ชาติที่แล้ว ไม่ใช่เขาที่ตัดขาดกับพี่สาม
แต่เป็นพี่สามต่างหากที่หัวใจเย็นชาต่อเขา น้องชายแท้ ๆ หลังจากถูกลู่หว่านหว่านแย่งงานไป
ต่อมา จ้าวเล่อเล่อป่วยเป็นโรคสมองอักเสบ ต้องใช้เงินก้อนใหญ่
จางซานพ่านมาหาเขาที่บ้านเป็นครั้งสุดท้าย อาศัยบุญคุณที่เลี้ยงดูเขามาจนเติบใหญ่ วิงวอนขอให้เขาช่วยควักเงินสักหน่อย เพื่อช่วยชีวิตหลานชายตัวน้อยของตัวเอง
จางชีเป่าอยากช่วย แต่ลู่หว่านหว่านกุมเงินทั้งหมดในบ้านไว้ ไม่ยอมจ่ายออกมาแม้แต่แดงเดียว
ลู่หว่านหว่านพูดว่า “เด็กก็ส่วนเด็ก ชีวิตก็ส่วนชีวิต พี่สามของคุณยอมหมดตัวเพื่อลูกตัวเองได้ แต่จะลากพวกเราให้หมดตัวไปด้วยไม่ได้ ฉันไปสืบมาแล้ว โรคแบบนั้นต้องใช้ยานำเข้า แถมยังไม่แน่ว่าจะรักษาหาย ตัดใจเสียเถอะ เลิกช่วยเด็กคนนี้ดีกว่า เลี้ยงเด็กป่วยคนหนึ่ง สู้มีลูกใหม่อีกคนยังดีกว่า”
เมื่อนึกถึงคำพูดเหล่านี้ของลู่หว่านหว่านในชาติที่แล้ว จางชีเป่าจึงเพิ่งตระหนักถึงความเย็นชาในตอนนี้
จางชีเป่ายังจำได้จนถึงทุกวันนี้ว่า ตอนลู่หว่านหว่านพูดคำเหล่านั้น พี่สามเอาแต่จ้องมองเขาเขม็ง
พี่สามคุกเข่าอยู่บนพื้น จ้องตรงเข้ามาในดวงตาของเขา
แต่เขากลับหลบตา
พี่สามผู้หยิ่งทะนงมาตลอดชีวิตพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างสิ้นหวัง ก่อนเดินกะเผลกออกจากบ้านของเขาไป
นับแต่นั้นมา นางก็ไม่เคยเหยียบย่างเข้าบ้านจางชีเป่าอีกเลย
ต่อมา ลูกพี่ลูกน้องชายทั้งห้าคนจากบ้านลุงใหญ่กับบ้านอาสามช่วยกันรวบรวมเงินก้อนใหญ่ จึงซื้อยานำเข้าชนิดนั้นมาได้ และช่วยชีวิตจ้าวเล่อเล่อไว้จริง ๆ
จางชีเป่าปาดน้ำตาอีกครั้ง แล้วถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจว่า
เห็นไหม นี่แหละคือท่าทีของคนที่ไม่รักคุณ ไม่มีวันรักคนที่คุณรักไปด้วย นางเอาแต่รีดผลประโยชน์จากคุณอย่างไม่รู้จักพอ คอยช่วยเหลือคนในครอบครัวตัวเอง ส่วนครอบครัวของคุณ ในสายตานางล้วนเป็นคนนอกทั้งสิ้น ถ้ามีผลประโยชน์ให้ฉกฉวยก็จะฉกฉวย พอเห็นว่าฉกฉวยอะไรไม่ได้แล้ว ก็ตัดสัมพันธ์ได้ทันที