หลู่เหยาเดินออกจากประตูสถานีตำรวจมา ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง
เขายืนอยู่บนบันได แสงแดดจ้าแสบตา ผู้คนเดินขวักไขว่บนถนน เสียงกระดิ่งจักรยานคานคู่กับเสียงเบรกของรถโดยสารประจำทางผสมปนกัน กรอกเข้าหูเขา ในมือกำเอกสารกับใบรับเรื่องไว้แน่น ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
เมื่อครู่เขาเกือบพูดออกไปแล้ว เกือบไปนิดเดียว
ถ้าเจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มคนนั้นเดินช้ากว่านี้อีกสักวินาที เขาคงเททุกอย่างที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมาแล้ว
“ผมไม่ใช่ลู่เหยา” “ผมข้ามมิติมา” “ผมไม่รู้ว่าเรื่องร้านทองเกิดขึ้นได้ยังไง”
เขาคิดไปถึงแล้วด้วยซ้ำว่าหลังจากนั้นจะถูกปฏิบัติอย่างไร—ถูกมองว่าเป็นคนบ้าแล้วจับขัง ถูกสอบปากคำ ถูกส่งเข้าเรือนจำ
เขาเตรียมใจไว้แล้ว เมื่อคืนเขานั่งอยู่บนเตียงกระดานแข็งตลอดทั้งคืน ก็เพราะตัดสินใจแล้วว่าจะมารับผลลัพธ์นี้
แต่ตำรวจคนนั้นไม่เปิดโอกาสให้เขา วิทยุสื่อสารดังขึ้นครั้งเดียว ทางเดินก็ว่างเปล่า
เขายืนอยู่คนเดียวด้านนอกหน้าต่างห้องเวร มีเพียงยามเฝ้าประตูที่ไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ เอกสารในมือยังถูกยัดเพิ่มมาอีกชุด พร้อมใบรับคำสั่งย้าย
ปากยังอ้าอยู่ แต่คำพูดกลับไม่หลุดออกมา
หลู่เหยาเดินออกจากประตูสถานีตำรวจอย่างเชื่องช้า แดดร้อนแรง เหงื่อเม็ดโตผุดบนหน้าผาก แต่เขากลับไม่รู้สึกร้อนเลยสักนิด เขาเดินไปอย่างไร้จุดหมาย ความคิดหมุนวนไม่หยุด
หลู่เหยาเดินมาถึงสี่แยก ตอนนั้นไฟแดงพอดี
เขาหยุดยืนอยู่ข้างทางม้าลาย อดคิดไม่ได้ว่าทำไมสวรรค์ถึงต้องทำกับเขาแบบนี้ เรื่องบ้าบออะไรต่อมิอะไรถึงได้เกิดขึ้นกับเขาหมด
ขณะนั้นมีหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งยืนรอไฟแดงอยู่ข้าง ๆ สะพายกระเป๋าข้าง
หลู่เหยากะอายุเธอได้ราวยี่สิบต้น ๆ มัดผมหางม้า สวมกระโปรงลายดอกไม้ เธอก้มมองนาฬิกาข้อมือ ดูท่าทางร้อนใจเล็กน้อย
ไฟเขียวสว่างขึ้น หลู่เหยาก้าวออกไป
ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คำรามก็ดังสนั่นมาจากด้านข้าง
มอเตอร์ไซค์สีดำคันหนึ่งพุ่งออกมาจากหัวมุมถนน ชายที่นั่งซ้อนท้ายเอื้อมมือกระชาก กระเป๋าข้างของหญิงสาวถูกฉวยไป เธอเซล้มลงกับพื้น หัวเข่ากระแทกขอบถนน เลือดซึมออกมาทันที
“ปล้น! มีคนปล้น!”
เธอกรีดร้อง มอเตอร์ไซค์คำรามพุ่งไปข้างหน้า
ร่างกายของหลู่เหยาขยับก่อนความคิด เขาพุ่งออกไปในก้าวเดียว กระโดดขึ้นแล้วเหวี่ยงเท้าเตะสุดแรง
เท้าของเขากระแทกเข้ากับโครงมอเตอร์ไซค์ รถเอียงวูบ แฮนด์บิด ทั้งคนทั้งรถล้มกลิ้งอยู่ข้างทาง ชายที่นั่งซ้อนท้ายถูกเหวี่ยงตกจากรถ กลิ้งไปบนพื้นสองตลบ กระเป๋าข้างที่ฉกชิงมาหลุดจากมือ ร่วงลงกลางถนน
“จับมันไว้!” หลู่เหยาตะโกนลั่น
คนเดินถนนสองสามคนที่อยู่ใกล้ ๆ ได้สติ พากันกรูเข้าไปกดโจรที่ล้มอยู่กับพื้นไว้
ส่วนคนขี่มอเตอร์ไซค์ยังคิดจะหนี ชายชราขายผักคนหนึ่งใช้คานหาบเกี่ยวข้อเท้าเขาไว้ ทำให้ล้มหน้าคะมำลงกับพื้นเช่นกัน
ท่ามกลางความชุลมุน บัตรตำรวจในอกเสื้อหลู่เหยาลื่นหลุดจากกระเป๋า “เพี๊ยะ” ตกลงบนพื้น ปกหนังเด้งเปิด หน้าบัตรด้านในพลิกออกมา ตราตำรวจหงายขึ้น รูปถ่ายก็หงายขึ้นเช่นกัน
“เฮ้! มีบัตรตำรวจตกอยู่!” คนที่อยู่ใกล้ ๆ ก้มลงเก็บขึ้นมา
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่กำลังกดโจรไว้รับบัตรมา จากนั้นก็เงยหน้ามองหลู่เหยา แล้วตะโกนขึ้นทันทีว่า “เป็นของสหายคนนี้!”
