ชั้นบนสุดของเรือสำราญ ห้องรับรองอักษรเสวียน
ต่างจากความอึกทึกในโถงใหญ่ชั้นล่าง ชั้นบนสุดซึ่งมีประตูคั่นอยู่กลับอบอวลด้วยบรรยากาศกดดัน
มุมห้องตั้งกระถางกำยานรูปสัตว์มงคล ควันบางลอยอ้อยอิ่งแผ่กระจายราวเส้นใย กลิ่นหอมหวานเลี่ยนอบอวลไปทั่วห้อง
เผยหนานจือนั่งตัวตรงอยู่บนที่นั่งแขก อาภรณ์กระโปรงยาวสีม่วงเข้มผ่าหน้าขับเน้นเรือนร่างอวบอิ่มงดงามของนางอย่างเต็มที่ สีหน้าของนางสงบนิ่ง มือเรียวถือกากำลังรินชาให้ตนเอง
ไม่รู้เพราะเหตุใด นางรู้สึกว่าวันนี้กลิ่นกำยานในห้องร้อนอบอ้าวเป็นพิเศษ จนแผ่นอกเริ่มร้อนผ่าว
นางขมวดคิ้ว กำลังจะยื่นมือไปเปิดหน้าต่างไม้ข้างกายเพื่อรับลม
“เพี๊ยะ”
โจวเปียวซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตบสมุดบัญชีลงบนโต๊ะอย่างแรง ทำลายความเงียบภายในห้อง
“เงินสามหมื่นตำลึง รวมทั้งต้นและดอกเบี้ย คืนนี้เจ้าประทับตราลงในสัญญานี้ แล้วเอาร้านสิบสองแห่งในนามร้านผ้าจิ่นเซ่อมาชำระหนี้ พวกเราก็ถือว่าหมดเรื่องกัน”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอ่ยปาก เผยหนานจือจึงไม่สะดวกจะเปิดหน้าต่างอีก นางชักมือกลับ เงยหน้าสบตาโจวเปียวตรง ๆ แววตาเย็นชา
“เงินต้นค่าคุ้มกันเรือ ตระกูลเผยชำระหมดไปนานแล้ว ท่านกับข้าต่างรู้แก่ใจ ดอกเบี้ยมหาศาลนี้ก็เป็นเพียงข้ออ้างที่สำนักเจิ้นหลานใช้เพื่อบุกเข้ามาเท่านั้น”
โจวเปียวชะงักมือเล็กน้อย ก่อนพินิจหญิงสาวตรงหน้าด้วยความชื่นชม
ในเมืองจินหลิงเวลานี้ ผู้ที่หมายตากิจการของตระกูลเผยมีไม่น้อยไปกว่าสำนักเจิ้นหลาน ต่อให้หมาป่าฝูงหนึ่งข้างล่างแย่งชิงกันดุเดือดเพียงใด อย่างน้อยต่อหน้าผู้คนก็ต้องรักษาหน้าไว้ หากคิดจะเข้าร่วม ต่อให้ข้ออ้างฟังไม่ขึ้นเพียงใด ก็ต้องหาฉากบังหน้าให้ได้ อีกฝ่ายมองความนัยออกในคำเดียว สายตาเช่นนี้หาใช่สิ่งที่คุณหนูในห้องหอทั่วไปจะเทียบได้
“คุณหนูรองเผยเป็นคนรู้ความ” โจวเปียวยิ้มแสยะ ไม่คิดอ้อมค้อมอีกต่อไป “ในเมื่อเข้าใจแล้ว ก็ควรยอมรับชะตา เนื้อชิ้นโตขนาดนี้ เจ้าเป็นสตรีคนเดียวรักษาไว้ไม่ได้หรอก”
เผยหนานจือยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ “จะรักษาไว้ได้หรือไม่ ไม่ใช่ท่านประมุขโจวเป็นผู้ตัดสิน”
โจวเปียวแค่นเสียงเย็น “ไม่ต้องพูดถึงสำนักเจิ้นหลานของข้า แค่ปีที่ผ่านมา ร้านผ้ารายใหญ่หลายแห่งในจินหลิงร่วมมือกันล้อมโจมตี ตระกูลเผยก็เสียรายรับในเมืองจินหลิงไปครึ่งหนึ่งแล้ว อีกไม่นาน ร้านผ้าจิ่นเซ่อคงไม่มีแม้แต่ที่ให้ยืน...”
“เรื่องนี้ไม่ต้องรบกวนท่านประมุขโจวให้เป็นห่วง”
เผยหนานจือรู้สึกว่าความร้อนรุ่มในกายเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน นางข่มความผิดปกติไว้ แล้วจิบชาที่เริ่มเย็นอีกครั้ง ก่อนเปลี่ยนประเด็นว่า “แต่ท่านประมุขโจวต่างหาก ครั้งนี้จงใจปล่อยข่าวออกไป เพื่อประกาศให้ทุกคนรู้ว่าสำนักเจิ้นหลานจะเข้าร่วมแล้วกระมัง?”
โจวเปียวได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงดังขึ้นมา “ฉลาด! สมกับเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเผยลั่ว ผู้เป็นยอดฝีมือหอก! แม้ไม่ใช่คนในยุทธภพ แต่กลับรู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของยุทธภพไม่น้อย พูดไม่ผิด เมืองจินหลิงน้ำลึก ต่อให้สำนักเจิ้นหลานของข้ามีผู้หนุนหลังอยู่บ้าง ก็ไม่มีเรี่ยวแรงไปแย่งอาหารกับหมาป่าหิวโหยพวกนั้นทีละราย สู้ฉวยโอกาสบีบเจ้าให้จนตรอก แล้วก่อเรื่องให้ใหญ่โตเสียเลย! ก็เพื่อบอกพวกภูตผีปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดว่า สำนักเจิ้นหลานลงสนามแล้ว ใครคิดจะเข้ามาแบ่งผลประโยชน์ ก็จงชั่งน้ำหนักตนเองให้ดี!”
ประกาศกร้าวกวาดล้าง สยบคู่แข่ง นี่คือวิธีที่สำนักยุทธภพใช้กันจนชิน และยังเป็นวิธีที่กร่างที่สุด
“เช่นนั้นท่านประมุขโจวทราบหรือไม่” เผยหนานจือวางถ้วยชาลง รับสายตาอหังการของโจวเปียว น้ำเสียงราบเรียบแต่ทุกคำแทงใจดำ “เหตุใดตระกูลเผยที่ตกอยู่ในสภาพลำบากเช่นนี้ จึงไม่มีขุมกำลังใดกล้าบุกมาปล้นกันถึงบ้านเช่นท่านตลอดทั้งปี?”
เสียงหัวเราะของโจวเปียวหยุดกึก ดวงตาหรี่ลงเป็นเส้นบางในพริบตา
เผยหนานจือไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย เอ่ยทีละคำว่า
“ข่าวลือในยุทธภพว่า พี่ใหญ่ของข้าป่วยตายไปเมื่อหนึ่งปีก่อน แต่ไม่มีผู้ใดเคยเห็นศพของเขา อีกทั้งตอนที่ยังมีชีวิต เขารักและเอ็นดูข้ามากที่สุด หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นจริง ย่อมไม่มีทางไม่ทิ้งไพ่ตายไว้คุ้มครองข้า ทว่าตลอดครึ่งปีมานี้ ตระกูลเผยถูกบีบจนมาถึงขั้นนี้ ไพ่ตายที่ว่ากลับไม่เคยปรากฏ”
นางจ้องตาโจวเปียว ค่อย ๆ โยนคำถามที่สั่นสะเทือนยุทธภพทั่วราชวงศ์อู่ออกมาอย่างช้า ๆ
“ท่านประมุขโจว เป็นไปได้หรือไม่ว่า...พี่ใหญ่ของข้ายังไม่ตาย?”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ โจวเปียวก็รู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง ขนบนหลังมือชันขึ้นในพริบตา!
นี่คือสิ่งที่เขากังวลที่สุด จึงแอบหยั่งเชิงอยู่นานถึงหนึ่งปี กว่าจะกล้าลงมือจริงในวันนี้!
