เสิ่นจิ่งชวนไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก หากต้านไม่ไหวจริง ๆ เพียงคิดขึ้นมาแวบหนึ่งก็กลับไปยังห้องรับแขกที่บ้านได้ ทั้งยังสวมชุดป้องกันอยู่ กล่าวโดยสรุปคือชีวิตของเขาไม่มีทางตกอยู่ในอันตราย
หน้าไม้คันนี้เพิ่งมาถึงเมื่อวาน เขาเคยฝึกยิงกับเขียงไม้เอล์มเก่า ๆ ที่บ้านมาแล้ว ในระยะสิบเมตร ลูกดอกหน้าไม้ปักเข้าไปได้ลึกกว่าหนึ่งชุ่น แรงของมันเป็นอย่างไร เขาย่อมรู้ดี
เพียงแต่ระยะสามสิบถึงสี่สิบเมตร เขายังไม่เคยลองยิงจริงจัง โชคดีที่หน้าไม้ติดกล้องเล็งแบบใช้แสงอย่างง่ายไว้ด้วย การเล็งให้เป้าหมายอยู่ในศูนย์จึงไม่ยากนัก
ชายชุดดำทั้งสองเห็นได้ชัดว่ารู้จักลูกดอกหน้าไม้ และไม่ใช่คนโง่ ขณะพุ่งเข้ามา พวกมันส่ายตัวหลบซ้ายขวาไม่หยุด บ้างสูงบ้างต่ำ อาศัยความสูงต่ำของเนินดินหลบลูกธนู ทว่าฝีเท้าไม่ช้าลงแม้แต่น้อย ยังคงเหยียบเนินดินเหลืองพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
เสิ่นจิ่งชวนมองผ่านกล้องเล็ง ล็อกเป้าชายที่วิ่งนำหน้าไว้อย่างแน่นหนา ปลายนิ้วแตะอยู่บนไก ยังไม่รีบเหนี่ยว
เขารู้ว่าฝีมือเล็งของตนมีจำกัด หากยิงจากระยะไกลก็พลาดเป้าได้ง่าย จึงคิดรอให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้อีกหน่อย
เมื่อเห็นชายคนนั้นพุ่งเข้ามาจนเหลือระยะสิบกว่าเมตร แม้แต่สีหน้าเหี้ยมเกรียมก็ยังมองเห็นชัด เขาจึงฉวยโอกาสเหนี่ยวไกอย่างแรง
เสียงแหลมดังฟิ้ว ลูกดอกหน้าไม้คาร์บอนพุ่งปักเข้ากลางอกของอีกฝ่ายทันที
แรงพุ่งของชายชุดดำชะงักลงฉับพลัน ราวกับถูกใครซัดหมัดใส่เต็มแรง ดาบเหล็กในมือกระทบพื้นดังเคร้ง ร่างกระตุกสองครั้งก่อนหงายหลังล้มลงบนดินเหลือง
ชายอีกคนที่ตามหลังมาช้ากว่าครึ่งก้าว เห็นสหายล้มลงเพราะลูกธนูเพียงดอกเดียว แววตากลับยิ่งดุดันกว่าเดิม ไม่เพียงไม่หยุด ยังขบฟันเร่งฝีเท้า กระโจนไม่กี่ครั้งก็เข้ามาใกล้กว่าเดิม
เสิ่นจิ่งชวนคำนวณในใจ หน้าไม้คันนี้ขึ้นสายช้า ระยะห่างเท่านี้ไม่มีทางใส่ลูกดอกดอกที่สองได้ทัน
เขาขยับความคิดโดยไม่รู้ตัว หน้าไม้ในมือก็หายเข้าไปในช่องว่างทันที จากนั้นชักดาบถังเหล็กแมงกานีสออกมาถือไว้
ปลายนิ้วเพิ่งแตะด้ามดาบ ความคิดหนึ่งก็พลันแล่นวาบขึ้นมาในสมอง—ในช่องว่างยังมีเตียงไม้จริงแบบเก่าอยู่ด้วยนี่นา!
