จางชีเป่ากอดอก เชิดหน้าขึ้น ทำท่าทางเหมือนลูกล้างผลาญ
“พวกพี่ไม่เอาก็ช่างเถอะ งั้นผมเอาไปให้คนอื่น เงินก็จ่ายไปแล้ว พวกพี่ไม่เอา ก็ยังมีคนอยากได้อีกตั้งเยอะ พวกพี่ลูกพี่ลูกน้องทางบ้านใหญ่ใช้ชีวิตกันไม่ค่อยดี วันหลังผมจะเอากลับบ้านเกิดไปแบ่งให้พวกเขา”
จางต้าพ่านได้ยินแล้วก็ร้อนใจทันที
“จะให้คนอื่นได้ยังไง พวกพี่ไม่เอา เธอก็เก็บไว้เองสิ”
“นั่นสิ จางชีเป่า เธอบ้าไปแล้วหรือไง แค่ยกโควตางานให้คนอื่นยังไม่พอ ยังจะเอาของล้ำค่าแบบนี้ไปให้คนอื่นอีก”
จางเอ้อร์พ่านรีบสมทบ
“พี่ห้าของเธอยังไม่ได้อานิสงส์จากเธอเลย ทำไมต้องยกประโยชน์ให้พวกลูกพี่ลูกน้องด้วย พวกเราต่างหากที่เป็นพี่น้องแท้ ๆ เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน”
น้องห้าพูดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้
ตั้งแต่เมื่อคืน ลุงสี่ก็เงียบขรึมมาตลอด เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันประหลาดไร้สาระอยู่ตลอดเวลา
มองกองเสบียงที่แบ่งเป็นห้าส่วน แล้วหันไปมองจางชีเป่า
ลุงสี่ก้มหน้าลง ไม่พูดอะไรสักคำ
“แบ่งเลย! เอาไปให้หมด! ในเมื่อเจ้าลูกล้างผลาญนี่คิดจะผลาญสมบัติจนหมด ยกของให้คนอื่น สู้ยกให้พวกเราพี่น้องห้าคนดีกว่า อย่างไรต่อไปถ้าเขายากจนอดตาย ก็มีแต่พวกเราที่คอยดูแล”
จางซานพ่านตัดสินชี้ขาด
จางต้าพ่านหน้าบึ้ง ไม่พอใจอย่างยิ่ง ร้อนใจจนอยากห้ามน้องสาวทุกคนไม่ให้แตะต้องเสบียงของชีเป่า
จางอู่พ่านไม่แม้แต่จะชายตามองจางต้าพ่าน เดินตรงไปยังกองเสบียงเป็นคนแรก “พี่ใหญ่จะเอาหรือไม่เอาฉันไม่สน แต่ฉันเอา แต่งงานมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ขนของจากบ้านเดิมไปบ้านสามี ฉันจะเอากลับไปอวดให้ดู”
จางอู่พ่านกอดกองเสบียงแน่น ราวกับอยากหอมสักสองฟอด