เผยลั่วคือยอดฝีมือหอกผู้เลื่องชื่อลือไกล เป็นปรมาจารย์วิถีบู๊ที่หาได้ยากในยุคนี้ จะตายกะทันหันได้ง่ายดายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? ยอดฝีมือที่แกล้งตายหลบหนีในยุทธภพมีให้เห็นดาษดื่น หากเผยลั่วยังไม่ตาย แล้วเขาลงมือกับตระกูลเผยในตอนนี้ ก็ไม่ต่างจากผู้เฒ่าที่ยืนยาวกินสารหนู—รนหาที่ตายชัด ๆ!
จนกระทั่งช่วงหลังมานี้ ตระกูลเผยแทบหมดหนทางแล้ว เผยลั่วก็ยังไม่ปรากฏตัว โจวเปียวจึงกล้าโผล่ออกมา ทว่าคำถามแผ่วเบาของเผยหนานจือกลับเหมือนเข็มพิษ เล็งแทงจุดตายของเขาได้อย่างแม่นยำ
ห้องรับรองพลันตกอยู่ในความเงียบงันยาวนาน
มีเพียงกระถางกำยานตรงมุมห้องที่ยังคงพ่นกลิ่นหอมอย่างเงียบเชียบ ทั้งสองสบตากันข้ามโต๊ะ ต่างลอบคาดเดาอย่างบ้าคลั่ง
ฉวยจังหวะที่แววตาของโจวเปียวเผยความลังเล เผยหนานจือก็ยื่นข้อแลกเปลี่ยนของคืนนี้ออกมา
“แทนที่จะเสี่ยงให้ปรมาจารย์วิถีบู๊ไล่สังหารทั้งตระกูล มิสู้ข้ากับท่านประมุขทำข้อตกลงกัน”
“ข้อตกลงอะไร?” โจวเปียวถามเสียงขรึม
“ร้านสิบสองแห่งนั้น ต่อให้ทำกำไรเต็มที่ก็ได้ไม่เกินไม่กี่ร้อยตำลึงต่อเดือน สิ่งที่ท่านประมุขโจวต้องการแท้จริงไม่ใช่ร้านค้า แต่เป็นเส้นทางค้าขายทางเหนือที่อยู่เบื้องหลังตระกูลเผยใช่หรือไม่?”
เปลือกตาโจวเปียวกระตุกเล็กน้อย ยังไม่ทันได้ตอบ เผยหนานจือก็กล่าวต่อว่า “ท่านประมุขโจวให้เวลาข้าหนึ่งปี หลังจากนั้นหนึ่งปี ร้านผ้าจิ่นเซ่อยินดีแบ่งเส้นทางการค้าสู่แดนเหนือกับสำนักเจิ้นหลานคนละครึ่ง”
โจวเปียวจ้องเผยหนานจือเขม็ง สีหน้าแปรเปลี่ยนไม่แน่นอน คล้ายกำลังชั่งใจอยู่ ครู่ต่อมาเขาก็พลันยิ้มขึ้น แล้วค่อย ๆ เก็บลูกเหล็กที่กลิ้งอยู่ในมือซ้ายเข้าที่อกเสื้อ
“เกือบถูกเจ้าพูดให้คล้อยตามแล้ว ไม่ต้องมาถ่วงเวลาอยู่ที่นี่หรอก” โจวเปียวถอนหายใจ แต่สายตากลับเริ่มไล้ไปตามเรือนร่างงดงามเย้ายวนของเผยหนานจืออย่างไร้ยางอาย เผยความละโมบออกมาอย่างหมดเปลือก “ต่อให้ข้ารอไหว พวกพี่น้องใต้บังคับบัญชาก็รอไม่ไหวหรอก”
“ข้ายังมีวิธีที่ทำให้ทุกฝ่ายได้ประโยชน์อยู่ ในเมื่อร้านผ้าเป็นสิ่งที่พี่ชายเจ้าทิ้งไว้ ข้าก็ไม่ควรแย่งชิงมาโดยพลการ แต่ยุทธภพวุ่นวายเหลือเกิน ด้วยรูปร่างหน้าตาเช่นเจ้า หากไร้การคุ้มครองจากเผยลั่ว ไม่ช้าก็เร็วคงถูกคนอื่นกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก มิสู้...แต่งให้ข้าเสีย”
สีหน้าของเผยหนานจือพลันเคร่งขรึม
โจวเปียวกลับหัวเราะหื่นกามสองครั้ง แล้วโน้มร่างใหญ่โตเข้ามาข้างหน้า “เจ้าแค่พยักหน้า ข้าจะกลับไปหย่ากับเมียหน้าซีดที่บ้านทันที แล้วจัดเกี้ยวแปดคนหามมารับเจ้าเป็นภรรยาเอก ถึงเวลานั้นพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ร้านผ้าจิ่นเซ่อก็ยังเป็นของเจ้าไม่ใช่หรือ?”
