บนเตียงใหญ่ของเซี่ยสุยอันกับหวังจินจือ เซี่ยสุยอันใช้แขนปิดดวงตาที่ชุ่มไปด้วยน้ำตา
นี่เป็นครั้งแรกที่เขากับลู่หว่านหว่านมีสัมพันธ์กันบนเตียงของเขากับจือจือ
ความละอายและความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งพันเกี่ยวอยู่ในใจ
เขาขอโทษจือจือ ขอโทษพ่อตา ขอโทษลูกสองคนของเขากับจือจือ
แต่คนเรานี่นะ เมื่อก้าวข้ามเส้นแบ่งของความชั่วบางอย่างไปแล้ว ก็ไม่เหลือยางอายอีกจริง ๆ
ลู่หว่านหว่านสวมเสื้อผ้าไปพลาง เหลือบมองเซี่ยสุยอันอย่างดูแคลนไปพลาง เธอเพียงแค่กระชากหน้ากากจอมปลอมที่สุดที่เซี่ยสุยอันสวมไว้ต่อหน้าหวังจินจือออกเท่านั้น
เจ็ดปีแล้ว
เธอ ลู่หว่านหว่าน ได้เงินทั้งหมดของเซี่ยสุยอัน ได้ตัวเขามาครอบครอง ทำให้เขาพร้อมเรียกหาได้ทุกเมื่อ
แม้แต่คืนที่หวังจินจือคลอดลูกจนตกเลือด เซี่ยสุยอันก็ยังอยู่บนเตียงของเธอ
หวังจินจือก็เหมือนจางชีเป่า เป็นคนโง่ที่ถูกหลอกทั้งคู่
ตลอดเจ็ดปี หวังจินจือเลี้ยงเซี่ยสุยอันไว้ฟรี ๆ ยังเลี้ยงคนในครอบครัวของเขาไว้อีกด้วย
ผู้หญิงที่มีแต่จะผลาญเงิน ผู้หญิงที่ยอมเอาเงินไปประเคนให้คนอื่น ช่างเป็นภาพสะท้อนของหวังจินจือได้อย่างแท้จริง
แค่คิดถึงช่วงเวลาทุกข์ทรมานแสนยากลำบากของหวังจินจือ หรือคิดถึงตอนที่หวังจินจือถูกเธอกับเซี่ยสุยอันหลอกจนหัวหมุนราวกับคนโง่ ลู่หว่านหว่านก็แทบอยากแหงนหน้าหัวเราะให้ลั่นฟ้าสามครั้ง
เธอ หวังจินจือ เป็นแค่สาวบ้านนอก คนใช้แรงงาน ไม่รู้หนังสือสักตัว เป็นยัยโง่ไร้การศึกษา แล้วมีสิทธิ์อะไรมาใช้ชีวิตดีกว่าเธอ ลู่หว่านหว่าน
ลู่หว่านหว่านชอบความสุขจากการแก้แค้นลับ ๆ แบบนี้นัก
“จางชีเป่าขนเงินกับเสบียงไปหมดแล้ว ขี้ขลาดจริง ๆ จับได้คาหนังคาเขาแล้วแท้ ๆ ยังไม่กล้าโวยวายเลย...”
“เซี่ยสุยอัน เงินเดือนเดือนนี้ของคุณอยู่ไหน?”