“กิน!”
หม่าเจิงไม่ลังเลอีกต่อไป เขาลงมืออย่างเต็มที่ คีบกับข้าวอย่างละคำใส่ชาม แล้วเริ่มกินคำโต ๆ
ผู้หญิงทั้งสองคนก็เลิกเกรงใจ ทั้งสามเข้าสู่ช่วงเวลากินอย่างบ้าคลั่งโดยสมบูรณ์
กินจนจานทั้งสามใบเกลี้ยง ข้าวต้มขาวในหม้อก็หมดเกลี้ยงเช่นกัน
ทั้งสามถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เหลืออาหารไว้ให้พ่อเฒ่า
พวกเขาต่างรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง
ป้าหม่าลูบท้องกลมป่อง ลุกขึ้นเดินไปที่เตา “ฉันจะต้มข้าวต้มให้พ่อเธออีกสักชาม...”
พอเปิดฝาหม้อ ก็เห็นชามใบใหญ่สามใบวางเรียงกันเป็นระเบียบอยู่ข้างใน
มีเนื้อเต็มชามใหญ่ กับข้าวเต็มชามใหญ่ และข้าวต้มเต็มชามมหึมาอีกหนึ่งชาม
ป้าหม่าเก้อเขินแล้วปิดฝาหม้อกลับ “ชีเป่าละเอียดรอบคอบจริง ๆ เหลืออาหารไว้ให้พ่อเธอแล้ว...”
ตอนทั้งสามกลับเข้าห้อง จางชีเป่าก็วางเด็กลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กแดงระเรื่อ แต่ไม่มีไข้ เขาหลับปุ๋ยและเริ่มกรนเบา ๆ
ในที่สุดรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของทั้งสาม
หม่าเจิงเดินไปหาจางชีเป่า ตบไหล่เขาเบา ๆ “น้องชาย บุญคุณยิ่งใหญ่ไม่ต้องเอ่ยคำขอบคุณ ต่อไปมีเรื่องอะไรที่พี่ช่วยได้ก็บอกมาได้เลย”
จางชีเป่าไม่อยากพูดจาเกรงใจกับหม่าเจิงมากนัก จึงเพียงยิ้มซื่อ ๆ เหมือนเช่นเคย แล้วถามขึ้นว่า “ลุงหม่าจะกลับมาเมื่อไหร่เหรอครับ?”
ที่จริงหม่าเจิงเองก็ไม่รู้ว่าพ่อจะกลับบ้านเมื่อไหร่
หลายวันมานี้ เพื่อหายาลดไข้กับยาแก้อักเสบให้เด็ก พ่อของเขาแทบไม่ได้กลับบ้านเลย นอกจากกลับมานอนตอนกลางคืน
พ่อวิ่งเต้นไปทั่ว ใช้เส้นสายทุกอย่างเท่าที่จะใช้ได้
หม่าเจิงเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ให้จางชีเป่าฟัง
จางชีเป่าคิดว่าวันนี้คงยากที่จะได้เจอลุงหม่า จึงไม่อยู่ต่อ ตั้งใจว่าจะใช้ช่วงก่อนเริ่มงานไปเยี่ยมบ้านพี่สาวทุกคนให้ครบ
โดยเฉพาะบ้านพี่สาวคนรอง
ชาติที่แล้วลูกแฝดสามของพี่สาวคนรองอายุ 12 ปีแล้วแท้ ๆ
ทำไมถึงตายกันหมดได้ล่ะ
ปีนั้นเกิดภัยพิบัติ ข้าวปลาอาหารขาดแคลนก็จริง แต่พี่สาวคนโตยกข้าวบรรเทาทุกข์ทั้งหมดให้บ้านเขา จึงทำให้พี่เขยคนโตกับลูกสองคนอดตาย
ส่วนพี่สาวคนรองไม่ได้เอาข้าวส่งกลับบ้านเดิม
บวกกับข้าวบรรเทาทุกข์ที่ทางอำเภอแจกให้
อีกทั้งพี่เขยคนรองก็มีเงินเดือน
บ้านพี่สาวคนรองมีลูกหลายคนก็จริง