เห็นโจวเปียวขยับเข้ามาใกล้ สัญญาณเตือนภัยในใจเผยหนานจือพลันดังขึ้น นางลุกขึ้นยืนทันที ถอยหลังไปครึ่งก้าวแล้วเอ่ยเสียงเย็น “ท่านประมุขโจว โปรดสำรวมกิริยา!”
“สำรวมกิริยาหรือ? ฮ่า ๆ ๆ... เดี๋ยวเจ้าก็รู้ว่าข้าสำรวมหรือไม่”
เผยหนานจือข่มความอ่อนระโหยและร้อนรุ่มประหลาดที่ทวีความรุนแรงในกายไว้ รีบถอยไปถึงข้างหน้าต่าง แล้วตวาดเสียงกร้าวว่า
“โจวเปียว! ข้าเห็นแก่ที่ท่านเป็นบุคคลในยุทธภพ จึงกล้ามาร่วมงานเลี้ยงตามลำพัง อย่าลืมว่าตอนนี้ชั้นล่างมีบัณฑิตและนักปราชญ์จากเจียงหนานนับร้อยคน หากวันนี้ท่านกล้าทำอะไรบุ่มบ่าม เพียงข้าเปิดหน้าต่างตะโกน สำนักเจิ้นหลานของท่านก็จะเสื่อมเสียชื่อเสียงป่นปี้! คนในยุทธภพไม่เหลือหน้ากันแล้วหรือไร?!”
เกินคาด โจวเปียวไม่ได้ถอยหนี
เขาหยุดห่างออกไปสามก้าว มุมปากปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง
“แม่นางเผย เจ้าไม่ไปที่สำนักของข้า แต่จงใจเลือกหอหงฮวาเป็นสถานที่นัดพบ ทั้งยังให้คนปล่อยข่าวบนถนนล่วงหน้า ไม่ใช่เพราะคิดว่าเรือลำนี้มีเบื้องหลังแข็งแกร่ง อีกทั้งชั้นล่างมีบัณฑิตมากมาย อยากอาศัยอำนาจคนเหล่านั้นบีบให้ข้าเจรจาหรอกหรือ?”
โจวเปียวกวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไร้ยางอาย พลางจุปากสองครั้ง “วางใจเถิด ข้าไม่เคยคิดจะทำร้ายเจ้าเลย โฉมงามผู้เพียบพร้อมเช่นนี้ ข้าจะ...ทะนุถนอมเจ้าอย่างดี”
เนื้อแก้มบนใบหน้าเขากระตุกเล็กน้อย ขยับเข้ามาทีละก้าว เผยเขี้ยวเล็บออกมาช้า ๆ
“บอกตามตรง ต่อให้วันนี้เจ้าไม่ตะโกน พรุ่งนี้เช้าข้าก็จะให้คนแพร่เรื่องคืนนี้ไปทั่วเมือง! ข้าจะทำให้คนทั้งใต้หล้ารู้ว่า คุณหนูรองผู้สูงส่งแห่งตระกูลเผย กลายเป็นหญิงในผ้าห่มของโจวเปียวแล้ว!”
“ข่าวลือย่อมน่ากลัวก็จริง แต่ต้องดูด้วยว่าพาดพิงถึงใคร หากได้มีเรื่องอื้อฉาวเช่นนี้กับแม่นางเผย โจวผู้นี้ก็ยินดีเสียยิ่งกว่าอะไร!”
แววตาหื่นกระหายของโจวเปียวลุกวาว น้ำเสียงยิ่งกร่างขึ้น
“ส่วนเผยลั่วพี่ชายเจ้า...ขอเพียงคืนนี้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก รอจนเจ้าตั้งท้องลูกของข้า ต่อให้พี่ชายผีตายของเจ้าคลานขึ้นมาจากใต้พิภพจริง ๆ ก็ต้องกลั้นใจเรียกข้าว่าน้องเขยอย่างว่าง่าย!”
เผยหนานจือรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ทั่วร่างเย็นเฉียบ
จนถึงตอนนี้นางจึงเข้าใจในที่สุดว่า เหตุใดอีกฝ่ายจึงตอบตกลงมานัดพบที่หอหงฮวาอย่างง่ายดายในตอนแรก โจวเปียวเพียงเล่นตามแผนและพลิกสถานการณ์ให้เป็นประโยชน์ต่อตนเองเท่านั้น
“ไร้ยางอาย!” เผยหนานจือแค่นเสียงดุดัน
“ฮ่า ๆ ๆ! มาสิ คนงาม!”
โจวเปียวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง มือใหญ่ราวพัดใบลานกวาดลมกรูเข้าหา หมายคว้าเอวบางอ้อนแอ้นของนาง
มือสกปรกข้างนั้นกำลังจะสัมผัสชายเสื้อ...
ในเสี้ยววินาทีคับขัน!
มือซ้ายของเผยหนานจือซึ่งอ่อนแรงเพราะฤทธิ์ยา กลับดูคล้ายยกขึ้นอย่างนุ่มนวลไร้เรี่ยวแรง นางอาศัยแรงพุ่งเข้าหาของอีกฝ่าย ขยับเท้าผิดจังหวะแล้วหมุนกายอย่างคล่องแคล่วราวมังกรเหินพ้นน้ำ
นางหลบออกไปได้ครึ่งฉื่อในช่วงเสี้ยววินาที ทำให้การพุ่งเข้าคว้าซึ่งโจวเปียวมั่นใจว่าจะสำเร็จพลาดเป้าไปอย่างสิ้นเชิง!
โจวเปียวคว้าพลาด จึงเห็นหญิงสาวที่ดูบอบบางพลันขยับเท้าหมุนตัว มือขวาพุ่งไปยังฉากกั้นไม้จื่อถานบานใหญ่ด้านหลังราวสายฟ้าแลบ
ห้านิ้วกำเสาค้ำหนักด้านข้างฉากกั้นแน่น เผยหนานจืออาศัยแรงบิดจากเอวและสะโพกหมุนตัว แล้วหักอย่างแรง!
กร๊อบ!
เสาไม้เนื้อแข็งหนาเท่าท่อนแขน ถูกนางหักขาดด้วยมือเปล่า!
ท่อนไม้ขาดตกมาอยู่ในมือ
นางจับมันกลับด้านไว้ด้านหลัง ย่อตัวเล็กน้อย ปลายไม้ที่หักชี้เฉียงลงพื้น
โจวเปียวชะงักไปชั่วขณะ เดิมทีเขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงสตรีอ่อนแอที่ใครก็รังแกได้ ไหนเลยจะรู้ว่านางไม่เพียงมีวรยุทธ์ติดตัว กระบวนท่าที่ใช้ยังเป็นแนวทางสำนักหอกอันถูกต้องอีกด้วย!
เผยหนานจือไม่เปิดโอกาสให้เขาคิด นางฉวยจังหวะก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว
ท่อนไม้สั้นในมือแตะพื้นอย่างฉับพลัน อาศัยแรงส่งดีดตัวขึ้น ปลายพลองสะบัดขึ้นจากล่างซ้ายอย่างเฉียบคมราวงูพิษพ่นลิ้น เสียงลมแหลมบาดหู พุ่งเข้าใส่จุดสำคัญหว่างขาของโจวเปียว!
นี่คือหนึ่งในกระบวนท่าสังหารที่บริสุทธิ์ที่สุดของวิชาทวนมังกรเหิน—“กั้นแทง”!
