แหวนบรรพบุรุษทะลุมิติสู่ต่างโลก

ตอนที่ 2 แหวนสืบทอดข้ามพิภพ

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ห้องรับแขกตรงหน้า โซฟา และแสงไฟนอกหน้าต่าง ล้วนบิดเบี้ยวกลายเป็นเงาพร่าเลือน

พลังสายหนึ่งอ่อนโยนแต่ไม่อาจต้านทานโอบคลุมร่างเขา เสียงลมข้างหูพลันขาดหาย รอบด้านจมสู่ความมืดและความรู้สึกไร้น้ำหนักชั่วครู่

ทันทีที่ยืนได้มั่นคง เสิ่นจิ่งชวนก็ยืนนิ่งงันไปทั้งตัว

เบื้องหน้ามีแต่ผืนดินเหลืองแตกระแหง หญ้าป่ากลายเป็นเศษแห้งกรอบสีเหลืองคล้ำ เนินดินเตี้ย ๆ ไกลออกไปทอดตัวยาวต่อเนื่องอย่างโล่งเตียน แม้แต่ต้นไม้ที่พอจะเรียกว่าต้นไม้ได้สักต้นก็ไม่มี ท้องฟ้าแห้งแล้งจนหม่นเทา แม้แต่ในสายลมยังมีกลิ่นฝุ่นดินขมปร่า

เสิ่นจิ่งชวนย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วหยิบดินเหลืองขึ้นมากำหนึ่ง

เม็ดดินหยาบกระด้างเสียดสีกับปลายนิ้ว แห้งและเย็นเล็กน้อย ไม่ต่างจากดินบนเขาด้านหลังบ้านเกิดแม้แต่น้อย

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ในอากาศมีเพียงกลิ่นแห้งฝืดของทราย ไม่มีพลังวิญญาณอันชุ่มชื่นอย่างที่เขียนไว้ในนิยายบำเพ็ญเซียนแม้แต่น้อย แม้แต่จังหวะการหายใจก็ไม่ต่างจากตอนอยู่บนโลกเลย

เขาลุกขึ้นเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว พื้นใต้เท้าเป็นร่องเป็นเนิน สายลมหอบดินเหลืองกระทบขากางเกง ชั่วขณะนั้นราวกับยืนอยู่บนเนินดินเหลืองแห่งเทือกเขาฉ่านเป่ย ดูแล้วคล้ายโลกทางนั้นอยู่ไม่น้อย หรือจะเป็นโลกในคนละยุคสมัยกัน? ถ้าเป็นโลกบำเพ็ญเซียนก็คงดี

ความตื่นเต้นจากการข้ามมิติครั้งที่สองในใจลดฮวบลงเล็กน้อย เขามาคนเดียว ไม่มีการเตรียมตัวแม้แต่นิด หากบุ่มบ่ามเข้าไปลึกกว่านี้แล้วเจอสัตว์ร้ายหรือคนชั่ว คงไม่มีทางถอยแม้แต่ทางเดียว

สิ่งเร่งด่วนในยามนี้คือ ต้องยืนยันให้ได้ก่อนเรื่องหนึ่ง—เขากลับไปได้หรือไม่?

ทันทีที่ความคิดผุดขึ้น ภาพตรงหน้าก็วูบไหวฉับพลัน

วินาทีถัดมา ห้องรับแขกเก่า ๆ อันคุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า โต๊ะชา โซฟา และต้นเดหลีที่เหี่ยวเฉา ทุกอย่างเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยนจากตอนที่เขาจากมา

เสิ่นจิ่งชวนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจในทันทีว่า ข้ามไปถึงที่ใด ขากลับก็จะคืนสู่ที่เดิม จุดเริ่มต้นถูกกำหนดไว้ตายตัว

เขาสงบสติอารมณ์ ตั้งใจรวบรวมสมาธิแล้วคิดว่า “ข้ามไป” ทว่าแหวนบนนิ้วกลับเงียบสงบ ไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย เขาลองซ้ำอีกสองครั้ง รอบด้านยังคงเป็นผนังสีขาวกับเฟอร์นิเจอร์เก่าที่คุ้นตา ไม่มีความรู้สึกฟ้าดินหมุนคว้างแม้แต่นิดเดียว

