เหล่าสตรีจากตระกูลใหญ่ที่ลอบชำเลืองมองลู่เฉินอยู่โดยรอบ พอได้ยินดังนั้นก็พากันหันมามอง เมื่อทราบว่าเขาไม่เพียงไม่มีบัตรเชิญ แม้แต่เงินค่าบัตรผ่านประตูสองตำลึงก็ยังจ่ายไม่ไหว แววตาตื่นตะลึงในดวงตางามพลันแปรเปลี่ยนเป็นผิดหวัง จากนั้นก็จับกลุ่มกันสองสามคน กุมพัดกลมไว้พลางหัวเราะคิกคักเสียงเบา
เรือสำราญห้าชั้นลำใหญ่นี้เป็นกิจการของหอหงฮวา สถานเริงรมย์ชื่อดังแห่งจินหลิง งานชุมนุมกวีที่จัดขึ้นในคืนนี้จึงเรียกว่างานชุมนุมกวีหงฮวา
งานชุมนุมกวีหงฮวามีทางเข้างานอยู่เพียงสองวิธีมาแต่ไหนแต่ไร
วิธีแรกคือใช้บัตรเชิญ ผู้มีอำนาจสูงศักดิ์อย่างถังหรงน้อยกั๋วกง หรือบัณฑิตผู้ทรงคุณวุฒิและกวีที่มีชื่อเสียงโด่งดังในวงวรรณกรรมเจียงหนาน หอหงฮวาจะส่งคนไปมอบบัตรเชิญปิดทองให้ล่วงหน้าอย่างนอบน้อม เพื่อแสดงถึงความมั่งคั่งและบารมีของเรือสำราญ
ส่วนวิธีที่สอง ก็คือพ่อค้ามั่งคั่งและตระกูลร่ำรวยจ่ายเงินซื้อทางเข้า บัตรขึ้นเรือหนึ่งใบราคาเงินสองตำลึง
ชายหนุ่มชุดดำตรงหน้าดูสงบนิ่งเปี่ยมสง่า มีท่วงท่าโดดเด่น หากไม่มีบัตรเชิญก็แล้วไปเถิด แต่นี่ถึงกับไม่มีเงินสองตำลึงด้วยหรือ?
เฉินจี้เหลือบเห็นรอยยิ้มขบขันค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าของถังน้อยกั๋วกงที่อยู่ไกลออกไป หัวใจจึงยิ่งมั่นใจว่าตนเดินหมากได้อย่างยอดเยี่ยม
เดิมทีเขาคิดว่า ด้วยนิสัยซื่อทื่อและขลาดเขลาของลู่เฉินสมัยอยู่ในสำนักศึกษา เมื่อถูกเปิดโปงความขัดสนต่อหน้าผู้คน คงต้องอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ปิดหน้าแล้ววิ่งหนีไปเป็นแน่
ใครจะคิดว่าเมื่อเขาเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิ มองสบดวงตาดำสนิทลึกล้ำของลู่เฉิน กลับรู้สึกหนาววูบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ แววตาคู่นั้นสงบนิ่งเกินไป ราวกับแอ่งน้ำเย็นลึกสุดหยั่ง จนท้ายทอยของเขาเย็นวาบ
ลู่เฉินมองเฉินจี้ด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
บนใบหน้าเขาไม่มีความกระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย กลับหุบพัดในมืออย่างเป็นธรรมชาติ สีหน้าผึ่งผายเปิดเผย
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พี่จื่ออันคงมีบัตรเชิญกระมัง ไม่ทราบว่าจะพาน้องชายติดไปด้วยสักคน ให้ข้าขึ้นไปด้วยได้หรือไม่?”
“อะ... อะไรนะ?”
รอยยิ้มหยันบนใบหน้าของเฉินจี้แข็งค้างไปทันที ร่างทั้งร่างนิ่งงัน สมองแทบประมวลผลไม่ทัน
เขาไม่เคยคิดเลยว่าลู่เฉินจะหน้าหนาได้ถึงเพียงนี้! ถูกเปิดโปงต่อหน้าผู้คนว่าเป็นคนยากจน ไม่เพียงไม่หนี กลับฉวยโอกาสไต่ตามขึ้นมาอย่างหน้าชื่นตาบาน ถึงกับจะอาศัยบารมีของเขาเข้าไปด้วย!
แต่เฉินจี้จะมีบัตรเชิญจริง ๆ ได้อย่างไร? เขาเพียงหน้าหนาเกาะติดถังน้อยกั๋วกงมาเท่านั้น
หากตอนนี้ควักเงินสองตำลึงซื้อตั๋วให้ลู่เฉินต่อหน้าคุณชายน้อยกั๋วกงกับผู้คนมากมาย เช่นนั้นมิเท่ากับตบหน้าตัวเองต่อหน้าสาธารณชน ยอมรับว่าตนก็เป็นคนสามัญที่ต้องอาศัยเงินทองเปิดทางหรอกหรือ?
ขณะที่เฉินจี้กำลังตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ใบหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง เสียงใสกังวานอ่อนโยนเสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลังอย่างแช่มช้า ดุจสายลมวสันต์พร่างพรมสายฝน
“หากพี่ชายท่านนี้ไม่รังเกียจ จะไปพร้อมกับข้าจูได้หรือไม่?”
ผู้คนพากันหันกลับไปมองตามเสียง
ลู่เฉินก็หันไปมองเช่นกัน ผู้มาเยือนสวมชุดบัณฑิตเรียบง่าย รูปร่างผอมบาง ใบหน้ามิได้หล่อเหลาเป็นเลิศ ทว่ากลิ่นอายของปัญญาชนผู้สง่างามไม่ยึดติดและหนักแน่นมั่นคงนั้น ทำให้ผู้คนยากจะรู้สึกไม่ดีด้วย
“ข้าจูจิ้น” ผู้มาเยือนประสานมือคำนับเล็กน้อย กิริยาท่าทางชวนให้รู้สึกอบอุ่นดุจสายลมวสันต์ “ในเมื่อเป็นบัณฑิตด้วยกัน คืนนี้มีทิวทัศน์งดงามและช่วงเวลาดีเช่นนี้ พวกเราโชคดีได้มาพบกัน จะปล่อยให้เงินทองเพียงเล็กน้อยขวางทางอยู่นอกประตูได้อย่างไร?”
“ที่แท้คือท่านจูจิ้น!”
“จูจิ้น ผู้เป็นที่หนึ่งในสี่บัณฑิตใหญ่แห่งเจียงหนานหรือ?!”
“หอหงฮวาช่างลงทุนมหาศาลจริง ๆ ถึงกับเชิญบัณฑิตผู้หยิ่งทะนงและบ้าบิ่นท่านนี้มาได้...”
เมื่อได้ยินเสียงอุทานแผ่วเบาดังขึ้นรอบด้าน ลู่เฉินก็รู้ว่าบัณฑิตตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา
เขาไม่ใช่คนคร่ำครึถือพิธีรีตองอยู่แล้ว ในเมื่อมีคนออกหน้าคลี่คลายสถานการณ์ให้ จึงประสานมือคำนับตามน้ำทันที “เช่นนั้นคงต้องรบกวนพี่จูแล้ว”
ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม ก่อนเดินเคียงบ่าไปยังจุดตรวจบัตรที่โถงด้านใน ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีใครเหลือบมองเฉินจี้แม้แต่น้อย
จูจิ้นหยิบบัตรเชิญสีแดงออกจากอกเสื้อส่งให้คนเฝ้าประตู ก่อนชี้ไปทางลู่เฉินที่อยู่ข้างกาย แล้วกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “ท่านนี้เป็นสหายของข้า คืนนี้จะนั่งร่วมโต๊ะกับข้า”
แม้บนบัตรจะเขียนชื่อไว้เพียงคนเดียว แต่บุรุษผู้นี้เป็นถึงที่หนึ่งในสี่บัณฑิตใหญ่แห่งเจียงหนาน คนเฝ้าประตูไหนเลยจะกล้าลบหลู่เขา รีบก้มตัวลงอย่างนอบน้อม พลางผายมือเชื้อเชิญ “เชิญท่านจูด้านในขอรับ เชิญคุณชายท่านนี้ด้วย!”
ทั้งสองก้าวข้ามธรณีประตูสูงใหญ่ เหยียบลงบนพรมสีชาด แล้วจึงแนะนำชื่อเสียงเรียงนามแก่กันอย่างเป็นทางการอีกครั้ง
“พี่จูเอ่ยปากช่วยคลี่คลายสถานการณ์เมื่อครู่ ช่างมี...มี...” ลู่เฉินโบกพัดในมือ พลางครุ่นคิดหาคำที่เหมาะสม
จูจิ้นหันมามองด้วยสายตาอ่อนโยน อดทนรอฟังคำต่อไป
“ช่างมีจิตใจช่วยเหลือใต้หล้าเสียจริง” ลู่เฉินกล่าวยิ้ม ๆ อย่างไม่คิดมาก เขาดูออกว่าจูจิ้นยื่นมือช่วยเมื่อครู่ไม่ใช่เพื่อสร้างชื่อเสียง หากเป็นความเที่ยงธรรมที่ฝังลึกในกระดูกของบัณฑิต
เมื่อได้ยินดังนั้น แววประหลาดใจก็วาบผ่านดวงตาของจูจิ้น
ยามเยาว์วัยเขาเคยห้อยผมอ่านตำราอย่างหนัก มีใจหมายช่วยเหลือใต้หล้า ทว่าบัดนี้ราชวงศ์อู่เสื่อมถอยลงทุกที เหล่าผู้มีอำนาจครอบงำราชสำนัก แม้เขาจะมีชื่อเสียงลอย ๆ ว่าเป็นที่หนึ่งในสี่บัณฑิตใหญ่ แต่กลับไม่อาจไขว่คว้าตำแหน่งเล็กน้อยให้ได้แสดงความสามารถ
ไม่คาดคิดว่าบัณฑิตยากจนที่พบกันโดยบังเอิญผู้นี้ จะมองทะลุความอัดอั้นที่ซ่อนอยู่ในใจเขาได้ในพริบตา
ทว่ายังไม่ทันที่จูจิ้นจะเอ่ยถ่อมตนสักสองคำ คำพูดต่อมาของลู่เฉินกลับดุจสายฟ้าสวรรค์เก้าชั้น ฟาดเปรี้ยงลงกลางใจเขา!
เห็นชายหนุ่มชุดดำรูปร่างสูงโปร่งกวาดตามองภาพเขียนและอักษรของปรมาจารย์สองข้างระเบียงไปพลาง ใช้พัดเคาะฝ่ามือเบา ๆ ไปพลาง ราวกับเพียงสะเทือนใจเพราะทิวทัศน์ตรงหน้า จึงเอ่ยบทกวีขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ
“จะหาบ้านหลังใหญ่สักหมื่นห้องได้จากที่ใด เพื่อคุ้มครองบัณฑิตยากไร้ทั่วหล้าให้ได้ยิ้มร่า...”
เปรี้ยง!
ฝีเท้าของจูจิ้นพลันหยุดชะงัก!
ร่างทั้งร่างของเขาราวถูกกระแทกอย่างหนัก แข็งค้างอยู่กับที่ รูม่านตาหดเล็กลงอย่างรุนแรง!
บทกวีสองวรรคนี้ทั้งโศกเศร้า ยิ่งใหญ่ และเปี่ยมเมตตา ดังก้องซ้ำไปซ้ำมาในกะโหลกศีรษะของเขาดุจเสียงระฆังมหึมา สั่นสะเทือนจนปราณเที่ยงธรรมที่สงบนิ่งอยู่ในอกมานานหลายปีพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง!
เขาอ่านตำรามายี่สิบปีเพื่อสิ่งใด? มิใช่เพื่อวรรค “คุ้มครองบัณฑิตยากไร้ทั่วหล้าให้ได้ยิ้มร่า” นี้หรอกหรือ?!
“พี่...พี่ลู่!” จูจิ้นคว้าแขนเสื้อลู่เฉินไว้แน่น ใบหน้าแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำ “บทกวีนี้...พี่ลู่เป็นผู้แต่งหรือ?!”