ชายคนนั้นพุ่งมาใกล้เหลือระยะห้าเมตร ยกดาบเหล็กขึ้นแล้ว แสงเย็นวาบพุ่งตรงเข้าหาใบหน้า
เสิ่นจิ่งชวนไม่คิดหลบ เพ่งสมาธิแล้ววางเตียงลงตรงหน้าอีกฝ่าย
เสียงทึบดังขึ้น เตียงไม้กระดานแข็งแบบเก่าปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนกระแทกร่างชายชุดดำเข้าอย่างจัง
ชายคนนั้นยังส่งเสียงร้องออกมาไม่ทันจบก็ถูกกระแทกจนล้มลง ครึ่งบนของร่างถูกเตียงทับไว้ เหลือเพียงขาสองข้างโผล่ออกมา เตะปัดอย่างไร้ประโยชน์
เสิ่นจิ่งชวนเองยังชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็แทบหลุดหัวเราะ
ที่แท้ช่องว่างยังใช้แบบนี้ได้ด้วย เจ้านี่มีประโยชน์ยิ่งกว่าดาบเสียอีก
เขาถือดาบก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว เห็นชายใต้เตียงยังครางฮึดฮัดดิ้นรน ขาทั้งสองข้างเตะดินเหลืองสุดแรง พยายามพลิกเตียงที่ทับอยู่บนตัว
เตียงไม้จริงแบบเก่าหลังนี้รวมที่นอนและฟูกแล้วหนักอย่างน้อยร้อยกว่าชั่ง แรงกระแทกตอนตกลงมายิ่งหนักกว่าเดิม แค่ยังไม่ตายก็นับว่าโชคดีแล้ว นอนราบอยู่บนพื้นย่อมออกแรงไม่ถนัด จะยกมันขึ้นมาได้อย่างไร
เสิ่นจิ่งชวนไม่ได้คิดจะฆ่าอีกคน คนแรกเมื่อครู่เขาลงมือสังหารไปโดยไม่ทันตั้งตัว เพิ่งมาถึงที่นี่ เขาไม่อยากให้มีคนตายเพราะตนโดยไม่จำเป็น
มือที่กำดาบชาวาบเล็กน้อย เขาก้มมองคนบนพื้น แล้วหันไปมองศพตรงเชิงเนิน ในใจบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร ทั้งตึงเครียด หวาดหวั่นภายหลัง และไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง
นี่เรา...ฆ่าคนแล้วหรือ?
เขาใช้ชีวิตบนโลกมาเกินยี่สิบปี แม้แต่ไก่ก็ยังไม่เคยฆ่า ทว่ามาอยู่ต่างโลกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็ทำให้มีคนตายเสียแล้ว
ใช่ว่าเขาไม่เคยคาดคิดว่าจะทำให้ใครบาดเจ็บ แต่เมื่อชีวิตคนหนึ่งต้องมาจบลงด้วยมือตนจริง ๆ แรงกระแทกทางใจก็ยังทำให้หน้าอกอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้อง
แต่พอคิดอีกที ใจที่เพิ่งผ่อนคลายลงก็พลันตึงขึ้นมาอีกครั้ง
คนทั้งสองเคยเห็นหน้าเขาชัด ๆ ทั้งยังเห็นชุดประหลาดบนตัวเขา และเตียงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
หากปล่อยคนเป็นไว้ แล้วอีกฝ่ายหนีกลับไปแจ้งข่าว ต่อไปเขาจะโผล่หน้าอยู่แถบนี้ได้อย่างไร? ขอเพียงอีกฝ่ายถามหาคนตามรูปลักษณ์ของเขา สักวันก็ต้องตามมาถึงตัว
