ตราตำรวจที่ถูกเข้าใจผิด

ตอนที่ 1 ตราตำรวจที่จำผิด

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ผมชื่อหลู่เหยา หลู่ที่แปลว่าถนน

ผมไม่รู้ว่าตัวเองนับเป็นตำรวจหรือเปล่า

ในสายตาคนอื่น ผมคือหัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาที่ทำคดีนอกกรอบ เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการไขคดีในสายตาของทีมคดีสำคัญ

แต่ในเวลาเดียวกัน ผมก็เป็นโจรปล้นร้านทองที่กำลังหลบหนี ผู้ก่อคดีปล้นครั้งใหญ่ซึ่งเคยโด่งดังอยู่พักหนึ่ง

แปดปีที่สวมหน้ากาก หนึ่งชีวิตสองชะตา ส่วนแท้จริงแล้วผมเป็นใครกันแน่? ผมครุ่นคิดถึงคำถามนี้มานาน

---

วันที่ 14 มิถุนายน 2026 เวลา 23:47 น.

นาฬิกาปลุกตรงหน้าหลู่เหยาขยับตัวเลขจาก 23:46 เป็น 23:47 เขาจ้องตัวเลขนั้นอยู่นาน นี่เป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตอันแสนสั้นที่เขาจะได้มองนาฬิกาปลุกเรือนนี้

ห้องของหลู่เหยาเล็กมาก มีพื้นที่แค่ 8 ตารางเมตร เตียงหนึ่งตัว โต๊ะหนึ่งตัว ตู้เสื้อผ้าเหล็กหนึ่งใบ เท่านั้น

อ้อ ยังมีป้าย “บัตรตำรวจ” ที่หลู่เหียวาดเองตอนเด็ก ๆ แปะอยู่บนผนังด้วย เขาวาดมันด้วยปากกาลูกลื่น แล้วพันทับด้วยเทปใสสามชั้น ใช่แล้ว เพราะกลัวความชื้น

ข้างเตียงยังมีหนังสือชุดรวมคดีเชอร์ล็อก โฮล์มส์ หลู่เหยาชอบอ่านมาตั้งแต่มัธยมต้น อ่านมาแล้วไม่ต่ำกว่า 20 รอบ คดีทุกเรื่องจำได้ขึ้นใจ

“หลู่เหยา! ปิดไฟนอนได้แล้ว! พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า!”

แม่หลู่ตะโกนมาจากนอกประตู เสียงดังจนทั้งชั้นได้ยิน

“ครับ รู้แล้ว!”

หลู่เหยายกมือปิดไฟ แต่ในใจยังคิดถึงพรุ่งนี้เช้าตอน 6 โมง ที่ต้องไปรายงานตัว ณ กองบัญชาการทหาร “สมัครเป็นทหาร”

พ่อหลู่เคยพูดว่า ถ้าเป็นตำรวจไม่ได้ก็ไปเป็นทหาร พอกลับจากเป็นทหารแล้ว บางทีอาจสอบเป็นตำรวจได้

แต่หลู่เหยารู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้

ปีนี้หลู่เหยาอายุ 18 ปี เพิ่งเรียนจบมัธยมปลาย ผลการเรียนของเขาแย่ ไม่ใช่แค่แย่ธรรมดา แต่แย่แบบสุดขั้ว วิชาสายศิลป์ยังพอถูไถผ่าน ส่วนวิชาสายวิทย์ย่ำแย่จนดูไม่ได้

เขาเคยสอบคณิตศาสตร์ได้ 19 คะแนน ภาษาอังกฤษได้ 12 คะแนน

หลังจากนั้นหลู่เหยาก็คิดตก—สมองของเขาต้องไม่มีปัญหาแน่ แค่ไม่อยากเรียนสิ่งที่ไม่สนใจเท่านั้น

การสืบสวน การอนุมาน การไขคดี เรื่องพวกนี้ทำให้หลู่เหยาจมอยู่กับมันได้ถึงสามวันสามคืนโดยไม่หลับไม่นอน แต่ถ้าให้เขาแก้สมการกำลังสอง หลู่เหยาคงพูดได้แค่ว่า “อาจารย์ครับ ชีวิตน้อย ๆ ของผมยกให้เลย”

ก่อนหลู่เหยาจะหลับตา ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว: ถ้าชาตินี้เป็นตำรวจไม่ได้ ชาติหน้า...