เมื่อเห็นท่าทางเสียอาการราวคนคลุ้มคลั่งของบัณฑิตอันดับหนึ่งแห่งเจียงหนาน ลู่เฉินก็เกาจมูก รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
เมื่อครู่เขาเพียงเอ่ยออกมาตามปาก ไม่คิดเลยว่าบทกวีอมตะของปราชญ์กวีผู้ล่วงลับจะส่งผลสะเทือนใจต่อบัณฑิตผู้เคร่งครัดในโลกนี้ได้ถึงเพียงนี้
แต่ลู่เฉินเป็นนักปฏิบัตินิยมอย่างแท้จริง เขาใช้ชีวิตอยู่ในจินหลิงมาเกือบปี ไม่เคยลอกบทกวีมาสักครึ่งบท บทกวีพวกนี้แลกเงินไม่ได้ แถมยังชักนำเรื่องยุ่งยากมาอีก ทว่าอีกฝ่ายอุตส่าห์มีน้ำใจพาเขาเข้ามาในงาน ใช้เศษบทกวีสองวรรคเป็น “ค่าบัตรผ่าน” ตอบแทนน้ำใจ ก็นับว่าคุ้มค่า
“แค่ก...พี่จูเข้าใจผิดแล้ว” ลู่เฉินโกหกหน้าตาย “ข้าเคยบังเอิญพบในตำราโบราณที่ชำรุดเล่มหนึ่ง ณ ร้านหนังสือเก่าในหยางโจวเมื่อหลายปีก่อน”
“แล้ว...ก่อนหน้านั้นว่าอย่างไร? หลังจากนั้นเล่า?!” ดวงตาของจูจิ้นแดงก่ำ ร้อนใจจนอยากผ่ากะโหลกลู่เฉินดูให้รู้แล้วรู้รอด
“ข้าได้มาเพียงเศษบทกวี จำเนื้อหาต่อจากนั้นไม่ได้แล้ว” ลู่เฉินโบกมืออย่างใจกว้าง “หากพี่จูชอบ คืนนี้ก็นำไปสร้างชื่อในงานชุมนุมกวีเถิด ถือว่าข้ามอบดอกไม้ให้คนอื่นต่อ”
ในสายตาของเขา ขอเพียงจูจิ้นนำบทกวีสองวรรคนี้ไปกล่าวในหมู่บัณฑิตคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าทั้งเมืองจินหลิงคงสั่นสะเทือน น้ำใจครั้งนี้ย่อมมีค่าเกินเงินสองตำลึงแน่นอน
ใครจะคิดว่าเมื่อจูจิ้นได้ยินดังนั้น สีหน้ากลับเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เขาถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ทำไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด! บทกวีอมตะอันเปี่ยมเมตตาและห่วงใยใต้หล้าเช่นนี้ ย่อมเป็นผลงานที่ปราชญ์ผู้ทรงคุณธรรมทุ่มเทเลือดเนื้อสร้างขึ้น ข้าจูมีคุณความดีอันใด ถึงกล้าหลอกลวงผู้คนและขโมยชื่อเสียงมาเป็นของตน?!”
เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนค้อมกายคำนับลู่เฉินอย่างจริงจังยิ่ง “ขอบคุณพี่ลู่ ที่ทำให้บทกวีอมตะเช่นนี้ไม่ต้องถูกกลบฝังอยู่ในทะเลทราย ข้าจูได้รับคำสั่งสอนแล้ว!”
เมื่อเห็นใบหน้าใสซื่อตรงไปตรงมาของจูจิ้น ทั้งที่เผชิญสิ่งล่อใจซึ่งอาจทำให้ชื่อเสียงเลื่องลือชั่วกาล กลับไม่มีความละโมบแม้แต่น้อย ลู่เฉินก็อดชะงักไปเล็กน้อยไม่ได้
เขายอมรับว่าตนเป็นคนสามัญ แต่ก็เลื่อมใสบุรุษผู้ยึดมั่นในคุณธรรมจากก้นบึ้งของหัวใจมาโดยตลอด บัณฑิตอันดับหนึ่งแห่งเจียงหนานผู้นี้หาใช่คนดีแต่เปลือกไม่
ทั้งสองเดินผ่านระเบียงด้านหน้า อ้อมฉากปักไหมซูโจวสองด้านขนาดมหึมาซึ่งทำจากไม้จันทน์แดง พลันพบกับทัศนียภาพกว้างใหญ่เบื้องหน้า
โถงใหญ่ชั้นหนึ่งของเรือสำราญเต็มไปด้วยความหรูหราฟุ่มเฟือย
โถงเพดานสูงสามชั้นกว้างขวางโอ่โถง รอบด้านตั้งโต๊ะยาวทำจากไม้หวงฮวาหลีเรียงราย บนโต๊ะมีผลไม้และอาหารเลิศรส รวมถึงสุราหมักบ่มหลายปีครบครัน กลางโถงมีเวทีงิ้วขนาดใหญ่ นางรำสิบกว่าคนสวมผ้าโปร่งบางดุจปีกจักจั่น กำลังร่ายรำตามเสียงเครื่องสาย เอวคอดอ่อนช้อยดุจกิ่งหลิว กลิ่นเครื่องหอมและแป้งร่ำลอยเข้าจมูกไม่หยุด
ชั้นสองและชั้นสามเป็นที่นั่งชมรูปวงแหวนแกะสลักอย่างประณีต ผู้มีอำนาจและผู้สูงศักดิ์ไม่น้อยกำลังยืนพิงราวมองลงมา มีเพียงชั้นสี่และชั้นห้าที่อยู่บนสุด ซึ่งแขวนม่านสีเข้มหนาหนักไว้ แยกขาดจากความอึกทึกด้านล่าง
ชื่อเสียงของจูจิ้นโด่งดังเกินไป ทันทีที่เขาปรากฏตัว บัณฑิตอาวุโสในวงวรรณกรรมและคุณชายจากตระกูลใหญ่หลายคนที่กำลังสนทนาเสียงดังในโถงก็หูตาสว่าง พากันเร่งฝีเท้าเข้ามาต้อนรับ
“น้องจู ในที่สุดเจ้าก็มาถึง!”