ทว่า ชายวัยกลางคนร่างกำยำมีประสบการณ์ต่อสู้อย่างโชกโชน เขาถอยหลังครึ่งก้าวอย่างมั่นคง กล้ามเนื้อสองแขนปูดนูนราวมังกรขด มือที่ถือไม้ยาวตวัดขึ้นจากล่างอย่างเฉียง ๆ ปะทะท่อนไม้สั้นของเผยหนานจืออย่างแม่นยำและรุนแรง!
“เคร้ง!”
เสียงโลหะกระทบกันทุ้มหนัก!
หากเป็นทวนด้ามไม้ไป๋ล่าที่เหนียวหยุ่นและมีพู่แดงทั่วไป แรงปะทะจะทำให้ด้ามทวนสะบัดโค้ง ก่อนดีดกลับแทงใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายได้พอดี
แต่สิ่งที่เผยหนานจือถืออยู่เป็นเพียงท่อนไม้เนื้อแข็ง เมื่อขาดแรงดีดหยุ่นและความยาวของด้ามทวน กระบวนท่าสังหารอันแยบคายนี้จึงชะงักกลางคัน แรงปะทะสะท้อนกลับจนง่ามมือของนางเจ็บแปลบ
ยิ่งกว่านั้น ขณะที่ไม้ทั้งสองกระแทกกันอย่างรุนแรง ร่างของเผยหนานจือก็โอนเอนวูบ!
พลังปราณแท้ในตันเถียนคล้ายตกลงไปในบ่อโคลน หมุนเวียนติดขัดอย่างยิ่ง ความอ่อนแรงที่ยากจะยับยั้งพลันแผ่ไปตามเส้นลมปราณทั่วกาย พลังโจมตีอันเฉียบคมไร้เทียมทานกลับสลายไปถึงเจ็ดส่วนในพริบตา!
เหลือบมองกระถางกำยานตรงมุมห้องซึ่งยังคงพ่นควันบางอย่างเงียบงัน หัวใจของเผยหนานจือก็จมดิ่งสู่ก้นเหว
ชายวัยกลางคนร่างกำยำมีสายตาเฉียบคมเพียงใด ย่อมสังเกตเห็นได้ในชั่วพริบตาว่าเผยหนานจือหมดแรงแล้ว
“ตาย!”
เขาหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม ฉวยช่องโหว่ร้ายแรงนั้นไว้ พลิกมือทั้งสองข้าง มือหลังออกแรงกดลงอย่างหนัก ส่วนมือหน้าฉวยแรงเหวี่ยงไม้เป็นวงกว้าง!
“ฟ้าว!”
ไม้เนื้อแข็งท่อนใหญ่แหวกอากาศ ส่งเสียงหวีดร้องแสบแก้วหู พลังถล่มทลายราวภูผาไท่ซานกดทับ ฟาดลงตรงหน้าเผยหนานจือ!
เผยหนานจือกัดปลายลิ้นจนเลือดออก อาศัยรสคาวที่ไหลเข้าปากฝืนเรียกสติกลับมาเล็กน้อย
นางใช้ท่าก้าวมังกรเหิน ร่างพลิ้วออกไปด้านข้างและด้านหลังราวว่าวขาดสาย หลบการโจมตีถึงตายไปได้อย่างหวุดหวิด
แต่กระบวนท่าพลองของชายวัยกลางคนดุดันต่อเนื่อง ฟาดพลาดครั้งหนึ่งแล้วก้าวใหญ่ไล่ตามติดราวเงา
เขาฉวยจังหวะใช้กระบวนท่า “ซูฉินสะพายกระบี่” ไม้ยาวหมุนออกจากหลังไหล่ อาศัยแรงเหวี่ยงมหาศาลจากการหมุนตัว กลายเป็นประกายโค้งกวาดขวางเข้าใส่ศีรษะด้านข้างของเผยหนานจืออย่างดุดัน!
“เอาเป็น!”
โจวเปียวที่กุมต้นขาอยู่ร้องตะโกนเสียงหลง หากฟาดคนจนตาย แล้วจะทำให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกได้อย่างไร? กิจการของตระกูลเผยก็ยากจะยึดมาอย่างชอบธรรม!
“คุณหนู!”
เสี่ยวเถาร้องไห้เสียงแหลม ไม่รู้ว่าสาวใช้ตัวน้อยผู้นี้ไปเอาความกล้ามาจากไหน นางหลับตาพุ่งเข้าไปข้างหน้าโดยไม่คิดชีวิต หมายใช้แผ่นหลังอันบอบบางรับกระบองแทนคุณหนู
ชายวัยกลางคนได้ยินโจวเปียวตวาด จึงคิดจะถอนแรงลงสามส่วนโดยสัญชาตญาณ
แต่กระบวนท่ากวาดขวางนี้สะสมแรงทั่วร่างไว้แล้ว กระบองพุ่งหวีดหวิวเข้ามา ห่างจากขมับของเผยหนานจือไม่ถึงสามชุ่น แรงเฉื่อยมหาศาลทำให้เขาหยุดมือไม่ทัน!
ขณะที่นายบ่าวทั้งสองกำลังจะกลายเป็นศพอยู่ตรงนั้น—
“ฟิ้ว!”
เสียงแหลมบาดหูอย่างยิ่งพุ่งทะลวงอากาศมาจากนอกประตูทางเดิน!
เหรียญทองแดงธรรมดาเหรียญหนึ่งเฉียดผ่านปอยผมที่พลิ้วสยายของเผยหนานจือ
“ปัง!!”
เหรียญทองแดงกระแทกเข้ากลางท่อนไม้ยาวอย่างแม่นยำ เศษไม้ระเบิดกระจาย ท่อนไม้เนื้อแข็งยาวหนาเท่าท่อนแขนกลับถูกเหรียญทองแดงเล็ก ๆ เหรียญเดียวกระแทกจนขาดกลางอากาศเป็นสองท่อน!
เหรียญทองแดงยังคงพุ่งต่อไปโดยไม่ลดความเร็ว กลายเป็นเงาสีเขียวสายหนึ่ง ส่งเสียงสั่นสะเทือนจิตวิญญาณ “หึ่ง” ก่อนฝังลึกเข้าไปในเสาไม้แดงด้านหลังเผยหนานจือจนมิดโคน!
ภายในห้องรับรองพลันเงียบงัน
ชายวัยกลางคนร่างกำยำซึ่งเมื่อครู่ยังแผ่จิตสังหารท่วมฟ้ากลับเย็นเยียบไปทั้งร่าง มือทั้งสองที่กำท่อนไม้หักสั่นระริก หยาดเหงื่อเย็นหยดหนึ่งไหลจากคางตกลงบนสาบเสื้อ
เขาหันขวับไปทางประตู แล้วตะโกนถามเสียงกร้าว
“ยอดฝีมือท่านใด?!”
“เอี๊ยด...”
มือขาวเรียวยาวที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนค่อย ๆ ผลักประตูซึ่งปิดไว้ไม่สนิทออกอย่างไม่รีบร้อน
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาในชุดดำเรียบง่าย มือหนึ่งไพล่หลัง อีกมือถือพัดพับหมุนเล่นอย่างไม่ใส่ใจ เขาก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา เดินเอ้อระเหยราวกำลังเที่ยวชมสวน
ท่ามกลางสถานการณ์คับขันที่ยังอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดและจิตสังหาร หว่างคิ้วของเขายังคงแต้มแววเกียจคร้านและสงบนิ่ง ราวกับไม่เคยมีวันตื่นเต็มตา
เขาหยุดฝีเท้า กวาดตามองเหล่าชายฉกรรจ์ที่มีสีหน้าตื่นตะลึงอย่างสงบนิ่ง ก่อนจะมองทะลุฝูงชนไปหยุดอยู่บนใบหน้าที่แดงระเรื่อและลมหายใจหอบกระชั้นของเผยหนานจือ
ชายหนุ่มชุดดำหุบพัดเบา ๆ เคาะมันลงบนฝ่ามือสองครั้งอย่างตามใจ คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อย
“ครึกครื้นดีจริง”