ระหว่างทาง จางชีเป่าเอาแต่คิดถึงเรื่องของตระกูลหม่า
พ่อของจางชีเป่าอย่างจางวั่งซานมีลูกสาวมากมายขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงต้องดิ้นรนให้ได้ลูกชายด้วย
ในศตวรรษที่ 21 ความคิดชายเป็นใหญ่แทบเลือนหายไปหมดแล้ว อีกทั้งในบ้านก็ไม่มีบัลลังก์ให้สืบทอด ทำไมถึงต้องมีลูกชายให้ได้ด้วย
แต่ในยุค 70 หากเป็นตระกูลที่มีบันทึกวงศ์ตระกูล
การไม่มีผู้สืบสกุลที่เป็นผู้ชาย หมายความว่าสายเลือดสาขาของตนจะขาดหายไปจากบันทึกวงศ์ตระกูลอย่างสิ้นเชิง
เพราะจางวั่งซาน พ่อของจางชีเป่า เป็นคนสำคัญอยู่บ้าง บันทึกวงศ์ตระกูลจางเคยอยู่ในมือของเขาช่วงหนึ่ง
ในบันทึกวงศ์ตระกูลมีทั้งถิ่นกำเนิด บรรพบุรุษ และรายชื่อสมาชิกตระกูลจางที่อพยพไปอยู่ตามที่ต่าง ๆ
จางวั่งซานไม่อยากให้สายเลือดสาขาของตัวเองหายไปจากบันทึกวงศ์ตระกูลอย่างสิ้นเชิง
น่าเสียดายที่จางวั่งซานไม่เคยรู้เลยจนกระทั่งตาย ว่าตระกูลจางของเขายังมีผู้สืบสกุล
ขาดไปเพียงไม่กี่เดือน ห่างกันแค่นิดเดียวเท่านั้น
ถ้าจางวั่งซานไม่ได้สละชีพ อีกสามเดือนต่อมาเขาก็จะได้อุ้มลูกชายตัวอ้วนจ้ำม่ำ และได้เขียนชื่อของลูกลงในบันทึกวงศ์ตระกูลด้วยมือตัวเอง
น่าเสียดายที่โชคชะตากลั่นแกล้ง
ตระกูลหม่าเองก็เป็นตระกูลที่มีบันทึกวงศ์ตระกูล
ยิ่งไปกว่านั้น สามรุ่นติดต่อกันแล้วที่ตระกูลหม่ามีลูกหลานยาก
สืบทอดลูกชายเพียงรุ่นละคน
ลุงหม่าเป็นลูกชายคนเดียว ไม่มีพี่น้องผู้หญิงหรือน้องชายเลย
ในยุค 70 นี่ถือเป็นครอบครัวที่มีสมาชิกน้อยมาก
สมัยนั้นหากบ้านไหนมีธุระ ไม่ค่อยมีใครควักเงินช่วย ส่วนใหญ่ญาติในตระกูลกับเพื่อนบ้านจะมาช่วยกัน
แต่เพราะบ้านตระกูลหม่ามีผู้ชายอยู่น้อย จึงแทบกลายเป็นบ้านที่แยกตัวโดดเดี่ยว
มีเรื่องใหญ่ขึ้นมาสักอย่าง ก็ไม่มีใครมาช่วยลงแรง
ไม่ว่าจะจัดงานศพหรืองานมงคล บรรยากาศก็มักเงียบเหงา