สายตาทุกคู่หันขวับมาทางหลู่เหยา เขายืนอยู่กลางถนน หอบจนแทบหายใจไม่ทันเพราะเมื่อครู่เพิ่งวิ่งพรวดพราดออกไปอย่างหนัก
“ตำรวจลู่เหยา!” ใครคนหนึ่งในฝูงชนอ่านชื่อบนบัตรออกมา “นึกว่าเป็นคนใจดีที่ไหนมาช่วย ที่แท้ก็เป็นตำรวจนี่เอง!”
ผู้คนที่มุงดูต่างส่งเสียงชื่นชมต่อกันเป็นระลอก พร้อมกันตะโกนว่า “ผู้กองลู่เก่งมาก!”
หญิงสาวที่ถูกชิงกระเป๋าค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น เดินกะเผลกเข้ามา ดวงตาแดงก่ำ เธอขอบคุณหลู่เหยาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “คุณตำรวจ ขอบคุณมากค่ะ... ถ้าไม่ได้คุณ กระเป๋าใบนี้คงเอาคืนมาไม่ได้แน่! ฉันจะเอาธงขอบคุณไปส่งให้ที่หน่วยงานของคุณแน่นอน!”
“หน่วยงานของคุณอยู่ที่ไหนคะ อยู่เมืองเอชหรือเปล่า?”
หลู่เหยายืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจเต้นแรง แต่ไม่เหมือนเมื่อครู่ ตอนเตะรถหัวใจเขาก็เต้นเร็วเหมือนกัน นั่นเป็นเพราะประหม่า เป็นสัญชาตญาณ
แต่ตอนนี้หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกอีกอย่างหนึ่ง เขาอธิบายไม่ถูก ผู้กองลู่ พวกเขาเรียกเขาว่าผู้กองลู่ เสียงขอบคุณและคำชมดังต่อเนื่องอยู่ข้างหู แต่ทั้งหมดพร่าเลือนกลายเป็นเสียงหึ่ง ๆ อยู่เบื้องหลัง
มีคนเข้ามาพูดกับเขา ริมฝีปากขยับไปมา ทว่าคำพูดกลับไม่เข้าหูเลยสักคำ ทั้งตัวเขาจมอยู่ในคำเรียกสามพยางค์นั้น ประสาทสัมผัสทุกอย่างถูกเสียงเรียกนั้นครอบงำจนหมด
นี่คือสถานะที่เขาเคยจินตนาการถึงนับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้มันโอบล้อมเขาไว้อย่างแท้จริง จนชั่วขณะหนึ่งเขาลืมแยกแยะว่าอะไรจริงอะไรเท็จ ลืมไปว่าสถานะนี้ไม่ใช่ของเขาตั้งแต่แรก
“ผม... ยังมีงานราชการต้องทำครับ” หลู่เหยารีบเก็บบัตรให้เรียบร้อย แล้วชี้ไปยังโจรบนพื้น “รบกวนทุกคนช่วยส่งตัวเขาไปสถานีตำรวจท้องที่ก่อน ผมขอตัวไปก่อน”
“ผู้กองลู่ไปทำงานของคุณเถอะ! พวกเราจะพาคนไปส่งเอง!” ชายชราขายผักปักคานหาบลงกับพื้น
หลู่เหยาพยักหน้า แล้วหันหลังเดินจากไป
เขาเดินเร็วมาก แทบจะเป็นวิ่ง เขาเลี้ยวเข้าตรอกหนึ่ง ต่อด้วยอีกตรอกหนึ่ง จนกระทั่งเสียงผู้คนด้านหลังเงียบหายไปจนหมด
เขาพิงกำแพง หอบหายใจเฮือกใหญ่
เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า แล้วหยิบบัตรออกมาดูอีกครั้ง คนในรูปถ่ายมองเขา ขณะที่เขาก็มองคนในรูปถ่าย
ผู้กองลู่
ตลอดชีวิตนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเรียกเขาว่าตำรวจ
ขอบตาของเขาร้อนผ่าว แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อครู่หัวเข่าของหญิงสาวมีเลือดไหล โจรถูกกดไว้บนพื้น ผู้คนกรูกันเข้าไป
เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ตอนพุ่งเข้าไป เขาไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น เพียงอยากหยุดคนร้ายไว้
นั่นเป็นสัญชาตญาณ เป็นสิ่งที่เขาเคยอยากทำไปตลอดชีวิต และตอนนี้กลับได้ทำสำเร็จด้วยเหตุบังเอิญ
ทันใดนั้นหลู่เหยาก็สังเกตเห็นอีกเรื่องหนึ่ง เมื่อครู่ตอนล้ม ซองเอกสารก็หล่นเปิดออกด้วย ตรงปากซองปริเป็นรอยแยก เผยให้เห็นสิ่งของข้างใน เขานั่งลงบนขั้นบันไดในตรอก
มองเข้าไปเห็นกระดาษอยู่หลายแผ่น มีคำสั่งย้ายหนึ่งฉบับ ประวัติส่วนตัวหนึ่งฉบับ และหนังสือตอบรับจากกองสืบสวนคดีอาญาเจียงเฉิงหนึ่งฉบับ
ในคำสั่งย้ายระบุว่า: ลู่เหยา นักศึกษาจบใหม่จากโรงเรียนตำรวจประจำมณฑล สอบผ่านการสอบคัดเลือกร่วมของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ เดิมได้รับการจัดสรรให้ไปประจำกองสืบสวนคดีอาญาเมืองเอช เนื่องจากกำลังพลของกองสืบสวนคดีอาญาเจียงเฉิงขาดแคลน จึงมีการหารือระหว่างสองพื้นที่และเปลี่ยนให้ไปประจำกองสืบสวนคดีอาญาเจียงเฉิง ดำรงตำแหน่งตำรวจชั้นผู้น้อยระดับสอง สังกัดกองสืบสวนคดีอาญาที่สอง
ด้านล่างมีหมายเหตุเขียนด้วยลายมือหนึ่งบรรทัด เป็นลายมือของกรมความมั่นคงสาธารณะประจำมณฑล: สหายผู้นี้เป็นนักศึกษาจบใหม่ดีเด่น ผลการเรียนระหว่างศึกษาโดดเด่น สอบคัดเลือกร่วมของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะได้คะแนนยอดเยี่ยม เสนอให้เป็นบุคลากรที่ควรส่งเสริมเป็นพิเศษ
หลู่เหยาจ้องคำว่า “ตำรวจชั้นผู้น้อยระดับสอง”
เขาพลิกไปหน้าที่สอง เป็นประวัติส่วนตัว เนื้อหาโดยคร่าว ๆ ระบุว่า ลู่เหยา อายุยี่สิบสี่ปี บิดามารดาเป็นวีรชนทั้งคู่ จบจากโรงเรียนตำรวจประจำมณฑล ระหว่างศึกษาได้รับทุนการศึกษาระดับสถาบันสองครั้ง เข้าร่วมฝึกงานสามครั้ง เคยประจำสถานีตำรวจท้องที่ หน่วยสืบสวนคดีอาญา และแผนกเทคนิค ความเชี่ยวชาญส่วนตัว: พื้นฐานการตรวจสอบร่องรอย หลักสูตรเบื้องต้นว่าด้วยการวิเคราะห์ลักษณะทางจิตวิทยาของอาชญากร
หลู่เหยาจ้องคำว่า “การวิเคราะห์ลักษณะทางจิตวิทยาของอาชญากร” เขาคุ้นเคยกับเรื่องนี้
เขาอ่านนิยายสืบสวนมานานเกือบสิบปี สิ่งเหล่านี้อยู่ในหัวเขาทั้งหมด หลักสูตรเบื้องต้นที่ลู่เหยาตัวจริงเคยเรียนในโรงเรียน เขารู้สึกว่าตนก็พอจะเทียบกับลู่เหยาตัวจริงได้เหมือนกัน ต้องรู้ก่อนว่าเขามีประสบการณ์นำหน้าลู่เหยามากกว่าสิบปี
ไม่รู้ทำไม ความคิดบ้าบิ่นอย่างหนึ่งถึงผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจของหลู่เหยา
มันเอ่อทะลักราวกับน้ำขึ้นสูง กลืนกินทั่วทั้งร่างของหลู่เหยา และชะล้างความกล้าหาญแบบไม่มีทางถอยที่เขามีอยู่ในโถงสถานีตำรวจเมื่อครู่จนเกลี้ยง
ถ้าไม่มีใครรู้จักลู่เหยาตัวจริง ใบหน้านี้ของเขาก็คือลู่เหยาตัวจริง