เขายังต้องซื้อของจากโลกนี้ไปขายอีก จะหลบซ่อนตัวตลอดเวลาได้อย่างไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการกลับไปกลับมาอยู่บ่อย ๆ
เสิ่นจิ่งชวนจ้องชายที่ยังครางและกระตุกอยู่ใต้เตียง ก่อนถอนหายใจหนัก ๆ
ช่างเถิด ในเมื่อเริ่มลงมือฆ่าแล้ว ก็อย่าปล่อยภัยไว้ภายหลังเลย
เวลานี้ชายชุดดำถอยออกมาจากใต้เตียงได้บ้างแล้ว เผยให้เห็นอกกับท้อง สองมือดันขอบเตียง พยายามดิ้นรนออกมา
มือที่กำดาบของเสิ่นจิ่งชวนกระชับแน่นขึ้น ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลาย
ช่างมันเถอะ ที่นี่ไม่ใช่โลกของเขา ทั้งไม่มีตาข่ายฟ้าคอยจับตามอง ปล่อยเสือกลับเข้าป่า คนที่ตายก็คือตัวเขาเอง
“ขออภัยด้วย” เขาเอ่ยเสียงต่ำ หลับตาลง แล้วแทงดาบในมือเข้าที่หัวใจของชายคนนั้นอย่างแรง
เลือดอุ่นพุ่งพรวดขึ้นสูง กระเซ็นเปื้อนขากางเกงและรองเท้าของเขา
ร่างใต้เตียงกระตุกอย่างแรงอยู่สองสามครั้ง แขนขาเตะปัดอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะอ่อนยวบลงและแน่นิ่งไปในไม่ช้า
เสิ่นจิ่งชวนชักดาบกลับ เซถอยไปครึ่งก้าว ลืมตามองศพบนพื้น หน้าอกกระเพื่อมอย่างหนัก ในท้องปั่นป่วนขึ้นมาเล็กน้อย แต่เขาก็กดมันลงไปอย่างฝืนทน
เขาคิดว่าตนยังนับเป็นคนดีอยู่บ้าง ทว่าไม่ฆ่าคนก็ต้องถูกคนอื่นฆ่า
หากอยากมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุข หากอยากอาศัยการค้าขายระหว่างสองโลกพลิกชะตาตนเอง ก็จะใจอ่อนไม่ได้
อย่างไรเสียก็ฆ่าไปแล้วหนึ่งคน เพิ่มอีกคนก็ไม่ต่างกัน ทำให้จบในคราวเดียว ยังดีกว่าต้องถูกไล่ล่าจนหลบหนีหัวซุกหัวซุนในวันหน้า
เขาสงบสติอารมณ์ แล้วค้นตัวชายคนนั้น พบเพียงเศษเงินก้อนเล็ก ๆ ไม่กี่ก้อน กับป้ายคำสั่งสีดำชิ้นหนึ่งที่สลักสัญลักษณ์แปลกตาไว้
จากนั้นเขาเข้าไปค้นศพอีกคน นอกจากเงินไม่กี่ก้อนก็ไม่พบสิ่งอื่นใด จึงดึงลูกดอกหน้าไม้ออกจากศพ แล้วเก็บของทั้งหมดเข้าไปในช่องว่าง ก่อนลุกขึ้นเดินลงจากเนิน
สตรีชุดขาวยังคงนอนหมดสติอยู่บนพื้น
เมื่อเดินเข้าไปใกล้จึงเห็นว่าสีหน้าของนางซีดขาวราวกระดาษ บาดแผลจากดาบที่แผ่นหลังยังมีเลือดไหล ส่วนที่หัวไหล่ก็ยังมีเลือดซึมออกมา ริมฝีปากแห้งจนแตกเป็นขุย ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้
เสิ่นจิ่งชวนย่อตัวลง ลังเลอยู่หลายวินาที
จะช่วยหรือไม่ช่วยดี?
สถานที่แห่งนี้ไม่คุ้นเคย คนชุดดำเหล่านั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นพวกอำมหิตไร้ความปรานี หากช่วยนางก็เท่ากับดึงปัญหามาใส่ตัว
มองใบหน้างดงามไร้ที่ติและรูปร่างอวบอิ่มได้สัดส่วนเช่นนั้น หากทิ้งนางไว้กลางป่ารกร้างแบบนี้ ก็แทบไม่ต่างจากลงมือฆ่านางด้วยตัวเอง
อีกอย่าง...เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกนี้เลย หากช่วยจนฟื้นขึ้นมา ก็จะได้สอบถามข่าวคราว ใช่แล้ว จุดประสงค์หลักคืออยากรู้เรื่องโลกนี้
เมื่อตัดสินใจได้ การเคลื่อนไหวก็รวดเร็วขึ้น เสิ่นจิ่งชวนระมัดระวังไม่ให้โดนบาดแผล แล้วอุ้มนางขึ้นมาในท่าอุ้มพาดแขน
ร่างของสตรีหนักไม่น้อย เป็นรูปร่างแข็งแรงสมส่วน เมื่ออุ้มไว้ในอ้อมแขน เขาได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นหอมเย็นอ่อนบางจนแทบจับไม่ได้
เขาไม่กล้าอยู่ที่เดิมนาน เก็บเตียงเข้าไปในช่องว่าง เสียบกระบี่สั้นของหญิงสาวกลับเข้าฝักที่เอว แล้วอุ้มนางเดินเข้าไปในป่าลึก รู้สึกหนักอยู่ไม่น้อย
เดินไปราวห้านาที เขาพบพุ่มไม้ที่ซ่อนตัวได้มิดชิดแห่งหนึ่ง ไปต่อไม่ได้แล้ว ต้องรีบรักษาบาดแผล เลือดยังคงไหลอยู่
เสิ่นจิ่งชวนค่อย ๆ วางนางลงบนพื้นโดยให้นอนคว่ำ จากนั้นค้นเอาโพวิโดนไอโอดีน ผ้าพันแผล และผงห้ามเลือดออกมาจากช่องว่าง ก่อนออกจากบ้านเขายัดข้าวของในบ้านเกือบทั้งหมดไว้ในนั้นพอดี จึงมีของเหล่านี้อยู่ด้วย ไม่คิดว่าจะได้ใช้เร็วขนาดนี้
เสิ่นจิ่งชวนถือขวดโพวิโดนไอโอดีน มือยกค้างอยู่กลางอากาศแล้วก็ชะงัก ก่อนดึงกลับมาอย่างฉับพลัน
บนขวดโพวิโดนไอโอดีนมีตัวอักษรพิมพ์อยู่ ด้านข้างและก้นขวดต่างประทับชื่อผู้ผลิต ที่อยู่โรงงาน หมายเลขชุดผลิต และตัวอักษรจากโลกเป็นพรวน
แต่สิ่งที่เขาเห็นคือข้อมูลผู้ผลิตและหมายเลขชุดผลิตซึ่งเดิมพิมพ์อยู่ตรงขอบ รวมถึงร่องรอยตัวอักษรทั้งหมด กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย พื้นผิวขวดเกลี้ยงเกลา สะอาดราวกับไม่เคยมีสิ่งใดพิมพ์ไว้
เสิ่นจิ่งชวนลูบนิ้วชี้ที่สวมแหวนช่องว่างโดยไม่รู้ตัว แล้วพลันเข้าใจขึ้นมา
เป็นความสามารถที่ติดมากับแหวนซึ่งใช้เดินทางข้ามสองโลกได้ ไม่ว่าสิ่งของใดที่นำมาจากโลกอีกฝั่ง ร่องรอยที่บ่งบอกถึงต่างพิภพจะถูกลบออกโดยอัตโนมัติ นับเป็นการป้องกันไม่ให้ความลับแห่งสวรรค์รั่วไหลด้วย
ในใจเขาพลันโล่งอกเป็นปลิดทิ้ง ทั้งยังอดดีใจลึก ๆ ไม่ได้
คราวนี้ประหยัดแรงไปได้มาก!
ต่อไปหากขนย้ายสินค้าใดจากโลกไปขายที่นี่ ก็ไม่ต้องแกะห่อหรือขูดเครื่องหมายทีละชิ้นล่วงหน้าอีกแล้ว หยิบออกมาจากช่องว่างได้โดยตรง ช่วยลดความยุ่งยากไปได้มาก
เมื่อได้สติกลับมา เขาตรวจดูบาดแผลของนาง แผลที่แผ่นหลังยาวกว่าสิบกว่าชุ่น ต้องจัดการก่อน
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนใช้กรรไกรตัดเสื้อผ้าบริเวณใต้ต้นคอของนาง แล้วค่อย ๆ แหวกผ้าบริเวณแผ่นหลังออกไปสองข้าง
เนื้อแดงสดพลิกออกมาจากปากแผล มีทรายปนอยู่ มองแล้วชวนให้ใจหาย
เสิ่นจิ่งชวนพยายามลงมือเบาที่สุด ใช้โพวิโดนไอโอดีนทำความสะอาดอย่างละเอียด แล้วโรยผงห้ามเลือดลงไป
ไม่มีเข็มกับด้ายสำหรับเย็บแผล เขาจึงใช้พลาสเตอร์ปิดแผล มือหนึ่งบีบปากแผลให้ชิดกัน อีกมือหนึ่งติดพลาสเตอร์ไว้ เลือดหยุดไหลลงจริง ๆ
แผลที่หัวไหล่ไม่ลึกนัก เขาจัดการแบบเดียวกันจนเสร็จ แล้วจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นหยิบฟูกผืนหนึ่งกับหมอนออกมาจากช่องว่างในแหวน วางหญิงสาวลงบนนั้นอย่างเบามือ ก่อนหย่อนก้นนั่งลงบนพื้น
จัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาจึงมีเวลาพินิจสตรีผู้นี้อย่างละเอียด
คิ้วเรียวยาว สันจมูกโด่งงาม แม้กำลังหมดสติ ระหว่างคิ้วและดวงตาก็ยังแฝงกลิ่นอายเย็นชา ราวหิมะบนยอดเขา งดงามยิ่งนัก
เมื่อนึกถึงฝีมือที่นางต่อสู้กับศัตรูหลายคนก่อนหน้านี้ เสิ่นจิ่งชวนก็ยิ่งมั่นใจ—สตรีผู้นี้คงเป็นจอมยุทธ์หญิงอย่างที่เขียนไว้ในนิยายเป็นแน่
จะเป็นผู้บำเพ็ญเซียนหรือไม่? ความตื่นเต้นในใจเขาผุดขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อนึกย้อนถึงการต่อสู้เมื่อครู่แล้ว ก็น่าจะไม่ใช่
เขาเพิ่งคิดจะเข้าไปดูใกล้ ๆ ว่านางมีสิ่งใดแตกต่างจากตนหรือไม่ คนบนพื้นก็พลันขยับขนตา ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบราวมีน้ำแข็งบาง ๆ ปกคลุม ยามแรกที่ลืมตายังฉายแววสับสน แต่เมื่อมองเห็นเสิ่นจิ่งชวนตรงหน้า แววตาก็พลันกลายเป็นประกายเย็นเยียบ
นางพยายามลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทว่าเพียงขยับ ความเจ็บปวดแสนสาหัสจากแผ่นหลังและหัวไหล่ก็ทำให้นางครางฮึดฮัด แล้วฟุบกลับลงไป
“อย่าขยับ แผลของท่านเพิ่งพันไว้ หากปริขึ้นมาจะยุ่งยาก” เสิ่นจิ่งชวนถอยหลังไปครึ่งก้าวแล้วเอ่ยขึ้น
เขาพูดภาษาจีนกลาง ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะฟังเข้าใจหรือไม่ ไม่นึกว่าสตรีผู้นั้นจะขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าแต่เย็นชา
“ท่าน...เป็นคนช่วยชีวิตข้าหรือ?”
สำเนียงของนางฟังดูแปลกอยู่บ้าง คล้ายสำเนียงทางตะวันตกเฉียงเหนือ แต่ถ้อยคำชัดเจน กลับเป็นภาษาเดียวกับที่เขาพูด
เสิ่นจิ่งชวนประหลาดใจอยู่ในใจ แต่สีหน้าไม่เปลี่ยน เพียงพยักหน้า
“ข้าผ่านมาพอดีจึงพบเข้า คนที่ไล่ตามท่าน ข้าจัดการไปแล้ว”
แววตาของสตรีผู้นั้นไหววูบ สายตาเลื่อนไปยังหมวกเกราะยุทธวิธีและเสื้อเกราะกันแทงบนตัวเขา ก่อนกวาดผ่านดาบถังที่วางอยู่ข้างกาย แววสงสัยวาบผ่านดวงตา
เครื่องแต่งกายชุดนี้ช่างแปลกประหลาด วัสดุก็ไม่เคยพบเห็นมาก่อน ดูไม่เหมือนเสื้อผ้าของโลกนี้
นางพยักหน้าเล็กน้อย “ขอบคุณท่านที่ยื่นมือช่วยชีวิต ข้าน้อยชื่อหลินชิงเหยา ไม่ทราบว่าท่านมีนามสูงส่งว่าอย่างไร?”