จางซื่อพ่านมองจางชีเป่าอย่างเหม่อลอย
ราวกับไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร
คนแรกที่ได้สติคือจางเอ้อร์พ่าน เธอเองก็อยากได้ตำแหน่งงานที่สหกรณ์สินค้าเหมือนกัน
ถ้าได้ตำแหน่งนี้ เธอก็จะไปบ้านตระกูลหูเพื่อขอหย่าตอนนี้ได้เลย
พอหย่าแล้ว มีงานทำสักงาน เธอก็เลี้ยงลูกชายทั้งสามคนได้
จางเอ้อร์พ่านอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่พอนึกถึงบาดแผลทั่วตัวของจางซื่อพ่านเมื่อครู่ ความคิดที่เพิ่งผุดขึ้นมาก็มอดดับไปทันที
จางเอ้อร์พ่านเข้าใจดีว่า เงินกับงานนั้นเป็นสิ่งที่จางซื่อพ่านควรได้รับ
สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่จางซื่อพ่านเอาชีวิตเข้าแลกมา
จางซื่อพ่านมองจางชีเป่า แล้วหันไปมองจางซานพ่าน ต่อด้วยจางอู่พ่านกับจางเอ้อร์พ่าน สุดท้ายสายตาก็กลับไปหยุดอยู่ที่จางต้าพ่าน
จางต้าพ่านเข้าใจความหมายของจางซื่อพ่าน แต่ชีเป่าก็ต้องใช้เงินแต่งเมียนะ
จางต้าพ่านไม่กล้ามองตาจางซื่อพ่าน จึงก้มหน้าลง
เป็นครั้งแรกที่จางอู่พ่านไม่สนใจสีหน้าของพี่สาวคนไหน เธอพูดเสียงดังฟังชัดว่า “ฉันเห็นด้วย!”
“เงิน 3,000 หยวนคืนให้ตระกูลซุน”
“เงินที่เหลืออีก 2,000 หยวนให้พี่สี่ไว้รักษาแผลและบำรุงร่างกาย”
“ส่วนตำแหน่งงานนั่น ฉันเห็นด้วยที่จะให้พี่สี่”
“พี่สี่ลำบากมาถึงเจ็ดปีแล้ว จะปล่อยให้ลำบากต่อไปอีกไม่ได้”
จางต้าพ่านเป็นคนแรกที่คัดค้าน “ใครบ้างไม่ลำบาก ทุกอย่างก็ทำเพื่อชีเป่าทั้งนั้น ชีเป่ายังต้องแต่งเมียอีกนะ—”
จางซานพ่านไม่ปล่อยให้จางต้าพ่านพูดต่อ
“พี่ใหญ่ พี่จะลำบากกว่าลุงสี่ได้หรือ ถ้าคิดว่าตัวเองลำบากกว่า งั้นพี่แต่งกับซุนสือโถว แล้วไปใช้ชีวิตแบบพี่สี่ตลอดเจ็ดปีนั้นดูไหม”