“ฉันจะหย่า!”
หลังเกิดเรื่อง ลู่หว่านหว่านกับอีกสองคนถูกขังไว้ในคอกวัว ทั้งสามคนต้องให้ปากคำอย่างละเอียด
จางชีเป่านั่งอยู่ที่ทำการกองพลนานมาก ก่อนจะเอ่ยข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียว
จางซานพ่านไม่เห็นด้วย
“หย่าอย่างเดียวก็สบายพวกมันสามคนเกินไปแล้ว! นอกจากต้องหย่า ยังต้องชดใช้เงินให้พวกเรา 5,000 หยวน ขาดแม้แต่หยวนเดียวก็ไม่ได้! แล้วก็ต้องจัดประชุมประณาม ให้ลู่หว่านหว่านคล้องรองเท้าขาดไว้ที่คอแล้วเดินประจานทั่วหมู่บ้าน ให้คนทั้งหมู่บ้านได้เห็นกัน!”
หวังฟู่กุ้ยวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ ก่อนเงยหน้ามองจางชีเป่าแวบหนึ่ง
สงบนิ่งเกินไปแล้ว
อีกอย่าง พี่น้องตระกูลจางทั้งห้าคนมากันพร้อมหน้าพร้อมตาได้อย่างไรกัน
อ้างว่ามาจับขโมย แต่ที่แท้มาจับชู้หรือเปล่า เขารู้แจ่มแจ้งอยู่แก่ใจ
คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าตระกูลจางจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
ช่างเป็นความอัปมงคลของครอบครัว!
ชื่อเสียงของลู่หว่านหว่านป่นปี้แล้ว ส่วนชื่อเสียงที่ว่าจางชีเป่าเป็นสามีสวมเขาก็ถูกตอกย้ำจนแน่นหนา
พี่น้องกลุ่มนี้ไม่มีพ่อแม่คอยอบรม ถึงได้วู่วามกันขนาดนี้
“ชีเป่า คิดดีแล้วหรือ? ยังไงก็มีลูกตั้งห้าคน ไม่ลองคิดดูอีกหน่อยหรือ?” หวังฟู่กุ้ยยังคิดจะทำเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กให้แล้วกันไป
ถึงอย่างไรถ้าเรื่องบานปลาย เขาซึ่งเป็นเลขาธิการกองพลก็ต้องพลอยโด่งดังไปด้วย
ได้ยินคำพูดของหวังฟู่กุ้ย จางชีเป่าก็หัวเราะเยาะในใจ
ยิ่งเป็นญาติกัน ก็ยิ่งอยากเห็นคนอื่นอับอาย
จางชีเป่ายอมรับว่าตัวเองเป็นตัวตลก แต่หวังจินจือก็ไม่ต่างกัน ไม่รู้ว่าตอนลู่หว่านหว่านกับเซี่ยสุยอันถูกจับได้คาหนังคาเขาบนเตียง พ่อตาผู้แสนสง่างามคนนี้จะยังหัวเราะออกไหม
จางชีเป่ามองหวังฟู่กุ้ยด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ถ้าเซี่ยสุยอันถูกจับได้คาหนังคาเขาบนเตียงเหมือนกัน ลุงเขยจะให้พี่จินจืออดทนเหมือนกันหรือเปล่า?”
สีหน้าหวังฟู่กุ้ยเปลี่ยนไป เขากระแทกแก้วชาลงบนโต๊ะอย่างแรง “จางชีเป่า อย่าไม่รู้จักแยกแยะว่าใครหวังดี ช่วงนี้นายไม่อยู่บ้าน ลู่หว่านหว่านกับลูก ๆ หลายคนก็มากินข้าวบ้านฉัน เสบียงที่ฉันให้ไปน่ะ เอาไปเลี้ยงหมาหมดหรือไง?”