หลู่เหยายังคิดไม่ทันจบประโยค เขาก็หลับไปเสียก่อน

ในห้วงนิทรา หลู่เหยารู้สึกว่าความเวียนหัว ความพร่าเลือน และความรู้สึกผิดเพี้ยนถาโถมเข้าปกคลุมสมองทั้งก้อน

— ปัง! — เสียงปืนดังสนั่นขึ้นข้างหู

ต่อจากนั้นก็เป็นเสียงกระจกแตก ราวกับฝนห่าใหญ่ซัดกระแทกพื้น เสียงผู้หญิงร้องไห้กรีดร้อง เสียงโลหะกระทบกันแสบแก้วหู ทั้งหมดถาโถมเข้ามาในหูของเขา

หลู่เหยาลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าคือเศษกระจกเกลื่อนพื้น เครื่องประดับทองคำหลากชนิดกระจัดกระจาย และผู้คนหลายคนนอนจมกองเลือด

หลู่เหยาไม่รู้ว่านี่คือที่ไหน เสียงอื้ออึงวุ่นวายดังก้องอยู่ในหัว

เมื่อครู่เขายังนอนอยู่ในห้องขนาด 8 ตารางเมตร แต่อีกวินาทีต่อมากลับมายืนอยู่ในร้านทอง แถมยังมีศพอยู่บนพื้น

“หลู่เหยา! รีบหน่อย! ยืนเหม่อทำไม!”

“ตำรวจจะมาถึงแล้ว!” เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง

พอหันกลับไป ก็เห็นโจรสวมหน้ากากสีดำกำลังยัดเครื่องประดับทองใส่กระเป๋าอย่างบ้าคลั่ง เขาเหลือบมองหลู่เหยาด้วยแววตาร้อนรน ก่อนโยนกำไลทองวงหนึ่งใส่อ้อมแขนเขา

“รีบยัดใส่กระเป๋า! หยิบได้เท่าไรก็เอาไปให้หมด!”

หลู่เหยาก้มมองกำไลทองในอ้อมแขน นี่เป็นความฝันหรือ?

แต่กำไลทองส่องประกายเหลืองอร่าม สลักลายมังกรกับหงส์ หนักอึ้งอยู่ในมือ ในตู้โชว์ยังมีอีกมาก เศษแก้วบนพื้นส่งเสียงกรอบแกรบเมื่อถูกเหยียบ ปะปนไปกับเสียงร้องไห้ของผู้คน

สัมผัสสมจริงมากมายทำให้หลู่เหยาสงสัยว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เขากวาดตามองรอบ ๆ นอกจากตัวเขาเองแล้ว ยังมีคนอีกห้าคน ทุกคนมีอาวุธครบมือ สวมหน้ากากดำ และกำลังยัดของใส่กระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว

“หลู่เหยา! แกโง่ไปแล้วหรือไง?” โจรที่อยู่ใกล้เขาที่สุดด่า ก่อนยัดถุงเครื่องประดับทองใส่อ้อมแขนผมอีกถุง “ถือไว้! ยัดใส่กระเป๋า!”

สัญชาตญาณทำให้หลู่เหยารับถุงไว้ มันหนักมาก มือทั้งสองข้างของเขาสั่นระริก

หลู่เหยาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงไม่โยนของทิ้งแล้ววิ่งหนีไป อาจเพราะกลัวว่าพวกนั้นมีปืน หรืออาจเป็นเพราะเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหนและมาที่นี่ได้อย่างไร

หลู่เหยาก้าวไปข้างหน้า ก้าวพลาดเพราะสะดุดอะไรบางอย่าง เขาก้มลงมอง—

เป็นคนคนหนึ่ง ผู้ชายคนหนึ่ง สวมแจ็กเก็ตหนัง นอนอยู่ท่ามกลางเศษกระจก มีบาดแผลจากกระสุนสองแห่งที่หน้าอก เลือดไหลนองจากใต้ร่างและซึมเปื้อนพื้น ดูแล้วน่าจะอายุราว 24 หรือ 25 ปี ใบหน้าหันไปด้านข้าง ดวงตายังเปิดอยู่ แต่สิ้นลมหายใจแล้ว

พอหลู่เหยาเห็นใบหน้าของเขา ลมหายใจก็ชะงักไปชั่วขณะ

คนคนนี้หน้าตาเหมือนเขาทุกประการ ไม่ใช่แค่คล้าย ทั้งคิ้วตา โครงหน้า และเครื่องหน้าต่างกันแม้แต่น้อย ราวกับเป็นตัวเขาอีกคนที่ถูกถอดแบบออกมา

ปลายนิ้วสั่นเทาสัมผัสถูกหน้าอกของอีกฝ่าย แล้วแตะโดนบัตรแข็งที่หุ้มด้วยหนัง

ตราแผ่นดินปั๊มทอง ดูขรึมขลังและสง่างาม มือที่สั่นเทาค่อย ๆ เปิดบัตรออก รูปถ่ายบนบัตรมีคิ้วตาเหมือนเขาไม่ผิดเพี้ยน

มีเพียงชื่อเท่านั้นที่ต่างออกไป—ลู่เหยา

ลู่ที่แปลว่าแผ่นดิน ไม่ใช่หลู่ที่แปลว่าถนนของเขา

ใบหน้าเดียวกัน สองชื่อ สองชีวิต

ในชั่วขณะนั้น เสียงกัมปนาทดังสนั่นในหัวของหลู่เหยา ทุกอย่างว่างเปล่า

คนที่ตายอยู่บนพื้นคือตำรวจลู่เหยา แล้วคนที่ยังมีชีวิต ถือปืนยืนอยู่กลางกองเลือดอย่างเขาเป็นใครกัน?

“หลู่เหยา! มัวชักช้าอะไรอยู่!” มีคนตะโกนมาจากด้านหลัง

หลู่เหยายืนขึ้น แล้วเห็นกระจกเงาหลังเคาน์เตอร์ กระจกในร้านทองล้อมด้วยกรอบสีทอง สิ่งที่สะท้อนอยู่คือหน้ากาก หน้ากากสีดำปิดบังทั้งใบหน้า เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่ง

หลู่เหยาเดินเข้าไปช้า ๆ ยกมือขึ้นถอดหน้ากาก

ใบหน้าในกระจก—ใช่แล้ว ยังเป็นใบหน้าเดิม และยังเป็นใบหน้าเดียวกับศพที่อยู่บนพื้น

“เชี่ย! แกทำบ้าอะไร!” เสียงตะโกนด้านหลังกลายเป็นเสียงคำราม

“แกบ้าไปแล้วหรือไง?! ดันเปิดหน้าให้เห็น!”

หลู่เหยาหันกลับไป โจรทั้งห้าคนหยุดมือและจ้องเขา แววตาของพวกนั้นเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็น—โกรธเกรี้ยว

“มันเปิดหน้าแล้ว! ตัวประกันทุกคนเห็นหน้ามันหมดแล้ว!” โจรคนหนึ่งตะโกน

“ตัวประกันเห็นหน้ามันแล้ว เดี๋ยวตำรวจก็วาดภาพเหมือน มันต้องถูกจำได้แน่! ถึงตอนนั้นพวกเราก็โดนสืบเจอไปด้วย จะเอายังไงดี?”

