จางชีเป่ารู้สึกเหมือนมีกาฝูงใหญ่บินวนอยู่เหนือหัว
เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเจี่ยเป่าอวี้ถึงชอบคลุกคลีอยู่ท่ามกลางหญิงงาม เรียกพี่หญิงน้องหญิงไม่หยุดปาก
แต่ถึงอย่างไร เขาก็มีพี่สาวตั้งหกคน
ทุกครั้งที่พี่สาวทั้งหกล้อมหน้าล้อมหลังเขา คนนี้พูดประโยคหนึ่ง คนนั้นพูดอีกสองประโยค ส่วนอีกสี่คนที่เหลือก็พูดต่อกันคนละสามสี่ห้าหกประโยค
จ้อกแจ้กจอแจไม่หยุด
เขาแทบจะบ้าอยู่แล้ว
เขาเข้าใจดีว่าทำไมจักรพรรดิอ้วนในเรื่องวังหลังจอมนางถึงไม่ชอบพูดนัก
น่ารำคาญ
น่ารำคาญจริง ๆ
ยิ่งเป็นพี่สาวแท้ ๆ ด้วยแล้ว
ยิ่งน่ารำคาญเข้าไปใหญ่
เพราะพอพวกเธอพูดกันอย่างออกรส ก็ชอบยื่นมือมาหยิกเขาด้วย
“พี่สาม พี่สาม เบา ๆ หน่อย หูจะหลุดแล้ว...” จางชีเป่าปกป้องหูตัวเองสุดชีวิต
แต่พี่สาวมีมากเกินไป แถมทุกคนยังขวางหูขวางตาเขา อยากจัดการเขากันหมด
พี่สี่จ้องแต่จะหยิกเนื้อนิ่ม ๆ บนตัวเขา ไม่สนเสียงร้องลั่นราวกับหมูถูกเชือดของเขาเลยสักนิด
แม้แต่พี่ห้าที่อ่อนโยนกับเขาที่สุดก็ยังบิดแขนเขา “ไอ้เด็กอกตัญญู สามีของพี่ห้าก็ไม่มีงานทำเหมือนกัน ทำไมไม่ยกโควตาให้พี่เขาล่ะ บรรพบุรุษทางบ้านพี่ห้าเป็นถึงพ่อครัวหลวงเชียวนะ!”
“จะให้บ้านเธอทำไม! บ้านเราก็ขาดโควตาเหมือนกัน สามีพี่ใหญ่ยังขึ้นเขาไปล่าสัตว์ได้เลย แรงเยอะจะตาย!”
“ให้พี่รองก็ได้นะ เธอไม่รู้หรือว่าตอนนี้พี่รองขาดงานทำอยู่พอดี”
“จางชีเป่า เธอมีเวลามายุ่งเรื่องเป็นตายของคนอื่น แต่พี่สาวแท้ ๆ กำลังจะถูกตีตาย กลับไม่เคยเห็นเธอมาสนใจฉันเลย!”
จางซื่อพ่านน้อยใจจนอยากร้องไห้ เดิมทีเธอออกแรงไปเจ็ดส่วน คราวนี้จึงลงมือเต็มสิบส่วน