เขาก้มมองแหวนทองแดงบนนิ้วชี้ จึงพบว่าแสงเรืองรองจาง ๆ บนตัวแหวนได้เลือนหายไปแล้ว สีทองเหลืองหม่นคล้ำจนดำ ไม่มีอะไรต่างจากแหวนเก่าธรรมดาอีกต่อไป

เสิ่นจิ่งชวนขมวดคิ้ว พยายามสื่อสารกับแหวนอยู่นาน แต่ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

ข้ามมิติ... หรือว่าจะใช้ได้เพียงครั้งเดียว?

เสิ่นจิ่งชวนนั่งลงตรงขอบเตียง ปลายนิ้วลูบไล้ตัวแหวนที่เย็นเล็กน้อย

จะว่าเสียดายก็มีอยู่บ้าง แต่พอคิดอีกที จู่ ๆ ก็ได้มิติพกพาที่เก็บเตียงทั้งหลังได้ นับเป็นโชคดีมหาศาลแล้ว ต่อให้ข้ามมิติได้เพียงครั้งเดียวจริง ๆ ก็ไม่มีอะไรให้โลภมากไปกว่านี้

เขาพิงหัวเตียง ความคิดลอยไปหาปัญหาหนักใจในชีวิตจริงอย่างห้ามไม่อยู่

ตอนนี้มีมิตินี้แล้ว จะใช้มันหาเงินได้บ้างไหม?

ยังไม่ทันคิดหาทางออกได้ เขาก็หลับลึกไปทั้งอย่างนั้นโดยมีเสื้อคลุมห่มกาย

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง นอกหน้าต่างมืดสนิท มีเพียงแสงสลัวสีเหลืองจากโคมไฟถนนไกล ๆ ที่ลอดเข้ามา

เสิ่นจิ่งชวนคลำหาโทรศัพท์ข้างหมอนแล้วกดเปิดหน้าจอ แสงจ้าทำให้เขาหรี่ตาลง—เวลา 4 นาฬิกา 7 นาที

เขายกมือซ้ายขึ้นโดยไม่รู้ตัว รูม่านตาหดวูบลงฉับพลัน

แหวนทองแดงบนนิ้วชี้กลับเปล่งแสงเรืองรองจาง ๆ อีกครั้ง อ่อนโยนและนุ่มนวล เหมือนสภาพก่อนข้ามมิติครั้งแรกทุกประการ

หัวใจเสิ่นจิ่งชวนเต้นแรงวูบหนึ่ง ราวกับมีลางสังหรณ์ผุดขึ้นในใจ

เหมือนว่าพอประกายแสงฟื้นคืน ก็จะข้ามมิติได้อีกครั้งงั้นเหรอ?

เขากลั้นหายใจ รวบรวมสมาธิ—ข้ามมิติ

เงาแสงตรงหน้าบิดเบี้ยวฉับพลัน ความรู้สึกเวียนศีรษะอันคุ้นเคยถาโถมเข้ามา

ใต้เท้าเหยียบลงบนดินเหลืองแห้งกรังอีกครั้ง สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านแก้ม

ใต้แสงจันทร์พอมองเห็นราง ๆ ว่ารอบด้านยังคงเป็นเนินรกร้างโล่งเตียนแห่งนั้น ทั้งร่องดินและหญ้าแห้ง ไม่ต่างจากภาพตอนที่เขาจากมาแม้แต่น้อย

เนินรกร้างยามค่ำคืนมืดทะมึน กลางวันมองยังชวนขนลุก ยามนี้ยิ่งทำให้ใจสั่น เสิ่นจิ่งชวนไม่กล้าอยู่นาน เพียงขยับความคิดก็กลับมาบนเตียงที่บ้านในพริบตา

ยกมือขึ้นดู แหวนหม่นแสงลงไปอีกครั้งจริง ๆ คราวนี้เขาเข้าใจกฎเกณฑ์อย่างถ่องแท้แล้ว:

