จางชีเป่าไม่รอให้หม่าเจิงพูด มือข้างหนึ่งกุมยาในกระเป๋าไว้แน่น อีกข้างลากหม่าเจิงตรงไปยังห้องที่หม่าอันผิงอยู่
หม่าเจิงสูงกว่าจางชีเป่าครึ่งศีรษะอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับปล่อยให้จางชีเป่าลากไปโดยไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย
หลายวันนี้เหนื่อยเกินไป ทั้งกายใจอ่อนล้า ไม่อยากพูด ไม่อยากขยับ
วิธีที่คิดได้ก็ลองหมดแล้ว
ถึงหมอจะมาถึง แต่ยาช่วยชีวิตก็หาไม่ได้
พ่อไม่ใช่ไม่รู้
แค่ไม่อยากยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้
จึงเอาแต่เดินเตร็ดเตร่อยู่นอกบ้านทั้งวัน
จางชีเป่าลากหม่าเจิงเข้าห้อง พอเห็นหญิงวัยกลางคนกับลูกสะใภ้ในห้อง ก็ร้องเรียก “คุณน้าหม่า” ก่อนจะเรียกอีกคนว่า “พี่สะใภ้”
หญิงทั้งสองมีสีหน้าเหม่อลอย บนใบหน้าไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม
คุณน้าหม่าวางผ้าเช็ดหน้า ฝืนพูดว่า “ชีเป่ามาแล้วเหรอ”
จางชีเป่ามองหม่าอันผิงที่หน้าแดงก่ำเพราะพิษไข้ แล้วรีบหยิบยาลดไข้สองกล่องกับยาแก้อักเสบอีกสองกล่องออกจากกระเป๋า น้ำเสียงพลันตื่นเต้นขึ้นมา “พี่เจิง ลองดูสิว่านี่อะไร”
หม่าเจิงมองตามมือของจางชีเป่า เห็นของที่อีกฝ่ายหยิบออกมาจากกระเป๋าเพียงแวบเดียว วิญญาณที่หลุดลอยไปก็กลับเข้าร่างทันที
“ยาลดไข้!” หม่าเจิงร้องออกมา
หญิงทั้งสองรีบเงยหน้าขึ้นเช่นกัน
จางชีเป่าหยิบยาแก้อักเสบอีกสองกล่องขึ้นมา น้ำเสียงเจือความยินดี “มียาลดไข้ แล้วยังมียาแก้อักเสบด้วย! อย่ามัวชะงัก รีบให้ผิงอันกินยาเร็ว”
ทั้งสามคนวุ่นวายกันยกใหญ่
คุณน้าหม่าไปเทน้ำ
หม่าเจิงรีบอ่านฉลากยา ดูวิธีกินกับปริมาณยา จากนั้นตวงยาตามขนาดที่เหมาะกับหม่าอันผิงแล้วละลายในน้ำ
ภรรยาของหม่าเจิงนั่งไม่ติด พอเขาละลายยา เธอก็อุ้มลูก รออยู่ข้างกายเขาด้วยแววตาคาดหวัง
แทบอยากให้ยาละลายเสร็จปุ๊บ ก็ป้อนเข้าปากลูกชายทันทีโดยไม่เสียเวลาแม้แต่นิดเดียว
เมื่อลูกกินยาแล้ว ความกังวลของทุกคนก็ยังไม่คลายลงแม้แต่น้อย