คนว่างงานอันดับหนึ่งแห่งจินหลิง

ตอนที่ 2 ยอดคนว่างงานอันดับหนึ่งแห่งจินหลิง

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“อืม ขอบคุณคุณหนูรองที่ผ่อนผันให้”

เผยหนานจือเป็นบุตรคนที่สองของตระกูลเผย บ่าวไพร่และคนงานในตระกูลเผยต่างเรียกนางว่าคุณหนูรองจนคุ้นปาก ลู่เฉินจึงทำตามธรรมเนียม เรียกนางเช่นนั้นไปด้วย

ลู่เฉินโยนเหรียญทองแดงหลายสิบเหรียญในฝ่ามือเล่น พลางกล่าวว่า “เก็บเพิ่มอีกหน่อย เดือนหน้าก็ชำระค่าเช่าที่ค้างไว้ได้ครบแล้ว”

เผยหนานจือมองเขาจากที่สูงกว่า จู่ ๆ ก็เกิดความคิดประหลาดขึ้นในใจว่า หากชายผู้นี้เปลี่ยนไปสวมชุดแพรลายน้ำเมฆ แล้วบอกว่าเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่ผู้แต่งกายหรูหรา ขี่ม้าผยอง ก็คงไม่มีใครสงสัย

“คืนนี้เป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์” นางถอนสายตากลับ เอ่ยเสียงเบาว่า “คุณชายลู่ไม่ไปเที่ยวเรือสำราญบนแม่น้ำ หาความครึกครื้นบ้างหรือ?”

เผยหนานจือรู้ว่าบ้านเกิดของลู่เฉินอยู่หยางโจว เทศกาลไหว้พระจันทร์ควรเป็นวันแห่งการพร้อมหน้าพร้อมตา ครอบครัวอื่นต่างชมจันทร์และสังสรรค์กัน ทว่าเขากลับนั่งหดตัวอยู่ลำพังตรงมุมถนน ชวนให้รู้สึกเวทนาอยู่บ้าง

ภาพนั้นทำให้นางนึกถึงชาติกำเนิดของตน บิดามารดาล่วงลับตั้งแต่ยังเยาว์ นางกับพี่ชายพึ่งพาอาศัยกันมาตั้งแต่เด็ก ทว่ากระทั่งพี่ชายก็จากนางไปเมื่อหนึ่งปีก่อน

ค่ำคืนนี้ สถานที่ครึกครื้นที่สุดในเมืองจินหลิงย่อมหนีไม่พ้นงานโคมไฟบนถนนสายหลักกับเรือสำราญบนแม่น้ำฉินไหว

ชาวบ้านทั่วไปมักไปชมโคม ทายปริศนา และดูการแสดงผาดโผนบนถนนสายหลัก

ส่วนบัณฑิตผู้ถือตนว่ามีรสนิยม มักไปรวมตัวกันบนเรือสำราญ ฟังดนตรี ดูหญิงงาม และประชันความมีเสน่ห์ หากโชคดีได้พบยอดกวีแห่งวงวรรณกรรมประชันกลอน ก็ยังมีโอกาสเป็นประจักษ์พยานต่อการถือกำเนิดของบทกวีชั้นเลิศที่จะเลื่องลือไปชั่วกาล

นับอย่างไรลู่เฉินก็เป็นบัณฑิตผู้สอบได้ตำแหน่งซิ่วไฉ งานชุมนุมของเหล่าบัณฑิตเช่นนี้ ลึก ๆ แล้วเขาคงอยากไปอยู่บ้าง

“อืม พอเก็บแผงแล้ว ข้าจะแวะไปเที่ยวงานโคมไฟแถวถนนจูเชวี่ย” ลู่เฉินตอบอย่างไม่ใส่ใจ

ถนนจูเชวี่ยเป็นถนนสายหลักของจินหลิง กว้างขวางพอให้ม้าแปดตัววิ่งเคียงกัน ปูด้วยศิลาสีเขียว ผู้คนหลั่งไหลไม่ขาดสาย ย่อมคึกคักเป็นธรรมดา แต่ความอึกทึกที่แท้จริงของจินหลิงในค่ำคืนนี้ยังคงอยู่บนเรือสำราญเหล่านั้นในแม่น้ำฉินไหว

ถึงอย่างนั้น แม้แต่เรือสำราญลำเล็กชั้นต่ำที่สุด หากจะขึ้นเรือก็ต้องจ่ายค่าน้ำชาห้าสิบอีแปะ ส่วนเรือสำราญหงฮวาที่เผยหนานจือจะไปคืนนี้ เพียงก้าวขึ้นดาดฟ้าก็ต้องจ่ายเงินตำลึงลายสองตำลึงแล้ว

เผยหนานจือรู้ดีว่าเขาขัดสน จึงไม่ทิ่มแทงแผลใจด้วยเรื่องนั้น นางเปลี่ยนหัวข้อสนทนา คิ้วงามแฝงความเหนื่อยล้า ก่อนถอนหายใจเบา ๆ ว่า

“วันนี้โจวเปียวจัดงานเลี้ยงที่เรือสำราญหงฮวา เชิญข้าไปร่วมงาน…”

พอเอ่ยออกไป เผยหนานจือเองก็ชะงักงัน

นางถึงกับพูดคุยเรื่องยุทธภพอันตรายเช่นคืนนี้กับคนว่างงานผู้นี้ แม้แต่ตัวนางเองยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง

คงเพราะก่อนหน้านี้นางเคยขอให้เขาช่วยตรวจบัญชี เขาจึงพอจะนับว่าเป็นคนรู้เรื่องอยู่บ้าง หรือบางทีช่วงนี้นางแบกรับความทุกข์หนักหนามานาน เมื่อเหลียวมองรอบกายก็มีแต่ความมืดมน จึงเผลอระบายความในใจให้คนว่างงานที่ดูไร้พิษภัยผู้นี้ฟัง

“เหตุใดไม่แจ้งทางการ?” มือที่ลู่เฉินใช้โบกพัดพับชะงักไปเล็กน้อย คล้ายไม่คาดว่านางจะเล่าเรื่องเหล่านี้ให้ฟัง

เงินที่เรียกว่า “ค่าคุ้มกันเรือ” นั้น เขาเคยช่วยตรวจบัญชีและเห็นมันตั้งแต่ก่อนแล้ว เงินต้นที่กู้ยืมมาแต่แรกชำระคืนหมดนานแล้ว ดอกเบี้ยมหาศาลที่พอกพูนขึ้นมาในตอนนี้เป็นเพียงข้ออ้างที่โจวเปียวใช้ชิงทรัพย์สินของตระกูลเผยเพราะหมายตาไว้เท่านั้น

เผยหนานจือยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “โจวเปียวกับคนในที่ว่าการสนิทสนมกันมาแต่ไหนแต่ไร”

ลู่เฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย “กิจการของตระกูลเผยทำได้ใหญ่โตติดอันดับต้น ๆ ในจินหลิง แล้วทางการไม่มีเส้นสายอยู่บ้างเลยหรือ?”

เขาไม่เชื่อว่าเผยลั่วจะสร้างรากฐานอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ขึ้นมาได้ โดยไม่รู้จักไปฝากเนื้อฝากตัวกับคนในที่ว่าการ

“ย่อมมีอยู่แล้ว” เผยหนานจือยิ้มขื่น แววตาโศกเศร้า “แต่หากใช้เส้นสายนั้นขึ้นมาจริง ๆ ความละโมบของทางการยิ่งมากกว่า ค่าเสียหายที่ต้องจ่ายอาจไม่ต่างจากที่โจวเปียวกรรโชกไปเลย”

ลู่เฉินเงียบลง

เขาพอเข้าใจอยู่ราง ๆ แล้ว การปกครองของราชวงศ์อู่ดูท่าจะไม่ได้ใสสะอาดสักเท่าไร วิธีรีดกินจนหมดตัวนั้น ทางการมักลงมือโหดเหี้ยมกว่าพวกแก๊งเสียอีก

เห็นเขาไม่พูด เผยหนานจือคิดว่าเขาคงตกใจกับภาพการสมรู้ร่วมคิดระหว่างทางการกับโจร จึงยิ้มเยาะตนเองแล้วกล่าวต่อว่า

“อีกอย่าง แม้ตระกูลเผยจะทำการค้าผ้า แต่ในอดีตพี่ชายข้าเริ่มสร้างฐานะจากการเอาชีวิตเข้าแลกในยุทธภพ เราจึงนับเป็นตระกูลในยุทธภพครึ่งหนึ่ง หากฝ่าฝืนกฎไปตีกลองร้องทุกข์ที่ที่ว่าการ เกรงว่าต่อไปตระกูลเผยคงไม่มีที่ยืนในยุทธภพอีกแล้ว”

ลู่เฉินพยักหน้า

เข้าใจแล้ว เรื่องในยุทธภพก็ต้องสะสางกันในยุทธภพ

“ถ้าอย่างนั้น…” ลู่เฉินใช้พัดพับเคาะต้นคอ น้ำเสียงเกียจคร้านราวกับกำลังหารือเรื่องเล็กน้อย เอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า “ให้ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่?”

เผยหนานจือชะงักงันไปทันที

ดวงตากลมงามเย็นชาคู่นั้นฉายแววตกตะลึง ก่อนนางจะเลิกคิ้ว มองเขาด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เจ้ากล้าไปหรือ?”

ลู่เฉินครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าอย่างลำบากใจขึ้นมาเล็กน้อย

“ช่างเถิด ข้าเขียนหนังสือพอไหว แต่เรื่องต่อสู้ไม่เอาไหนจริง ๆ หากลงมือกันขึ้นมา ถึงตอนนั้นข้าจะกลายเป็นภาระของคุณหนูรองเสียเปล่า”

เผยหนานจือแทบหายใจไม่ทัน โกรธจนเขี้ยวฟันแทบคัน

ไม่ไปแล้วจะพูดขึ้นมาทำไม?! อีกอย่าง เจ้าต่อสู้ไม่เป็น แล้วคิดว่าคุณหนูอย่างข้าต่อสู้เป็นหรือไร?!

แต่คำพูดมาถึงริมฝีปาก นางก็กลืนมันกลับลงไปในที่สุด เหลือเพียงเสียงเยาะตนเองแผ่วเบา “...ช่างเถิด”

บัณฑิตผู้ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะมัดไก่ ต่อให้ตามไปแล้วจะช่วยอะไรได้? นอกจากต้องเอาชีวิตไปทิ้งเปล่า ๆ ก็เปลี่ยนแปลงสิ่งใดไม่ได้เลย นางคงเหนื่อยล้าจนเลอะเลือนไปแล้วจริง ๆ ถึงได้คิดเพ้อเจ้อหวังให้คนว่างงานมาช่วยบังลมบังฝนให้

เผยหนานจือไม่กล่าวอะไรอีก หันหลังเดินเร็ว ๆ ไปยังรถม้าที่ปากตรอก

ลู่เฉินนั่งอยู่หลังโต๊ะ มองแผ่นหลังอรชรของนางอย่างครุ่นคิด

ว่ากันตามจริง นายหญิงผู้นี้ดีกับเขาไม่น้อย แม้ปกติจะชอบยกเรื่องค่าเช่าค้างชำระมาหยอกล้อ แต่ไม่เคยโกรธจนไล่เขาไปจริง ๆ หากเป็นพ่อค้าปากร้ายคนอื่นตามถนน ป่านนี้คงกวาดเขาพร้อมโต๊ะออกไปนอกประตูแล้ว

ลู่เฉินถอนสายตากลับ มองโต๊ะตรงหน้าอีกครั้ง หยิบพู่กันขึ้นจุ่มหมึก

ปลายพู่กันพลิ้วไหวดุจมังกรร่ายรำ อักษรเสี่ยวจ้วนที่ทรงพลังและกระชับปรากฏบนกระดาษเซวียนอย่างลื่นไหลดุจสายน้ำ ช่วงนี้เขาทุ่มเทฝึกฝนไม่น้อย เพื่อเลียนแบบลีลาการเขียนอักษรโบราณของโลกแห่งนี้ ท่วงท่าจึงดูเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง แม้แต่ในตัวอักษรก็ยังแฝงคมกริบอยู่ราง ๆ

ทว่าประโยคที่เขียนลงไปกลับเหลวไหลอย่างยิ่ง

บนกระดาษเซวียนมีข้อความเขียนไว้อย่างเป็นระเบียบว่า

“ใต้สะพานใหญ่หน้าประตูบ้าน ฝูงเป็ดว่ายผ่านมาพลัน รีบมานับ รีบมานับ สอง สี่ หก เจ็ด แปด”

เขียนเสร็จแล้ว ลู่เฉินก็มองชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเป่าลมหายใจเบา ๆ ใส่รอยหมึกที่ยังไม่แห้ง ผ่านไปสักพัก คล้ายเขาจะรู้สึกว่าบทกวี “ชั้นเลิศเลื่องลือชั่วกาล” เช่นนี้คงดูแปลกแยกในยุคสมัยนี้เกินไป จึงขยำมันเป็นก้อนอย่างลวก ๆ แล้วโยนไปด้านหลังโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมอง

เสียงดังตุบเบา ๆ

ก้อนกระดาษราวกับมีดวงตางอกอยู่ด้านหลัง ลอยไปตกลงในถังขยะห่างออกไปสิบกว่าก้าวอย่างแม่นยำพอดิบพอดี

หลังทำทุกอย่างเสร็จ มือขวาของลู่เฉินก็เลื่อนไปใต้โต๊ะอย่างแนบเนียน

ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับทวนยาวที่เย็นเยียบเสียดกระดูก ตัวทวนหนักแน่นมั่นคงเมื่ออยู่ในมือ ส่วนหัวทวนพันด้วยผ้าดำ ปลายนิ้วลูบไล้ลวดลายเกล็ดมังกรอันละเอียดซับซ้อนซึ่งสลักอยู่บนด้ามทวนเบา ๆ

เขาหยุดนิ่งอยู่ในเงามืดครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ชักมือกลับมา หยิบเพียงพัดพับบนโต๊ะขึ้นมาเท่านั้น

ลู่เฉินไพล่มือไว้ด้านหลัง ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเอื่อยเฉื่อยไปทางริมแม่น้ำ

ลมราตรีพัดผ่าน เรือสำราญที่ประดับประดาด้วยแสงไฟเจิดจรัสเรียงรายบนแม่น้ำฉินไหว ราวกับอสูรกายยักษ์นอนทอดกายอยู่บนผืนน้ำ สะท้อนแสงสีทองแดงไปทั่วฟากฟ้า

ลู่เฉินใช้พัดในมือเคาะไหล่เบา ๆ แล้วหาว ดวงตาเรียวยาวยังคงปรือคล้ายตื่นไม่เต็มตา ท่าทีเกียจคร้านไม่เปลี่ยนแปลง

“ได้ยินมาว่าปลากะพงฉินไหวบนเรือสำราญหงฮวาสดอร่อยกว่าที่ทำบนฝั่ง…”

น้ำเสียงของเขาเอื่อยเฉื่อย คล้ายกำลังพูดคุยเล่นกับสายลมฤดูใบไม้ร่วงเหนือผิวน้ำ

“เทศกาลดีงามเช่นนี้ อย่างไรก็ต้องไปลองชิมสักหน่อย”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป