ราชวงศ์อู่
เทศกาลไหว้พระจันทร์ใกล้เข้ามาแล้ว เมืองจินหลิงคล้ายหญิงสาวที่เพิ่งผ่านพายุบุปผา ยังหลงเหลือความเกียจคร้านอ้อยอิ่งจากห้วงเสน่หา
“ปลาสดจากแม่น้ำ เพิ่งจับขึ้นมาใหม่ ๆ ปลากะพงฉินไหวเป็น ๆ จ้า!”
“ขนมไหว้พระจันทร์ ไส้แฮมยูนนานแท้ ซื้อสักกล่องไปลองชิมกัน!”
กลิ่นอายชีวิตชีวาของตลาดค่อย ๆ แผ่ไปตามถนนปูหินเขียว ทันใดนั้นเสียงสตรีแสนสดใสอ่อนหวานก็ดังเข้าหู เจือความหยอกเย้าอยู่สามส่วน
“คุณชายลู่ วันนี้ยังนอนอยู่อีกหรือ? นอนต่อไป ค่าเช่าห้องของท่านก็ต้องค้างอีกแล้วนะเจ้าคะ!”
ต้นเสียงดังมาจากหน้าร้านผ้าแห่งหนึ่ง ร้านนั้นมีชื่อว่าร้านผ้าจิ่นเซ่อ เป็นร้านค้าขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองจินหลิงและทั่วทั้งราชวงศ์อู่
ใต้บันไดหน้าร้านผ้ามีเพียงโต๊ะไม้เก่าตั้งอยู่ตัวหนึ่ง
ลู่เฉินซึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะง่วงงุนจนแทบลืมตาไม่ขึ้น เขาเห็นว่าเป็นเสี่ยวเถา สาวใช้ตัวน้อยของเถ้าแก่หญิง จึงขานรับ “อืม” แล้วใช้พัดพับในมือปิดหน้า ก่อนเปลี่ยนท่านั่งให้สบายขึ้นและฟุบหลับต่อ
หลังหน้าต่างไม้แกะสลักบานหนึ่งบนชั้นสอง เผยใบหน้างดงามออกมาครึ่งหนึ่ง
สตรีผู้นั้นถลึงตาตำหนิสาวใช้ตัวน้อย “ไม่มีสัมมาคารวะ อย่าไปหยอกคุณชายลู่ รีบขึ้นมาได้แล้ว”
“เจ้าค่ะ คุณหนู” เสี่ยวเถาหัวเราะคิกคักรับคำ พลางยกชายกระโปรงเดินเข้าร้าน เห็นได้ชัดว่านายบ่าวทั้งสองสนิทสนมกันยิ่ง
แต่ลู่เฉินหลังโต๊ะกลับเปิดพัดออกในตอนนั้น แล้วเอ่ยเสริมอย่างเอื่อยเฉื่อย “หากข้าหาเงินซื้อข้าวไม่ได้จริง ๆ เกรงว่าคงต้องไปขอยืมเงินจากคุณหนูเสี่ยวเถาสักไม่กี่อีแปะเสียแล้ว...”
เสี่ยวเถาที่เพิ่งก้าวขาข้างหนึ่งข้ามธรณีประตูสะดุ้งจนตัวโยน รีบใช้สองมือเล็ก ๆ กุมถุงเงินตรงเอวไว้แน่น
“ไม่ให้ยืม ไม่ให้ยืม!”
กล่าวจบก็หนีเข้าร้านไปโดยไม่หันกลับมา ราวกับกลัวว่าช้ากว่านี้อีกก้าว บัณฑิตตรงหน้าจะตามตื๊อเอาจริง ๆ
เผยหนานจือมองเงาร่างสูงเพรียวเกียจคร้านที่ชั้นล่างผ่านช่องหน้าต่างซึ่งปิดไม่สนิท นางเหม่อลอยไปชั่วขณะ
นับวันดูแล้ว ชายผู้นี้มาตั้งแผงหน้าร้านผ้าใกล้ครบหนึ่งปีเต็มแล้ว
ตอนเพิ่งมา เขาสวมชุดบัณฑิตเก่าซีดจนแทบขาว จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าสามเดือน แล้วตั้งแผงรับเขียนจดหมายอยู่ริมถนนแห่งนี้
ราชวงศ์อู่สถาปนาประเทศด้วยกำลังทหาร ภายหลังแม้ให้ความสำคัญกับการปกครองด้วยบุ๋น แต่ช่วงหลายปีมานี้เป่ยเหลียงรุกรานชายแดนอยู่บ่อยครั้ง กระแสนิยมวรยุทธ์จึงหวนกลับมาในหมู่ชาวบ้าน
ถึงกระนั้น สถานะของบัณฑิตก็ยังสูงส่งยิ่ง ผู้คนให้ความสำคัญกับกระดูกสันหลังอันหยิ่งทะนงของพวกเขามากที่สุด
แต่ลู่เฉินผู้นี้กลับวางมาดของบัณฑิตลงได้อย่างง่ายดาย ยอมอยู่อย่างสงบและหาเลี้ยงชีพด้วยการขายลายมือริมถนน ความใจกว้างที่ไม่ถือฐานะเช่นนี้ ทำให้นางแอบชื่นชมเขาขึ้นมาในคราแรก
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เห็นเขาตกปลาเสียสามวัน ตากแหเสียสองวัน นางก็ได้แต่ถอนหายใจในใจ ชายผู้นี้คงรู้ดีว่าตนไม่มีหวังสอบได้จวี่เหริน จึงยอมแพ้เสียแล้ว
“คุณหนู วันนี้บนถนนมีคนหน้าใหม่เพิ่มขึ้นมาก ดูท่าทางแต่ละคนจะมีวรยุทธ์ติดตัวอยู่บ้าง...”
เสี่ยวเถาขึ้นมาถึงชั้นสอง เสียงใสกระจ่างของนางดึงความคิดของเผยหนานจือกลับมา
เมื่อพูดถึงเรื่องสำคัญ น้ำเสียงของสาวใช้ตัวน้อยก็เคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน “บ่าวเห็นว่าคล้ายคนของสำนักเจิ้นหลานเจ้าค่ะ”
คิ้วเรียวของเผยหนานจือขมวดเข้าหากัน ความกังวลที่เพิ่งข่มลงไปพลันผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ร้านผ้าจิ่นเซ่อเป็นกิจการที่พี่ชายใหญ่ทิ้งไว้ให้
ช่วงนี้โจวเปียว ประมุขสำนักเจิ้นหลาน อาศัยอิทธิพลจากการขนส่งทางน้ำ กล่าวหาว่าร้านผ้าเคยติดค้าง “เงินคุ้มครองเรือ” ก้อนหนึ่งตั้งแต่หลายปีก่อน คิดดอกทบต้นทบดอกไปมา กลับกลายเป็นหนี้เสียก้อนโตที่ชำระไม่หมด
โจวเปียวประกาศไว้แล้วว่า จะเอาร้านผ้าไปชดใช้หนี้ก็ได้ หรือไม่ก็...นางต้องรับสินสอดเพื่อเป็นอนุภรรยาคนที่เก้าของเขา
เมื่อเช้านี้ อีกฝ่ายยังส่งคำข่มขู่มาอีกว่า หากนางไม่ให้คำตอบก่อนคืนไหว้พระจันทร์ ก็จะทำให้ร้านผ้าจิ่นเซ่อของนางไปต่อไม่ได้
ส่วนสถานที่นัดหารือกับโจวเปียวในคืนนี้ กำหนดไว้บนเรือสำราญหงฮวาที่ใหญ่ที่สุดในแม่น้ำฉินไหว
“บ้านเราขาดบุรุษที่พึ่งพาได้จริง ๆ...” เสี่ยวเถาขอบตาแดงก่ำ เอ่ยอย่างคับแค้นใจ “หากนายท่านใหญ่ไม่ป่วยตายกะทันหันเมื่อปีก่อน พวกผีสางปีศาจเหล่านี้จะกล้ามากำเริบเสิบสานถึงหน้าประตูตระกูลเผยได้อย่างไร!”
“นายท่านใหญ่” ที่เสี่ยวเถาพูดถึงก็คือเผยลั่ว พี่ชายคนโตของเผยหนานจือ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของเผยหนานจือพลันหดเกร็ง สายตาเลื่อนไปยังชั้นวางอาวุธว่างเปล่าตรงมุมห้อง ที่แห่งนั้นเคยเป็นจุดที่พี่ชายใหญ่ยืนถือทวนสำแดงอำนาจ
วิถีบู๊แบ่งระดับตามขั้น ผู้ที่เข้าสู่ระดับชั้นได้จึงจะนับเป็นยอดฝีมือ จากระดับสามเข้าสู่ยุทธภพ แล้วไต่ขึ้นไปทีละขั้นเป็นระดับสองและระดับหนึ่ง ผู้ที่ก้าวขึ้นสู่ระดับหนึ่งได้ก็เป็นยอดฝีมือชั้นสูงสุดที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า ทว่าเหนือศีรษะของเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ทั้งปวง ยังมีขุนเขาสูงใหญ่ที่มิอาจข้ามผ่านตั้งตระหง่านอยู่ นั่นคือ “ปรมาจารย์” ผู้เหนือชั้นกว่าระดับหนึ่ง
ผู้ที่คู่ควรกับคำเรียกนี้ ล้วนเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคซึ่งกดข่มใต้หล้าได้ทั้งผืน
ครั้งนั้นพี่ชายใหญ่เผยลั่วคือปรมาจารย์วิชาทวนผู้มีพรสวรรค์เจิดจรัส เพียงอาศัยทวนยาวหนึ่งเล่ม ก็ข่มขวัญอำนาจทุกฝ่ายจนไม่กล้าก่อเรื่อง
ตระกูลเผยในเวลานั้นรุ่งโรจน์ถึงเพียงใด
แต่เมื่อพี่ชายใหญ่จากไปอย่างกะทันหันเมื่อปีก่อน ไม่เพียงทวนเลื่องชื่อที่เรียกว่า “มังกรเหิน” จะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่มรดกวิถีบู๊อันสะเทือนหล้าของเขาก็ขาดผู้สืบทอดลงพร้อมกัน
เมื่อต้นไม้ใหญ่ล้มลง คนในตระกูลเผยก็ไม่อาจหาผู้ใดมาค้ำจุนหน้าตาได้อีก แม้แต่ตระกูลใหญ่แห่งยุทธภพในอดีต พริบตาเดียวก็กลายเป็นเนื้อชิ้นโตที่ฝูงหมาป่าจ้องรอเชือด
“ข่าวที่ให้เจ้าไปปล่อย กระจายออกไปหมดหรือยัง?” เผยหนานจือถอนสายตากลับมา ข่มความโศกเศร้าในใจ แล้วเอ่ยถามเสียงแผ่ว
“กระจายออกไปหมดแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ริมแม่น้ำต่างก็เล่าลือกันว่าคืนนี้ท่านจะไปพบโจวเปียวที่เรือสำราญหงฮวา”
เผยหนานจือพยักหน้าเล็กน้อย
คืนนี้บนเรือสำราญหงฮวามีแขกผู้ดีและบัณฑิตอยู่มาก การเลือกสถานที่นัดพบที่ผู้คนมากมายเห็นได้ชัดเจน อาศัยเสียงเล่าลือของผู้คน โจวเปียวคงไม่กล้าทำตัวน่าเกลียดจนเกินไป เรื่องนี้อาจยังพอมีช่องให้ประนีประนอมอยู่บ้าง
เมื่อหารือเรื่องสำคัญเสร็จ เสี่ยวเถาฟังเสียงครึกครื้นของเทศกาลที่ดังมาจากนอกหน้าต่าง แล้วนึกถึงช่วงเวลาเดียวกันในปีก่อน ๆ ตอนนั้นนางกำลังเลือกชาดอย่างตื่นเต้นเป็นเพื่อนคุณหนู เตรียมตัวไปงานชุมนุมกวีในยามค่ำ
สาวใช้ตัวน้อยอดบ่นอย่างขุ่นเคืองไม่ได้ “โจวเปียวเป็นผีร้ายจริง ๆ ทำเอาคืนนี้พวกเราไปดูความครึกครื้นที่งานชุมนุมกวีไม่ได้เลย...”
เผยหนานจืออ่านตำรามาตั้งแต่เยาว์วัย ทั้งยังมีพรสวรรค์ด้านวรรณศิลป์อย่างยิ่ง ในเทศกาลไหว้พระจันทร์ทุกปี พี่ชายใหญ่จะยิ้มแล้วอนุญาตให้นางออกจากบ้าน พาเสี่ยวเถาไปเที่ยวเล่นในงานชุมนุมกวี
แต่บัดนี้นางถูกบีบให้แบกรับกิจการของตระกูลที่ใกล้ล้มครืน ชั่วชีวิตอันยาวนานต่อจากนี้ เกรงว่าคงไม่มีอารมณ์สุนทรีย์ไปข้องเกี่ยวกับเรื่องรื่นรมย์เช่นนั้นอีกแล้ว
...
ฟ้าเริ่มมืดลง
โคมแดงถูกแขวนขึ้นตามถนนใหญ่และตรอกซอกซอยทั่วเมืองจินหลิงทีละดวง บนผิวน้ำแม่น้ำฉินไหวก็มีคบเพลิงสว่างไสวจุดขึ้น สะท้อนสายน้ำให้ดูราวกับทางช้างเผือกที่กำลังไหลเคลื่อน
เผยหนานจือเปลี่ยนมาสวมกระโปรงยาวสีม่วงแดงที่สง่างามและคล่องตัว แต่งกายเรียบร้อยแล้วเดินลงมาชั้นล่าง ทว่ากลับเห็นบัณฑิตเกียจคร้านที่หน้าร้านยังไม่เก็บแผง
ลู่เฉินสวมชุดคลุมสีดำเรียบง่าย ยิ่งขับให้ร่างสูงโปร่งและผิวพรรณขาวสะอาดของเขาโดดเด่นขึ้น
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง ลู่เฉินก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
ภายใต้แสงโคมไฟ ดวงตาดำขลับสุกใสคู่นั้นดูลึกล้ำอย่างยิ่ง คิ้วกระบี่ทั้งสองข้างยิ่งเพิ่มความคมคายให้ใบหน้าหล่อเหลาเดิมที่เจือความเกียจคร้านอยู่หลายส่วน
หัวใจของเผยหนานจือพลันไหววูบ
นางจำต้องยอมรับว่า เหตุผลสำคัญที่นางอนุญาตให้บัณฑิตผู้นี้มาตั้งแผงหน้าร้านในตอนนั้น เป็นเพราะรูปลักษณ์อันโดดเด่นเกินผู้ใดของเขา
“คุณชายลู่ วันนี้ค้าขายได้ดีหรือ?”
เผยหนานจือเหลือบมองแท่นฝนหมึกบนโต๊ะ เห็นว่าน้ำหมึกในแท่นยังไม่แห้งสนิท ทั้งในที่ล้างพู่กันก็มีคราบหมึกอยู่ เห็นได้ชัดว่าวันนี้เขาได้เขียนหนังสือไปบ้าง