แหวนต้องเปล่งแสงจึงจะข้ามไปมาได้ จุดที่ไปและกลับถูกกำหนดไว้ตายตัว อัตราการไหลของเวลาทั้งสองฝั่งใกล้เคียงกัน ทางนี้เป็นเวลาตีสี่ อีกฝั่งก็เป็นเวลากลางคืนเช่นกัน เพียงแต่ทางนั้นอุ่นกว่าปลายฤดูใบไม้ผลิของเมืองหลวงเล็กน้อย ราวกับต้นฤดูร้อน

หัวใจเสิ่นจิ่งชวนเต้นระรัว นี่คือของวิเศษติดตัวที่มีอยู่จริง ก่อนหน้านี้เคยเห็นแต่ในนิยาย ไม่นึกเลยว่าจะตกมาอยู่กับตัวเอง

ข้ามไปมาระหว่างสองโลกเชียวนะ ซื้อของจากฝั่งนี้ไปขายฝั่งนั้น แค่ยังไม่รู้ว่าโลกทางนั้นเป็นอย่างไรกันแน่

แต่ไม่ว่าอย่างไร หนี้สินหลายแสนกับชีวิตยากจนที่มองเห็นปลายทางรำไร จู่ ๆ ก็มีความหวังขึ้นมาแล้ว ต้องข้ามไปสำรวจให้ดีสักครั้ง

เขาหวงแหนชีวิตมาก สถานที่แห่งนั้นรกร้างถึงเพียงนั้น ใครจะรู้ว่าซ่อนอันตรายอะไรไว้บ้าง หากไม่มีอุปกรณ์ป้องกันตัว ย่อมไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปแน่

เสิ่นจิ่งชวนหยิบโทรศัพท์มาตรวจยอดเงิน หลังจัดการงานศพให้บิดา ในบัตรก็เหลือเงินอยู่เพียงสามพันสองร้อยกว่าหยวน

เสิ่นจิ่งชวนเป็นคนลงมือทำทันทีที่คิดได้ ใช้เวลาเพียงสามวันก็จัดเตรียมข้าวของทุกอย่างครบถ้วน

โชคดีที่บนอินเทอร์เน็ตมีทุกอย่าง ทั้งเสื้อป้องกันการแทง หมวกยุทธวิธี ดาบถังเหล็กแมงกานีส เขายังหาทางซื้อหน้าไม้พับขนาดใหญ่พร้อมลูกดอกคาร์บอนไฟเบอร์สามสิบดอกมาได้อีกด้วย

กลัวเงินจะไม่พอใช้ จึงผ่อนชำระทุกอย่าง

เขาใช้หินลับมีดที่บ้านลับคมดาบเหิงเตา กว่าจะลับเสร็จก็ใช้เวลาถึงสามชั่วโมง เพราะอุปกรณ์ไม่ถนัดมือ

เขาจำได้ว่าทางนั้นแห้งแล้งหนัก จึงตุนทั้งน้ำดื่มบรรจุขวดสองลัง โคล่าสองลัง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสิบห่อ มะเขือเทศ และแอปเปิล นอกจากนี้ยังเตรียมเตาเชื้อเพลิงไม้สำหรับกลางแจ้ง ถ่านไม้ กระดาษม้วน และไฟแช็กไว้ครบชุด

แม้แต่ของที่บ้านไม่ได้ใช้ เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน และอาหารในตู้เย็นที่คิดว่าอาจมีประโยชน์ ก็ยัดเข้าไปในมิติของแหวนรวดเดียวทั้งหมด

อย่างไรพื้นที่ก็เหลือเฟือ หลังเก็บของเหล่านี้แล้วยังว่างเกินครึ่ง เขาจึงเอาเตียงของตัวเองใส่เข้าไปด้วย

เวลาเจ็ดโมงเช้า เสิ่นจิ่งชวนกินอาหารเช้าที่บ้านเสร็จและจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย

เขาคิดว่าหากหยิบของออกมาจากความว่างเปล่าคงสะดุดตาเกินไป จึงหากระเป๋าเป้เดินทางใบใหญ่สะพายไว้บังหน้า หากต้องเอาของออกมาก็ทำทีหยิบจากกระเป๋าเพื่อไม่ให้ใครสงสัย

เมื่อแน่ใจว่าแหวนมีแสงเรืองรองเพียงพอ เขาก็ขยับความคิด ภาพตรงหน้าวูบไหว แล้วร่างก็ไปยืนอยู่บนเนินดินเหลืองที่คุ้นเคย ไม่มีเงาคนสักคน

เขาเลือกทางที่ลาดชันน้อยกว่าแล้วเดินไปข้างหน้า เดินไปได้ราวครึ่งชั่วโมงก็เห็นเนินเขาเตี้ย ๆ อยู่เบื้องหน้า มีแนวป่าโปร่งขึ้นอยู่ห่าง ๆ

เพิ่งเข้าใกล้ป่า ก็ได้ยินเสียงอาวุธกระทบกันแว่ว ๆ มาจากเนินดิน เจือด้วยเสียงตะโกนด่าทอและต่อสู้

เสิ่นจิ่งชวนใจตึงขึ้นมา เมื่อนึกได้ว่าสามารถกลับไปได้ทุกเมื่อ เขาจึงรวบรวมความกล้า ย่องเข้าไปอย่างแผ่วเบา แอบอยู่หลังสันเขาแล้วชะโงกหน้ามองลงไป

เห็นคนชุดดำหลายคนถือดาบไล่ตามคนชุดขาว ระหว่างต่อสู้ก็วิ่งตรงมาทางเขา

คนชุดขาวใช้มืออีกข้างแทงผู้ไล่ตามคนหนึ่งจนล้มลง ฝีเท้าไม่หยุด วิ่งใกล้เข้ามาทุกขณะ

เขาก้มเหลือบมองแหวนที่ส่องแสงอยู่โดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจก็เพิ่มขึ้นทันที

เมื่อคนผู้นั้นวิ่งเข้ามาใกล้อีกหน่อย เขาจึงเห็นชัดว่าเป็นสตรี

เสิ่นจิ่งชวนรีบหยิบหน้าไม้พับออกมา ขึ้นสายและวางลูกดอกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมองไปทางนั้นผ่านกล้องเล็งบนหน้าไม้

มองผ่านกล้องได้ชัดเจน ไหล่ของสตรีผู้นั้นบาดเจ็บแล้ว เลือดซึมเปื้อนอาภรณ์สีขาว บนใบหน้ามีทั้งคราบเหงื่อและรอยเลือด ทว่าก็ยังไม่อาจบดบังความงามล่มเมือง ทำเอาหัวใจเขากระตุกวูบ

ข้างหลังยังเหลือคนชุดดำอีกสองคน พวกนั้นตะโกนอะไรบางอย่าง แต่ระยะห่างมากเกินไปจนฟังไม่ชัด

เขาไม่อยากเข้าไปยุ่ง คิดเพียงจะเฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ

ใครจะคิดว่าสตรีผู้นั้นกลับวิ่งโซซัดโซเซมายังบริเวณที่เขาซ่อนตัว ถูกฟันเข้าที่แผ่นหลังอีกดาบ จนเซถลาไปข้างหน้าหกเจ็ดก้าว ท้ายที่สุดก็ฝืนต่อไม่ไหว ล้มลงกับพื้นห่างจากเขาไปราวสี่สิบถึงห้าสิบเมตร

คนชุดดำทั้งสองไล่มาถึงตัวสตรีผู้นั้น หนึ่งในนั้นพลันเงยหน้าขึ้น มองเห็นเสิ่นจิ่งชวนที่ยกหน้าไม้อยู่บนสันเขาพอดี

คนผู้นั้นตวาดเสียงต่ำ สบตากับสหาย ก่อนจะไม่สนใจสตรีที่นอนอยู่บนพื้นอีกต่อไป เขาถือดาบพุ่งตรงเข้ามาหาเสิ่นจิ่งชวน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป