เซี่ยสุยอันป่วยแล้ว
บนเตียงดิน เซี่ยสุยอันอาศัยมือของหวังจินจือประคอง ดื่มยาขมไปหนึ่งชาม
“ทำไมถึงป่วยได้ล่ะ ช่วงนี้เหนื่อยเกินไปหรือเปล่า?” หวังจินจือไม่ได้ออกไปทำงานมาสองวันแล้ว
ช่วงนี้เรื่องของตระกูลจางวุ่นวายใหญ่โต คนทั้งหมู่บ้านแทบอยากวิ่งไปดูเรื่องสนุกที่บ้านตระกูลจางกันทุกวัน
หวังจินจือไม่ได้ไป
เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจอะไรอยู่แล้ว เธอแค่สงสารลูกพี่ลูกน้องหญิงกับลูกพี่ลูกน้องชายของตัวเอง
ลูกพี่ลูกน้องหญิงคนที่สี่แต่งงานกับคนบ้าที่ชอบลงไม้ลงมือ
เพียงเพื่อแลกกับสินสอด 3,000 หยวน
ตอนลู่หว่านหว่านแต่งกับจางชีเป่าลูกพี่ลูกน้องของเธอ เรียกสินสอดเสียสูงลิบลิ่วจริง ๆ
หากตอนนั้นลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของเธอไม่ยืนกรานว่าจะแต่งกับลู่หว่านหว่านเท่านั้น ถึงขั้นเป็นตายร้ายดีก็ไม่ยอม
ลูกพี่ลูกน้องหญิงคนที่สี่คงไม่มีทางยอมแต่งเข้าบ้านแบบนั้น
เซี่ยสุยอันอาศัยมือหวังจินจือดื่มยา แต่กลับไม่ยอมปล่อยมือเธอ
มือคู่นั้นเป็นมือที่ทำงานหนักจนชิน บนฝ่ามีหนังด้านหนาเตอะ
เป็นหนังด้านหนาชนิดที่หากไปลูบเสื้อผ้าไหมในร้านผ้าไหมเข้า เส้นไหมบนเสื้อก็แทบจะหลุดรุ่ยออกมา
เซี่ยสุยอันลูบหนังด้านเหล่านั้นเบา ๆ อย่างทะนุถนอม ก่อนประคองมือเธอขึ้นมาแนบริมฝีปาก แล้วเป่าลมเบา ๆ สองสามครั้ง
เขาสงสารเธอจากใจจริง
ลมอุ่น ๆ พัดผ่านกลางฝ่ามือ ใบหน้าขาวอมชมพูของหวังจินจือก็แต้มสีแดงระเรื่อขึ้นมา
ราวกับดอกไห่ถังในเดือนเมษายน งดงามราวกับความฝัน
หัวใจที่กระวนกระวายของเซี่ยสุยอันพลันสงบลง เขาซบหน้าลงบนฝ่ามือของหวังจินจือ เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาพราวระยับ
เขารู้ดีว่าใบหน้านี้คือสิ่งที่เขามองได้นานที่สุด
จือจือชอบที่สุด
เซี่ยสุยอันใช้คางถูไถหนังด้านบนมือของหวังจินจือไปมา
เบา ๆ เนิบช้า
“จือจือ รอฉันนะ รอให้ตระกูลเซี่ยได้รับการคืนความเป็นธรรมก่อน ถึงตอนนั้นฉันจะพาเธอกับลูกกลับเมืองหลวง ฉันจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ ซื้อครีมบำรุงผิว แล้วก็ซื้อนาฬิกายี่ห้อเซี่ยงไฮ้ให้เธอ”
“เธออยากได้อะไร ฉันจะหามาให้หมด”
ใบหน้าของหวังจินจือแดงระเรื่อ นิ้วหัวแม่มือของเธอลูบคางเซี่ยสุยอันเบา ๆ
ทั้งอ่อนโยน ทั้งรักใคร่เอ็นดู