ยามเที่ยงเดือนเจ็ด แสงแดดแผดเผาราวกับเปลวไฟ
ใบไม้บนต้นไม้ถูกแดดจนเหี่ยวเฉา แม้แต่เด็กที่ชอบวิ่งเล่นข้างนอกที่สุด ยังถูกผู้ปกครองคว้าตัวกลับเข้าบ้าน
“แดดจะเผาตายอยู่แล้ว! ถ้ายังวิ่งออกไปอีก ระวังแดดลอกหนังเอานะ!”
หลังฝนตกหนัก ทุกสิ่งกำลังรอการฟื้นฟู งานที่แต่ละคนได้รับมอบหมายจึงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า หลังตรากตรำทำงานมาตลอดช่วงเช้า พอกินมื้อเที่ยงเสร็จ ทั้งหมู่บ้านก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าประหลาด
จางชีเป่าปีนข้ามกำแพง แล้วค่อย ๆ เลื่อนประตูใหญ่ที่ลู่หว่านหว่านลงกลอนไว้จากด้านในให้เปิดออก
ประตูใหญ่เปิดค้างไว้ เพื่อให้คนในหมู่บ้านเข้ามาในลานบ้านได้อย่างรวดเร็ว
ประตูห้องก็ลงกลอนไว้จากด้านในเช่นกัน
จางชีเป่าไม่ได้พังประตูเข้าไป เขาเพียงยืนอยู่ข้างหน้าต่างที่ปิดม่านไว้ แล้วตั้งใจฟังความเคลื่อนไหวด้านในอย่างเงียบ ๆ
จางชีเป่าไม่เคยคิดเลยว่าลู่หว่านหว่านกับเซี่ยสุยอันจะบ้าคลั่งได้ถึงเพียงนี้
เสียงครางของลู่หว่านหว่านดังขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับแมวติดสัด และดังต่อเนื่องไม่หยุด
ช่วงพักมีไม่ถึงครึ่งนาที คลื่นระลอกใหม่ก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง
จากนั้นก็เป็นระลอกที่สาม ระลอกที่สี่
จางชีเป่ายืนอยู่ในลานบ้าน เริ่มสงสัยในตัวเอง
หรือว่าเขาจะไร้ความสามารถจริง ๆ ทำให้ลู่หว่านหว่านไม่มีความสุขจริง ๆ
คนแรกที่พาคนกลับมาคือจางซานพ่าน
คนที่เธอเรียกมาส่วนใหญ่เป็นคนในตระกูลจาง โดยอ้างว่า “มีขโมยหลายคนบุกเข้ามาในบ้าน พวกเราต้องปิดประตูหน้าต่าง ล้อมลานบ้านไว้ก่อน แล้วค่อยจับปลาในไห ปิดประตูจับโจร”
อาสามมาแล้ว พี่ชายลูกพี่ลูกน้องห้าคนก็มาด้วย ทั้งยังพาหลานชายมาอีกเจ็ดคน
ทุกคนถืออาวุธไว้ในมือ บ้างถือพลั่วเหล็ก บ้างถือไม้พลอง บางคนถึงกับถือมีดทำครัว ส่วนจางซานพ่านถือกิ่งหลิวไว้ในมือ
คนกลุ่มหนึ่งจัดขบวนราวกับจะบุกหมู่บ้านอย่างเด็ดขาด ทุกคนย่องเข้ามาอย่างเงียบกริบ แบ่งเป็นสองกลุ่มโดยไม่ต้องบอกกล่าว กลุ่มหนึ่งปิดทางประตู อีกกลุ่มล้อมหน้าต่างไว้
อาสามบอกแล้วว่าอย่าผลีผลาม
ยุคนี้โจรกล้าบุกเข้าหมู่บ้านอย่างโจ่งแจ้งเพื่อขโมยของ แถมยังลงมือกันเป็นแก๊ง ในมือย่อมต้องมีอาวุธ ไม่ก็มีด ไม่ก็ปืน