“เร็วเข้า ที่นั่งหัวโต๊ะฝั่งตะวันออกเว้นไว้ให้เจ้าแล้ว!”
ชั่วขณะนั้น ผู้มีอำนาจและผู้สูงศักดิ์ที่มีชื่อเสียง รวมถึงบัณฑิตอาวุโสผู้ทรงคุณวุฒิในวงวรรณกรรม ต่างพากันยิ้มพลางพยักหน้า คุณชายจากตระกูลที่คุ้นเคยกันหลายคนก็รีบเข้ามาทักทายอย่างสนิทสนม ส่วนเหล่าสตรีสูงศักดิ์บนชั้นสองและสามที่ยืนพิงราวอยู่ ต่างส่งสายตาหวานฉ่ำลงมาให้ไม่ขาด
ภาพที่ทุกคนรายล้อมดุจดวงดาวโอบล้อมจันทราเช่นนี้ ทำให้ลู่เฉินผู้ร่วมทางที่อยู่ข้าง ๆ พลันดูไร้ตัวตนไปถนัดตา
ลู่เฉินชอบความสงบอยู่แล้ว เมื่อเห็นดังนั้นจึงถอยหลังครึ่งก้าว เปิดทางให้จูจิ้นได้เด่นเต็มที่ ก่อนกล่าวยิ้ม ๆ อย่างสบายอารมณ์ “พี่จูเป็นที่นิยมชมชอบยิ่งนัก เมื่อพบผู้อาวุโสและสหายเก่า ก็ควรไปทักทายสักหน่อย ท่านไปจัดการธุระเถิด”
แท้จริงแล้วจูจิ้นยังคงกระสับกระส่ายราวมีกรงเล็บนับร้อยเกาใจ ครุ่นคิดถึงบทกวีอมตะสองวรรคนั้น อยากลากลู่เฉินไปจุดตะเกียงสนทนากันทั้งคืนแทบแย่
ทว่าเบื้องหน้าล้วนเป็นผู้อาวุโสในวงวรรณกรรม หากไม่คำนึงถึงมารยาทและปล่อยให้คนเหล่านั้นถูกเมิน พรุ่งนี้ในเมืองจินหลิงคงมีคนสวมหมวก “บัณฑิตบ้าบิ่นหยิ่งทะนง” ให้เขาแน่
เขาจึงได้แต่ข่มใจร้อนรนไว้ ค้อมกายคำนับอย่างขออภัย “ทำให้พี่ลู่เห็นเรื่องน่าขันแล้ว พี่ลู่พักผ่อนและรับประทานของว่างไปก่อน ข้าจูขอไปทักทายผู้คนสักครู่ เดี๋ยวก็กลับมา!”
หลังจากจูจิ้นถูกกลุ่มคนห้อมล้อมพาเดินจากไป
ลู่เฉินยืนอยู่เพียงลำพังตรงขอบกลุ่มคนที่กำลังอึกทึก คลี่พัดออก แล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างเงียบเชียบ
บรรลุจุดประสงค์แล้ว ในที่สุดก็เข้ามาได้อย่างถูกต้องสมเหตุสมผล