เวลา 13.00 น. ของบ่ายวันหนึ่งในเดือนมิถุนายน ปี 2000 โถงจำหน่ายตั๋วเต็มไปด้วยเสียงผู้คนอื้ออึง แถวที่ต่อคิวทอดยาวคดเคี้ยวจากช่องขายตั๋วไปจนถึงประตู
หลู่เหยายืนอยู่ในแถว มือกำใบรับคำสั่งโยกย้ายกับบัตรประจำตัวตำรวจไว้แน่น เขาต่อคิวอยู่ 20 นาที ในที่สุดก็ขยับมาถึงหน้าช่องขายตั๋ว
“จะไปไหน?” พนักงานขายตั๋วไม่แม้แต่จะเงยหน้า มือวางอยู่บนแป้นพิมพ์
“เจียงเฉิง”
“วันไหน?”
“สวัสดีครับ ขอเที่ยวที่เร็วที่สุด ยิ่งเร็วเท่าไรก็ยิ่งดี”
พนักงานขายตั๋วถึงได้เงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนก้มลงพิมพ์ต่อ
“วันนี้บ่าย 2 โมงมีเที่ยวหนึ่ง ขึ้นต้นด้วยเค ถึงพรุ่งนี้เช้า จะเอาไหม?”
“เอาครับ”
“บัตรประชาชน”
มือของหลู่เหยาชะงักไป เขายื่นบัตรประจำตัวตำรวจในมือให้อีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว
แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันตั้งตัว การเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับเป็นปฏิกิริยาตอบสนองโดยอัตโนมัติ เขาประหม่าเกินไป ในหัวมีเพียงความคิดเดียว รีบซื้อตั๋ว รีบไปให้พ้น
พนักงานขายตั๋วรับเอกสารไป พลิกดูแวบหนึ่ง จากนั้นท่าทีของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความเย็นชาแบบทำงานไปตามหน้าที่เมื่อครู่หายไป แทนที่ด้วยสีหน้าคล้ายให้ความเคารพ เธอคืนบัตรให้เขาอย่างเบามือกว่าเดิม
“ผู้กองลู่ จะไปปฏิบัติภารกิจต่างเมืองกับคนที่เพิ่งซื้อตั๋วไปเมื่อครู่นี้ใช่ไหมคะ? เดี๋ยวดิฉันออกตั๋วให้ค่ะ”
เสียงแป้นพิมพ์ดังแปะ ๆ อยู่สองสามครั้ง ตั๋วรถไฟกระดาษแข็งสีชมพูใบหนึ่งถูกเลื่อนออกมาจากช่องขายตั๋ว
“บ่าย 2 โมง ชานชาลา 3 รับไว้ให้ดีนะคะ”
หลู่เหยารับตั๋วมา ในจังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสกับหน้าตั๋ว หัวใจของเขาก็วูบลง
เมื่อครู่เขายื่นอะไรออกไป?
บัตรประจำตัวตำรวจ บัตรประจำตัวตำรวจของลู่เหยา แล้วบัตรประชาชนตัวจริงของลู่เหยาล่ะ? หรือจะอยู่กับศพ?
เขายืนนิ่งอยู่ในโถงจำหน่ายตั๋ว รอบตัวมีแต่ผู้คน แต่กลับรู้สึกหนาวไปทั้งตัว
ในหัววนเวียนอยู่แต่เรื่องบัตรประชาชนของลู่เหยา จะทำอย่างไรดี?
หลู่เหยาสูดหายใจลึก ก่อนคิดอีกทีว่าน่าจะไม่ได้อยู่กับศพ ถ้าอยู่จริง เมื่อวานตอนเขาไปสถานีตำรวจ พวกตำรวจคงไม่แสดงท่าทีแบบนั้น
“ผู้กองลู่! ผู้กองลู่! ยังมีธุระอะไรอีกไหมคะ?”
“ขอโทษครับ เมื่อกี้ผมเหม่อไปหน่อย ไม่มีแล้ว ขอบคุณครับ”
หลู่เหยาเก็บตั๋วใส่กระเป๋า แล้วรีบเดินออกจากช่องขายตั๋ว
ห้องพักผู้โดยสารในปี 2000 มีกลิ่นอายของยุคสมัย หลอดไฟนีออนหลายแถวห้อยอยู่บนเพดาน มีหลอดหนึ่งกะพริบพร้อมส่งเสียงหึ่ง ๆ เก้าอี้พลาสติกเรียงเป็นแถว มีคนนั่งเต็ม อากาศปะปนไปด้วยกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ควันบุหรี่ และเหงื่อ
หลู่เหยาเดินไปยังประตูตรวจตั๋วของรถไฟเที่ยวที่เขาจะขึ้น แล้วยืนต่อท้ายแถว
จากนั้นเขาก็สังเกตเห็น
แถวข้าง ๆ ซึ่งเป็นแถวของผู้โดยสารทั่วไป หลวม ๆ ไม่เป็นระเบียบ บางคนยอง ๆ กินเมล็ดแตงโมอยู่บนพื้น บางคนพิงกำแพงงีบหลับ บางคนคุยโทรศัพท์เสียงดัง เด็ก ๆ วิ่งเล่นไปมาระหว่างเก้าอี้ วุ่นวายจอแจราวกับหม้อโจ๊กที่กำลังเดือด
แต่แถวที่เขาต่ออยู่นั้นแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย ยืนตัวตรงเรียบร้อย บางครั้งมีคนก้มมองนาฬิกาข้อมือ ทว่ากิริยาแผ่วเบา ไม่มีใครยอง ๆ หรือพิงอะไร แถวเงียบกริบราวกับเส้นตรง ทุกคนแทบกลั้นเสียงหายใจไว้
ไม่ใช่ท่ายืนแข็งทื่อแบบฝึกทหาร แต่เป็น...ความมีระเบียบวินัย บางอย่างที่ไม่ต้องให้ใครเตือน เพราะฝังอยู่ในกระดูกไปแล้ว
ทุกคนคอยสังเกตสิ่งรอบตัว สายตากวาดมองผู้คนข้างกาย ต่างจับตากันและตรวจสอบกันและกัน
ใจหลู่เหยาหนักอึ้ง
เขาขยับถอยหลังไปครึ่งก้าว แสร้งทำเป็นอ่านป้ายประกาศ แต่สายตายังคงกวาดมอง คนในแถวนี้ขึ้นรถเที่ยวเดียวกับเขาทั้งหมด เขาเห็นตั๋วในมือพวกนั้น สีชมพู เลขเที่ยวรถเหมือนกับของเขาทุกประการ
ตอนนั้นเขาไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ แค่รู้สึกว่าคนพวกนี้ดูไม่เหมือนผู้โดยสารทั่วไป แต่ก็อธิบายไม่ได้ว่ามีอะไรผิดปกติ
“กริ๊ง ๆ~”
เริ่มตรวจตั๋วแล้ว หลู่เหยาเดินตามแถวขึ้นรถไฟไป บรรยากาศในตู้โดยสารก็เป็นระเบียบเรียบร้อยเช่นเดียวกัน
ชั้นวางสัมภาระสะอาดเอี่ยม ไม่มีถุงกระสอบ ไม่มีสัมภาระชิ้นเล็กชิ้นใหญ่ ไม่มีหมวกท่องเที่ยวหรือถุงขนม ทุกคนมีของติดมืออยู่เพียงอย่างเดียว เป็นห่อผ้าขนาดเล็ก กระเป๋าเอกสาร หรือซองเอกสารกระดาษคราฟต์
หลู่เหยาเดินไปหาที่นั่งของตัวเอง เป็นที่นั่งริมหน้าต่าง
ข้าง ๆ เป็นที่ว่าง ฝั่งตรงข้ามมีคนนั่งอยู่แล้วสองคน คนหนึ่งอายุราว 30 ปี ใบหน้าเหลี่ยม อีกคนอายุราว 40 ปี ศีรษะล้านเล็กน้อย ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วพยักหน้าให้ โดยไม่พูดอะไร
หลู่เหยานั่งลง หยิบซองเอกสารกระดาษคราฟต์ใบนั้นออกมา ใบที่เขาเคยเปิดดูในตรอกก่อนหน้านี้ ตั้งใจจะใช้เวลาระหว่างเดินทางท่องจำเนื้อหาข้างในให้ขึ้นใจ เขายังไม่ได้อ่านประวัติของลู่เหยา คำสั่งโยกย้าย และหนังสือตอบรับอย่างละเอียด ในเมื่อเขาคิดจะสวมรอยเป็นลู่เหยา ก็ต้องจำทุกอย่างให้ได้ขึ้นใจ
เขาเปิดปากซองเอกสารต่อหน้าทุกคน
ทันทีที่เห็นแผ่นกระดาษโผล่ออกมา เขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาของคนรอบตัว ชายสองคนฝั่งตรงข้าม ทั้งหน้าเหลี่ยมกับชายศีรษะล้าน เงยหน้าขึ้นแทบจะพร้อมกัน
สายตาของพวกเขาหยุดอยู่ที่ซองกระดาษคราฟต์ในมือเขาชั่วขณะ พวกเขาเห็นมันแล้ว จากหางตา หญิงคนหนึ่งที่นั่งเยื้องไปฝั่งตรงข้ามก็กวาดตามองแวบหนึ่ง ก่อนรีบเบนสายตากลับไป
บรรยากาศในตู้โดยสารเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน ราวกับมีใครกดสวิตช์บางอย่าง
มือของหลู่เหยาหยุดค้างอยู่ตรงปากซองเอกสาร ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว
ก็แค่ซองเอกสารกระดาษคราฟต์ใบเดียว จำเป็นต้องจ้องกันขนาดนั้นเลยหรือ?
