เซี่ยสุยอันวางแผนไว้ได้อย่างดีเยี่ยม แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ วันรุ่งขึ้นลู่หว่านหว่านกลับพาลูกทั้งสี่มาถึงบ้าน
ลู่หว่านหว่านรู้ว่าจางชีเป่าเป็นคนไม่ได้เรื่อง แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะไม่ได้เรื่องถึงเพียงนี้
ทั้งที่เธอกับเซี่ยสุยอันถูกจางชีเป่าจับได้คาหนังคาเขาบนเตียง เขากลับไม่โวยวายหรือเอะอะสักคำ แถมยังหนีไปเสียเอง
ถึงขั้นพาจางเจิ้นเป่ยที่ยังต้องกินนมติดมือไปด้วย
จางชีเป่าคิดจะทำอะไร?
รอให้เธอ ลู่หว่านหว่าน ไปง้อเขากลับมาหรือไง?
เขาคิดว่าพอเอาเสบียงในบ้านไปจนหมด เธอจะสิ้นหนทาง ต้องไปหาเขาเพื่อสำนึกผิดและยอมอ่อนข้อให้หรือไง?
ไม่มีจางชีเป่า เธอ ลู่หว่านหว่าน ก็ยังใช้ชีวิตได้ดีเหมือนเดิม
เซี่ยสุยอันได้เงินเดือนเดือนละ 30 หยวน หลายปีมานี้เขามอบเงินทั้งหมดให้เธอ ลู่หว่านหว่านดูแล
ยังมีเงินกับเครื่องประดับที่เธอเค้นมาจากพี่สาวหลายคนของจางชีเป่าอีก
เงินเก็บส่วนตัวของเธอมีมากกว่า 3,000 หยวนเสียอีก
อย่าว่าแต่จางชีเป่าจะหนีออกจากบ้านไปหนึ่งเดือนเลย ต่อให้ไปสักสิบปีแปดปี เธอ ลู่หว่านหว่าน ก็ยังใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้เหมือนเดิม
จางชีเป่าจากไปแล้ว แต่เซี่ยสุยอันยังอยู่
จางชีเป่าไม่สนใจ เซี่ยสุยอันก็ไม่มีทางไม่สนใจ
หลังเซี่ยสุยอันตื่นขึ้นมา ก็เห็นลู่หว่านหว่านพาลูกคนโตสองคนนั่งกินข้าวอยู่ในห้องโถง
ส่วนหวังจินจือไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าว กำลังช่วยลู่หว่านหว่านเลี้ยงลูกแฝดอยู่
ลู่หว่านหว่านจับตาดูห้องนอนของหวังจินจือกับเซี่ยสุยอันมาตลอด พอเห็นเซี่ยสุยอันออกมา เธอก็ลุกขึ้นทันที น้ำเสียงหวานหยดย้อย “พี่เขยตื่นแล้วเหรอ? ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม? เดี๋ยวฉันไปตักข้าวให้สักชามนะ?”
เซี่ยสุยอันรู้สึกหนาววาบไปทั้งตัว สัญชาตญาณทำให้เขาหันไปมองหวังจินจือ