หลังเงียบไปสองวินาที

โจรที่อยู่ใกล้หลู่เหยาที่สุดก็ยกปืนขึ้น

เขาตะโกนว่า “ขอโทษด้วยนะทุกคน”

ปัง! เสียงปืนดังสนั่น หลู่เหยาพุ่งตัวหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ กระสุนเฉียดหูของหลู่เหยาไป ทำลายตู้กระจกด้านหลังแตกกระจาย

หลู่เหยาล้มลงกับพื้น เศษกระจกทิ่มเข้าไปในฝ่ามือ เจ็บแปลบลึกถึงขั้วหัวใจ

ปัง ปัง ปัง!

เสียงปืนถี่ยิบดังต่อเนื่องกัน แต่ไม่ได้ยิงมาที่หลู่เหยา

หลู่เหยาหมอบอยู่กับพื้น มองออกไปผ่านช่องว่างระหว่างเศษกระจกกับตู้โชว์

โจรทั้งห้าคนกำลังกราดยิงตัวประกันทุกคนอย่างบ้าคลั่ง

ตัวประกันกรีดร้องแล้วล้มลงทีละคน เลือดสาดกระเซ็นบนกระจกตู้โชว์ ก่อนจะไหลย้อยผ่านเครื่องประดับทองลงมา

หลู่เหยานอนหมอบอยู่บนพื้น สมองว่างเปล่า พวกมันฆ่าคนแล้ว เพื่อปิดปาก พวกมันฆ่าตัวประกันทั้งหมด

เสียงกรีดร้อง เสียงร่างล้ม และเลือดที่สาดกระเซ็น เพียงไม่กี่วินาที ในที่เกิดเหตุก็ไม่มีใครรอดชีวิตเหลืออยู่นอกจากพวกโจร

ความชั่วร้ายในจิตใจมนุษย์เผยออกมาอย่างถึงที่สุดในชั่วขณะนี้ สมองของหลู่เหยาหยุดทำงานโดยสิ้นเชิง ทั้งร่างเย็นเฉียบ

“จริงสิ ยังเหลืออีกคน” เสียงเย็นชาดังขึ้นเหนือศีรษะเขา

โจรคนหนึ่งก้าวมาหยุดตรงหน้า ปลายกระบอกปืนห้อยต่ำ เล็งกลางหว่างคิ้วของหลู่เหยาอย่างมั่นคง แววตาไร้ความรู้สึก

“แกเปิดหน้า ทำให้แผนพัง จะปล่อยแกไว้ไม่ได้แล้ว”

ลูกสมุนข้าง ๆ รีบห้าม “เขาเป็นพวกเดียวกัน! ไม่จำเป็นต้องฆ่ากันเอง!”

“พวกเดียวกัน?” โจรหัวเราะเย็นชา จิตสังหารฉายชัด “ไอ้โง่นี่เกือบทำให้พวกเราทุกคนพินาศ ตัดไปคนหนึ่งก็แบ่งเงินกันน้อยลงพอดี”

สิ้นเสียง ปากกระบอกปืนกดแนบหว่างคิ้วของเขาแน่น ช่องดำมืดนั้นคือเหวลึกที่ทอดไปสู่ความตาย

หลู่เหยาหลับตาลง หัวใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการข้ามมิติมาหรือฝันร้าย ทุกสิ่งจะต้องจบลงตรงนี้

“ปัง—เสียงปืนดังขึ้น”

หลู่เหยาค่อย ๆ ลืมตา พบว่าโจรที่เล็งปืนใส่เขามีดอกไม้สีเลือดบานอยู่กลางอก

ชายคนนั้นก้มมองหน้าอกตัวเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองหลู่เหยา แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ แล้วล้มตึงลงข้างเท้าของหลู่เหยา

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป