ในคืนเดียวกันนั้น
ภายในบ้านหลังคากระเบื้องหลังใหญ่ที่สว่างไสวที่สุดในหมู่บ้านเป่ยเซี่ยง เซี่ยสุยอันกำลังเอาอกเอาใจหวังจินจือผู้เป็นภรรยาอย่างสุดความสามารถ
เรือนร่างของหวังจินจือกับลู่หว่านหว่านแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
สำหรับเซี่ยสุยอัน เรือนร่างของลู่หว่านหว่านเปรียบเหมือนเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ แม้จะลุกโชนร้อนแรง แต่สุดท้ายก็แผดเผากันและกัน
ทุกครั้งที่อยู่กับลู่หว่านหว่าน
เซี่ยสุยอันจะหวาดผวาจนตัวสั่น กลัวเหลือเกินว่าจะมีคนจับได้
แต่ด้วยสัญชาตญาณด้านมืดของบุรุษ ยิ่งเขาตื่นเต้นประหม่าในสถานการณ์เช่นนั้น ความกล้าเปิดเผยของลู่หว่านหว่านก็ยิ่งปลุกเร้าเขาอย่างรุนแรง
ตอนหนุ่ม ๆ เขาเคยอ่านหนังสือเบ็ดเตล็ดอยู่บ้าง มีถ้อยคำหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องบนเตียงของชายหญิงที่คมคายมาก
“ภรรยาสู้อนุไม่ได้ อนุสู้การลอบคบชู้ไม่ได้ ส่วนการลอบคบชู้ก็ยังสู้การลอบคบชู้ที่ไม่สมหวังไม่ได้”
เขาไม่เคยเชื่อคำพูดนี้เลย คิดว่ามันเป็นความต่ำช้าของบุรุษไร้ยางอาย
จนกระทั่งเขากับลู่หว่านหว่านลอบคบชู้กันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ลักลอบกันนานถึงเจ็ดปี
คำพูดนั้นก็กลายเป็นหลักฐานยืนยันอย่างชัดเจนในตัวเขา
เขาเกลียดลู่หว่านหว่าน พยายามตัดขาดจากเธอสุดชีวิต แต่สุดท้ายก็ยังไปหาเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมื่อสมหวัง เขาก็รู้สึกผิดต่อหวังจินจือ
แต่เมื่อไม่สมหวัง ใจเขากลับคันยุบยิบ
ดังนั้นจึงไปหาเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
เซี่ยสุยอันก้มลงจูบหวังจินจือ
ผิวขาวเนียนราวน้ำนมของหวังจินจือจมลงไปในปลอกหมอนลายยวนยางจนหมด
หวังจินจือเป็นหญิงที่หัวโบราณอย่างยิ่ง เธอคิดว่าเรื่องบนเตียงเป็นเรื่องน่าอาย
ไม่ว่าเซี่ยสุยอันจะทำให้เกิดเสียงดังแค่ไหน เธอก็กัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมส่งเสียงออกมา
เธอกลัวว่าพ่อซึ่งอยู่ห้องข้าง ๆ จะได้ยิน
และยังกลัวว่าเซี่ยสุยอันจะคิดว่าเธอสำส่อน
เมื่อฝืนต่อไปไม่ไหว เธอจึงจะวิงวอนเซี่ยสุยอันด้วยเสียงแผ่วเบาที่สุด