เขาเงยหน้ากวาดมองไปรอบ ๆ ไม่มีใครมองเขาอีก ทุกคนกำลังทำธุระของตัวเอง คนที่อ่านหนังสือพิมพ์ก็อ่าน คนที่หลับตาพักผ่อนก็หลับตา บรรยากาศสงบเกินไป สงบราวกับสายตาเหล่านั้นเมื่อครู่ไม่เคยมีอยู่เลย
แต่หลู่เหยารู้ว่ามันผิดปกติ เขารีบปิดซองเอกสาร มัดเชือกให้เรียบร้อย แล้ววางบนตักอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แสร้งทำเป็นมองออกไปนอกหน้าต่าง
เงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นภาพในตู้โดยสาร เขาเริ่มมองทีละคน
เขากวาดตามองหนึ่งรอบ
ไม่มีใครมีกระเป๋าเดินทางเลยแม้แต่ใบเดียว ไม่มีกระเป๋าท่องเที่ยว กระเป๋าปีนเขา หรือถุงสาน ทุกอย่างสะอาดเรียบร้อย ทุกคนมีเพียงห่อผ้าขนาดเล็ก กระเป๋าเอกสาร หรือซองเอกสารกระดาษคราฟต์ เหมือนกับที่อยู่ในมือเขา
เขาละสายตากลับมา แล้วมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง
สำเนียง เขาได้ยินคำลงท้ายของบทสนทนาแผ่วเบาจากชายสองคนด้านหน้า คนหนึ่งฟังดูเหมือนสำเนียงทางเหนือ อีกคนมีน้ำเสียงแบบคนทางใต้ หญิงผมสั้นที่นั่งเยื้องไปฝั่งตรงข้ามรับโทรศัพท์ พูดอยู่ไม่กี่คำก็วางสาย ภาษาถิ่นที่เธอพูดเขาฟังไม่รู้เรื่องเลย
มาจากทั่วสารทิศ ทั่วประเทศ
แต่รถไฟเที่ยวนี้มุ่งหน้าไปเจียงเฉิง เจียงเฉิงไม่ใช่เมืองใหญ่ เป็นเมืองขนาดกลางในแผ่นดิน ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยว ไม่ใช่ศูนย์กลางการคมนาคม รถไฟเที่ยวธรรมดาที่ขึ้นต้นด้วยเค จะรวบรวมผู้ชายวัยกลางคนจากทั่วประเทศที่หิ้วกระเป๋าเอกสาร นั่งตัวตรง ไม่พูดคุยกัน แต่เข้าใจสัญญาณจากสายตาของกันและกัน มาไว้พร้อมกันได้อย่างไร?
หัวใจของหลู่เหยาเต้นเร็วขึ้น เขาเริ่มปะติดปะต่อเศษเสี้ยวข้อมูลเหล่านี้เข้าด้วยกัน
คนบนรถเที่ยวนี้ที่มีจุดหมายเดียวกับเขา หิ้วซองเอกสารกระดาษคราฟต์เหมือนกัน นั่งตัวตรง สายตาคอยจับสังเกต และมาจากทั่วสารทิศ—
เมื่อนึกถึงคำสั่งโยกย้ายในนามของลู่เหยา ประกอบกับคำพูดของพนักงานขายตั๋วเมื่อครู่ว่าจะไปปฏิบัติภารกิจต่างเมืองกับคนที่เพิ่งซื้อตั๋วไป คำตอบก็ชัดเจนแล้ว คนทั้งตู้โดยสารล้วนเป็นตำรวจตัวจริงที่ถูกคัดมาจากทั่วประเทศ มุ่งหน้าไปชุมนุมกันที่เจียงเฉิง
เขาเป็นตำรวจปลอมคนหนึ่ง นั่งอยู่ท่ามกลางตำรวจจริงทั้งตู้
หนังศีรษะของหลู่เหยาชาวาบ ร่างทั้งร่างราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจากท้ายทอย เขากำซองเอกสารบนตักแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
เขาสูดหายใจลึก พยายามทำตัวให้ดูเป็นปกติ หลู่เหยารู้ดีว่าห้ามลนลาน ถ้าลนลานก็จบกัน คนในตู้โดยสารคนไหนก็ตาม แค่มองเขานานขึ้นอีกสองครั้ง แค่เปิดซองเอกสารของเขาดู หรือถามเพียงว่า “คุณมาจากหน่วยไหน” เขาก็จบเห่
เขาหลับตา แสร้งทำเป็นงีบหลับ แต่ในหัวกลับคิดอย่างรวดเร็ว ยังเหลือเวลาอีกกว่า 20 ชั่วโมงกว่าจะถึงเจียงเฉิง เขาจะคิดคำแก้ตัวให้ได้ก่อนถึงที่หมายไหม? จะหลอกผ่านไปได้หรือเปล่า? หรือว่า—
“พี่ชาย”
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกาย ใกล้มากจนแทบชิดหูเขา
หลู่เหยาลืมตาขึ้น
ชายวัยกลางคนที่นั่งข้าง ๆ ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไร อายุราว 40 ปี ใบหน้าเหลี่ยม คิ้วหนา สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีเทา เขามองหลู่เหยาแล้วยิ้ม
“ดูยังหนุ่มมากเลยนะ มาจากที่ไหน มาช่วยสนับสนุนที่นี่หรือ?”
แผ่นหลังของหลู่เหยาพลันเกร็งเขม็ง เล็บจิกลงไปในฝ่ามือ