พอจางชีเป่าพูดจบ ทุกคนต่างตกตะลึงจนลุกพรวดขึ้นมา ยกเว้นจางซานพ่านกับจางเอ้อร์พ่านที่รู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว
เสียงของจางซื่อพ่านเริ่มสั่นเครือ “เธอพูดว่าอะไรนะ?!”
ถ้าต้องหย่ากับลู่หว่านหว่าน เด็กทั้งสี่คนก็ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลจาง แล้วตอนนั้นที่เธอยอมขายตัวไปเพื่ออะไรกัน สิบกว่าปีที่เธอทนทุกข์ทรมานมานี่เพื่ออะไรกัน
เธอพร่ำบอกตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าว่า ไม่ว่าอย่างไร จางชีเป่าก็มีภรรยาที่รักแล้ว
ไม่ว่าอย่างไร ตระกูลจางก็มีทายาทสืบสกุลแล้ว
ต่อให้จางซื่อพ่านต้องลงไปอยู่ใต้ดิน ก็ยังกล้าไปพบหน้าพ่อแม่และบรรพบุรุษตระกูลจางได้อย่างไม่ละอายใจ
แต่ตอนนี้กลับมาบอกเธอว่า สิ่งที่เธอแลกมาด้วยความสุขทั้งชีวิตเพื่อให้ตระกูลจางมีทายาทนั้น ล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ
เป็นเรื่องหลอกลวงทั้งนั้น!
จางซื่อพ่านรู้สึกราวกับมีอะไรอุดแน่นอยู่กลางอก เธอกำหมัดแน่นฉับพลัน ปลายนิ้วขาวซีดจากแรงบีบ ในหัวอื้ออึงไปหมด ราวกับมีถ่านแดงฉานยัดอยู่ในใจ แผดเผาจนร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน
ความเกลียดชังค่อย ๆ แผ่ขยาย ดวงตาของจางซื่อพ่านแดงก่ำ เธออยากฆ่าคน
จางอู่พ่านยืนนิ่งอยู่กับที่นานมาก ราวกับได้ยินเรื่องเหลวไหลเกินจริง เธอขยับปากเหมือนจะพูด แต่กลับทำได้เพียงจ้องจางชีเป่าด้วยแววตาเหม่อลอย
เมื่อเห็นใบหน้าเรียบเฉยของจางชีเป่า และใบหน้าเรียบเฉยของพี่รองกับพี่สาม ในที่สุดจางอู่พ่านก็ได้สติ น้ำตาพลันร่วงเผาะลงมา
เธอเดินไปหาจางชีเป่า โอบไหล่เขาไว้ แล้วเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น “ชีเป่า นี่ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม? เจิ้นตง เจิ้นซี ซิ่วลี่ ซิ่วเอ๋อ จะไม่ใช่ลูกของเธอ ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลจางได้ยังไง...”
“เจิ้นตงอายุ 7 ขวบแล้วนะ หลายปีมานี้ ฮือ ๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ เธอดีกับลู่หว่านหว่านขนาดนั้น ทำไมเธอถึงทำแบบนี้ได้ เธอกล้าทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง...”