บ้านเก่าตระกูลจางมีต้นหม่อนเก่าแก่อยู่ต้นหนึ่ง
อายุกว่าร้อยปีแล้ว
ใต้ต้นหม่อนมีจางชีเป่ากับพี่น้องทั้งหกยืนล้อมอยู่
ยังมีอาสามจางวั่งไห่ และลูกชายคนเล็กของเขา จางฉางอวิ๋น ซึ่งอายุ 25 ปีแล้วยังไม่ได้แต่งเมีย
จางฉางอวิ๋นถูกเรียกตัวให้อยู่ต่ออย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว จึงไม่พอใจเอามาก ๆ
คนอื่นกลับบ้านไปแบ่งลูกอมกันหมดแล้ว ทำไมถึงต้องรั้งเขาไว้ด้วย
“พี่เจ็ด มีอะไรก็รีบพูดสิ พี่ไม่รู้หรือว่าไอ้จางหมิงกวงกินจุแค่ไหน ถ้าผมกลับไปช้ากว่านี้อีกหน่อย ลูกอมสองห่อนั่นคงไม่เหลือสักเม็ด!”
จางวั่งไห่ฟาดฝ่ามือลงบนหัวลูกชายคนเล็กทันที
“ไอ้ตะกละ! อายุ 25 แล้ว ยังแย่งของกินกับเด็กอีก!”
พอเห็นจางฉางอวิ๋นเชิดคอ ทำท่าทางยียวนกวนประสาท จางวั่งไห่ก็เดือดดาลขึ้นมา
“จางฉางอวิ๋น! ฉันไปทำบาปทำกรรมอะไรไว้ถึงได้มีลูกเลวอย่างแก! ให้ไปเรียนก็หนีเรียนทุกวัน”
“ให้ทำงานก็ทำ ๆ หยุด ๆ”
“ให้ไล่หมา แกกลับไปไล่ไก่ บอกให้ไปทางตะวันออก แกกลับไปทางตะวันตก”
“ทั้งวันไม่ลงไปจับปลาในแม่น้ำ ก็ปีนต้นไม้ไปยิงนก แม้แต่รูหนูในหมู่บ้าน แกยังขุดจนเกลี้ยงเอามาย่างกินได้!”
“แกกลับชาติมาเกิดเป็นผีหิวหรือไง! กินอยู่นั่นแหละ รู้จักแต่กิน!”
“แกอายุ 25 ไม่ใช่ 5 ขวบ เห็นอาหารมัน ๆ หน่อยก็เดินไม่เป็น เห็นของกินนิดเดียวก็วิ่งตามไปแล้ว”
จางวั่งไห่ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห ลูกชายคนโตแต่งงานแล้ว ลูกสาวคนรองก็แต่งงานแล้ว ตอนนี้เหลือลูกชายอยู่ใต้ชายคาแค่คนเดียว
อายุ 25 แล้ว
ทั้งวันไม่รู้ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน นอกจากสามมื้อที่ยังรู้จักกลับบ้านมากินข้าว
แค่จะให้ไปดูตัว ยังต้องเดินหาทั่วทั้งหมู่บ้าน
จางวั่งไห่ยกเท้าถอดรองเท้า แล้วไล่ตีจางฉางอวิ๋น
จางฉางอวิ๋นฉวยจังหวะ เตรียมวิ่งกลับบ้าน
เขาจะกินลูกอม เขาจะกินลูกอม
ให้ตายเถอะ
เขาไม่ได้กินลูกอมมานานแค่ไหนแล้ว
จางชีเป่าคว้าจางฉางอวิ๋นที่กำลังจะหนีเอาตัวรอดไว้ แล้วกดให้นั่งลงบนเก้าอี้
พูดกันดี ๆ ไม่ได้หรือไง
ไม่ได้หรือไง
ทั้งวันไม่ด่าหลาน ก็ทุบตีลูก ไม่อย่างนั้นก็วิ่งไล่หลาน
สรุปคือ ทั้งตระกูลจางไม่มีใครสักคนที่อาสามเห็นเข้าตา
“อาสาม พอเถอะครับ”
จางวั่งไห่ตีจางชีเป่าไปด้วย
เขาอยากตีมานานแล้ว
ไอ้พวกเวรนี่ไม่มีใครทำให้สบายใจได้สักคน
“อ๊าก!”