่กับอ่างล้างหน้าหนึ่งอ่าง เขาหมุนก๊อก น้ำเย็นไหลซ่าออกมา

เขาล้างหน้า

น้ำเย็นเฉียบ มีกลิ่นสนิม เขาเงยหน้ามองคนในกระจก

กระจกเล็กเท่าฝ่ามือ ใบหน้านั้นยังเป็นใบหน้าเดิม ใบหน้าของเขาก่อนทะลุมิติมา

อายุ 18 ปี ที่คางยังมีสิวเม็ดหนึ่ง เพราะอดนอนอ่านนิยายเมื่อหลายวันก่อน เขาจำได้ชัดเจน คืนก่อนทะลุมิติมา เขายังยืนบีบสิวเม็ดนั้นหน้ากระจก แต่บีบออกไม่หมด

เขายกมือแตะใบหน้าตัวเอง มันอุ่น เป็นของจริง

เขาถกแขนเสื้อขึ้นอีกครั้ง ข้อมือมีแผลเปิดจากการปีนกำแพงเมื่อครู่ เลือดแข็งตัวแล้ว แต่บาดแผลยังอยู่

เขาจ้องแผลนั้นอยู่นาน

นี่ไม่ใช่ความฝัน ในฝันไม่มีทางเจ็บ ไม่มีทางเลือดไหลออกมามากขนาดนี้ แต่เขากลับอยากให้มันเป็นแค่ความฝัน

เขาเดินกลับเข้าห้อง นั่งลงบนเตียง แผ่นเตียงแข็งมาก สปริงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เขานอนไม่หลับทั้งคืน จึงตัดสินใจไปสถานีตำรวจเพื่ออธิบายทุกอย่างให้ชัดเจน ต่อให้เรื่องนี้จะเหลือเชื่อแค่ไหนก็ตาม

หลู่เหยากำลังจะลุกไปสถานีตำรวจในท้องที่ แต่ปฏิทินเก่า ๆ ใบหนึ่งข้างตู้วางโทรทัศน์ดึงดูดความสนใจของเขา เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วเพ่งมอง—สายตาหยุดอยู่ที่ปี

วินาทีถัดมา ลมหายใจของเขาหยุดชะงัก เลือดทั่วร่างเย็นแข็งในพริบตา เสียงก้องอื้ออึงดังสนั่นในหู

ปี 2000 วันที่ 14 มิถุนายน

หลู่เหยายืนนิ่งตัวเย็นเฉียบ สมองหยุดทำงานไปโดยสิ้นเชิง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป