“เธอถูกจับได้คาหนังคาเขาบนเตียง คนทั้งหมู่บ้านเห็นกันหมด”
“ฉันยื่นเรื่องไปแล้ว ใบหย่าก็อนุมัติในวันเดียวกัน”
“นับจากนี้ไป เธอไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลจางของเราอีกแล้ว”
“ข้าวของของเธอ พี่สามของฉันส่งกลับไปบ้านเดิมของเธอหมดแล้ว”
“ต่อไปตระกูลลู่กับตระกูลจางของเราจะเป็นศัตรูกัน เจอคนตระกูลจางเมื่อไหร่ พวกเธอก็หลบไปให้ไกล”
“พี่สาวฉันอารมณ์ร้าย เจอเธอครั้งไหนก็ตีครั้งนั้น สมควรแล้ว!”
ลู่หว่านหว่านเพิ่งรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูกเป็นครั้งแรก
ไม่ ไม่จริง จางชีเป่าจะปฏิบัติกับเธอแบบนี้ได้ยังไง
เขาไม่ใช่คนที่รักเธอที่สุดหรอกหรือ? เพื่อเธอ เขาถึงกับไม่สนใจพี่สาวแท้ ๆ ของตัวเอง
ลู่หว่านหว่านไม่สนใจความเจ็บปวดทั่วร่าง คลานเข้าไปหาจางชีเป่าที่เท้า กอดขาเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด
“ฉันไม่หย่า ไม่หย่า จางชีเป่า อย่าหย่ากับฉันนะ! เด็ก ๆ เป็นลูกแท้ ๆ ของคุณจริง ๆ!”
“ลู่หว่านหว่าน เธอลืมไปแล้วหรือว่าเธอเป็นคนยอมรับเองว่าเจิ้นตงกับซิ่วเอ๋อไม่ใช่ลูกของฉัน คนก่อกรรมก็ต้องรับผลกรรม อยากหาใครมาช่วยเลี้ยงลูกก็ไม่ควรมาหาฉัน”
ลู่หว่านหว่านหยุดร้องไห้ เธอปล่อยมือที่กำชายกางเกงของจางชีเป่า แล้วปาดน้ำตาบนใบหน้า
พร้อมกับปัดความต่ำต้อยเมื่อครู่ทิ้งไปด้วย
“จางชีเป่า ทำไมคุณถึงไร้น้ำใจได้ขนาดนี้ เรื่องสายเลือดสำคัญขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ?”
“ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา เราอยู่กันไม่ดีหรือไง? เด็กทั้งสี่คนก็เรียกคุณว่าพ่อนะ!”
“จางชีเป่า คุณเป็นสัตว์เดรัจฉานหรือไง? หัวใจทำจากหินหรือไง? เลี้ยงหมาสักตัวยังมีความผูกพันกันเลย!”
“คนเราก็ต้องมีน้ำใจกันสิ เจ็ดปีนะ เจ็ดปีเต็ม ๆ คุณทำอาหารให้พวกเขา ซักเสื้อผ้าให้ อุ้มพวกเขาขึ้นสูง ๆ…”
“จางชีเป่า คุณจะบอกว่าไม่ยอมรับก็ไม่ยอมรับเลยหรือ คุณยังเป็นคนอยู่ไหม?”
“ทำไมถึงไม่เห็นแก่ความผูกพันกันบ้างเลย?”
“ถึงพวกเขาจะเป็นแค่ลูกแมวลูกหมา คุณก็ยังต้องมีน้ำใจบ้างสิ!”
จางซานพ่านกับพี่น้องอีกสี่คนโกรธขึ้นมาอีกครั้ง
เคยเห็นคนไร้ยางอายมาก็เยอะ แต่ไม่เคยเห็นใครไร้ยางอายเท่าลู่หว่านหว่านมาก่อน
มาถึงขั้นนี้แล้ว ลู่หว่านหว่านยังไม่คิดว่าตัวเองผิด กลับหาว่าจางชีเป่าไร้น้ำใจเสียอีก
“ตีให้ตาย! ตีให้ตาย!”