แหวนบรรพบุรุษทะลุมิติสู่ต่างโลก

ตอนที่ 1 แหวนสืบทอดข้ามพิภพ

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ดาวคราม, โรงพยาบาลเมืองหลวง

เสิ่นจิ่งชวนนอนฟุบอยู่ข้างเตียงคนไข้ ใช้แขนหนุนศีรษะไว้ หลายวันที่คอยเฝ้าดูแลทำให้เขาอ่อนล้าจนหมดแรง ใต้ตาคล้ำเล็กน้อย แม้ยามหลับคิ้วยังขมวดไม่คลาย

เสิ่นเจี้ยนกั๋วบนเตียงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

ชายชราดูมีอายุราวเจ็ดสิบกว่า ถูกความเจ็บป่วยทรมานจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก แววตาขุ่นมัวค่อย ๆ เลื่อนลงมาหยุดอยู่บนใบหน้าด้านข้างอันอ่อนเยาว์ของบุตรชาย

เขามีบุตรยามชรา ทั้งชีวิตจึงทะนุถนอมบุตรชายเพียงคนเดียวผู้นี้เหนือกว่าชีวิตของตนเอง ยามนี้เมื่อเห็นลูกเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้ นิ้วมือผอมแห้งจึงสั่นไหวแผ่วเบา ก่อนจะรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด ยกขึ้นมาได้เพียงครึ่งชุ่น แล้วแตะเส้นผมของเสิ่นจิ่งชวนอย่างแผ่วเบา

“พ่อ?”

เสิ่นจิ่งชวนสะดุ้งตื่นทันที ดวงตายังแดงก่ำ พอเห็นบิดาลืมตา เขาก็ผุดลุกขึ้นทันใด น้ำเสียงแหบพร่าจนฝืดคอ

“พ่อฟื้นแล้วหรือ? รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง? ผมจะไปตามหมอ—”

เสิ่นเจี้ยนกั๋วส่ายหน้าอย่างเชื่องช้า ลำคอเค้นเสียงแผ่วเบาออกมาได้เพียงเล็กน้อย

“ไม่ต้อง พ่อมีเรื่องจะพูดกับลูกสักสองสามคำ”

เขาพยายามยกมือขวาขึ้น หมายจะถอดแหวนทองแดงสีเหลืองที่สวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายมาทั้งชีวิต ทว่าแขนยกขึ้นได้เพียงครึ่งทางก็หมดแรง ทิ้งลงบนผ้าห่มอย่างหนัก

“เสี่ยวชวน...” เขาเอ่ยเสียงแผ่วราวลมหายใจรวยริน “ถอดแหวน...ออกมา”

หัวใจของเสิ่นจิ่งชวนพลันหนักอึ้ง ลางสังหรณ์อันเลวร้ายบีบรัดหัวใจแน่น

เขาประคองมือผอมแห้งของบิดาขึ้นมา แล้วค่อย ๆ ออกแรงที่ปลายนิ้ว แหวนทองแดงสีเหลืองที่ลวดลายสึกจนขึ้นเงาค่อย ๆ เลื่อนหลุดจากข้อนิ้ว ยังคงมีไออุ่นจากร่างชายชราติดอยู่

“แหวนวงนี้เป็นของตกทอดประจำตระกูลเรา”

สายตาของเสิ่นเจี้ยนกั๋วจับอยู่บนใบหน้าบุตรชาย “พ่อไร้ความสามารถ ไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้ลูกเลย... สิ่งนี้เก็บไว้เป็นที่ระลึกก็แล้วกัน”

“พ่อพูดอะไรแบบนั้น!” เสิ่นจิ่งชวนรู้สึกแสบจมูก ขอบตาแดงขึ้นในพริบตา มือที่กำแหวนอยู่ยิ่งกำแน่นขึ้นแล้วแน่นขึ้นอีก “พ่อจะหายดี หมอก็บอกแล้วว่า—”

เสิ่นเจี้ยนกั๋วเพียงมองเขา แววตาเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนและเหนื่อยล้า

“สิ่งที่พ่อเป็นห่วงที่สุดก็คือลูก” น้ำเสียงเบาลงเรื่อย ๆ “แม่ของลูกจากไปตั้งแต่ยังเร็ว... ต่อไปก็เหลือลูกอยู่คนเดียวแล้ว... รีบหาใครสักคน...”

เสิ่นเจี้ยนกั๋วพยายามมองบุตรชายเป็นครั้งสุดท้าย แววตาเต็มไปด้วยความรักและห่วงใยที่ชั่วชีวิตมอบให้ไม่เพียงพอ

เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง

“ปี๊ด—”

เสียงแหลมยาวฉีกความเงียบขึ้นฉับพลัน เส้นกราฟบนเครื่องเฝ้าติดตามสัญญาณชีพกลายเป็นเส้นตรง ไม่ขยับอีกเลย

เสิ่นจิ่งชวนแข็งค้างอยู่กับที่

เขาไม่ได้ร่ำไห้ฟูมฟาย เพียงกัดฟันแน่น ไหล่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

หยาดน้ำตาร้อนผ่าวร่วงลงบนหลังมือ เขานึกถึงตอนเป็นเด็ก บิดาในวัยห้าสิบกว่าแบกเขาที่กำลังมีไข้สูงวิ่งไปโรงพยาบาล นึกถึงบิดาที่ประหยัดอดออมเพื่อรวบรวมค่าเล่าเรียนและซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เขา... ภาพแล้วภาพเล่าผุดขึ้นมา...

คนที่รักและทะนุถนอมเขามานานกว่ายี่สิบปีจากไปเช่นนี้เอง

สามวันต่อมา หลังจัดการงานศพทุกอย่างเรียบร้อย เสิ่นจิ่งชวนก็ลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับบ้าน

อาคารที่พักของครอบครัวพนักงานโรงงานเก่าแถบชานเมืองจิงตู ผนังลอกกระเทาะเป็นด่าง ๆ เป็นห้องชุดสองห้องนอนที่หน่วยงานของบิดาจัดสรรให้

เฟอร์นิเจอร์ในบ้านล้วนผ่านการใช้งานมาหลายสิบปี มุมโซฟาสึกจนเป็นขุย บนขอบหน้าต่างยังมีกระถางต้นเศรษฐีเรือนในที่บิดาเลี้ยงไว้ตอนยังมีชีวิต ใบไม้เหี่ยวเฉาไปแล้ว

บ้านว่างเปล่าเงียบสงัดจนน่าใจหาย นับจากนี้ไปบนโลกก็เหลือเขาเพียงคนเดียว

ความโศกเศร้าตลอดหลายวันทำให้เขานอนไม่หลับและปวดศีรษะอย่างหนัก เขาเพิ่งพยุงตัวกับโต๊ะกลางเพื่อจะนั่งพัก จู่ ๆ จมูกก็ร้อนวูบ เลือดกำเดาไหลออกมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน

เสิ่นจิ่งชวนรีบยกมือขึ้นปิดจมูก อีกมือเอื้อมไปควานหากระดาษทิชชูในลิ้นชักโต๊ะกลาง

เลือดกำเดาไหลซึมลงมาตามร่องนิ้ว เลือดอุ่น ๆ ไหลผ่านแหวนสืบทอดที่สวมอยู่บนนิ้วชี้ ตัวแหวนทองแดงสีเหลืองพลันราวกับมีชีวิตขึ้นมา ดูดเลือดที่ไหลลงมาตามนิ้วเข้าไปจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

จู่ ๆ เสิ่นจิ่งชวนก็รู้สึกตึงวูบที่หว่างคิ้ว ราวกับมีเส้นใยไร้รูปร่างเชื่อมจิตสำนึกของเขากับแหวนทองแดงวงนี้เข้าด้วยกันอย่างแน่นหนา ท่ามกลางความพร่าเลือน เขากลับเข้าใจขึ้นมาเองว่า... แหวนวงนี้ยอมรับเขาเป็นเจ้าของแล้ว

เขาสะดุ้ง ใจจดจ่อแล้วลองหยั่งจิตตามสายสัมพันธ์นั้นเข้าไปในแหวน ภายในห้วงความคิดกลับปรากฏมิติแห่งหนึ่งขึ้นมา

ไม่กว้างนัก ราวห้าถึงหกเมตรโดยรอบ ผนังทั้งสี่ด้านเปล่งแสงนุ่มนวลจาง ๆ คล้ายห้องปิดตายขนาดเล็กที่สร้างขึ้นจากความว่างเปล่า

“มิติเก็บของ”

ความคิดในสมองของเสิ่นจิ่งชวนบอกเขา หัวใจเต้นรัวอย่างควบคุมไม่อยู่ นี่ไม่ใช่สิ่งที่มีได้เฉพาะผู้บำเพ็ญเซียนหรอกหรือ?

เขาทำตามวิธีที่แหวนบอก หยิบแก้วน้ำที่มีน้ำอยู่ครึ่งแก้วบนโต๊ะกลางขึ้นมา จากนั้นจดจ่ออยู่กับแก้วแล้วคิดคำว่า “เก็บ”

ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะ แก้วน้ำหายไปจากโต๊ะกลางในพริบตา

เมื่อมองเข้าไปในมิติที่อยู่ในจิตสำนึก แก้วใบนั้นตั้งอยู่อย่างมั่นคงบนพื้นมิติ

“ออกมา”

เขาท่องคำนี้ในใจอีกครั้ง

เสียง “กึก” ดังเบา ๆ แก้วน้ำกลับมาวางอยู่บนโต๊ะกลางอย่างมั่นคงตามที่เขาคิดไว้

เสิ่นจิ่งชวนหยิบขวดน้ำแร่ข้างตัว กุญแจบนโต๊ะ และรีโมตบนโซฟามาทดลองทีละชิ้น ขอเพียงสัมผัสสิ่งของเหล่านั้น เขาก็เก็บเข้าไปได้เพียงคิดแวบเดียว หากต้องการนำออกมาก็ทำได้เช่นกัน ทั้งยังวางไว้ตรงตำแหน่งที่ต้องการได้ตามใจ

นี่คือมิติเก็บของจริง ๆ เป็นแหวนที่พกพาสิ่งของติดตัวได้

ความยินดีพลุ่งขึ้นถึงศีรษะ บิดารักษาตัวเสียเงินไปหลายแสนตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เขาหยิบยืมเงินจากญาติมิตรไปทั่ว จนถึงตอนนี้ก็ยังติดหนี้ก้อนโต เขาจะใช้มิติในแหวนหาเงินได้ไหม?

เขาจ้องแหวน ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือการหิ้วสินค้าไปขาย... ผ่านด่านศุลกากรก็ตรวจไม่พบ...

แต่ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา เขาก็ตัดมันทิ้งด้วยตัวเอง

ไม่ได้

ถึงจะขาดเงินแค่ไหน ก็ห้ามทำเรื่องผิดกฎหมาย ลักลอบขนของ หนีภาษี หรือค้ายาเสพติด แม้ดูเหมือนหาเงินได้เร็ว แต่หากก้าวพลาดเข้าไปก็จะตกลงสู่หุบเหวลึกหมื่นจั้ง

บิดาสอนเขามาตั้งแต่เด็กให้ประพฤติตนอย่างเที่ยงตรง เขาจะใช้แหวนสืบทอดที่ชายชราทิ้งไว้ไปทำเรื่องผิดศีลธรรมได้อย่างไร

เขาขมวดคิ้ว เดินวนอยู่ในห้องสองรอบ คิดทบทวนซ้ายขวา

ถ้าไม่ทำเรื่องผิดกฎหมาย แล้วมิตินี้จะเอาไปทำอะไรได้? ขนส่งสินค้าอย่างนั้นหรือ? พื้นที่แค่นี้ขนสินค้าได้ไม่มาก

คิดไปคิดมา ดูเหมือนว่านอกจากเรื่องผิดกฎหมายแล้ว ก็ไม่มีวิธีหาเงินอื่นจริง ๆ

“หรือจะใช้เป็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่?”

ยามนั้น ผิวแหวนทองแดงพลันเรืองรองด้วยแสงสีทองอันนุ่มนวล อบอุ่น สว่างและละมุนกว่าก่อนหน้านี้ ลวดลายที่สึกเก่ามาแต่เดิมยังเปล่งแสงระยิบระยับออกมาอย่างเลือนราง

แสงบนแหวนค่อย ๆ หรี่ลง ก่อนกลับคืนเป็นแหวนทองแดงธรรมดาวงเดิมที่ไม่มีผู้ใดใส่ใจ

เสิ่นจิ่งชวนรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าข้อมูลอีกมากมายหลั่งไหลเข้ามาในสมอง

ไม่ใช่แค่เก็บของได้

แหวนวงนี้ยังพาเขาไปยังอีกโลกหนึ่งได้ด้วย เป็นโลกที่แตกต่างจากยุคปัจจุบันโดยสิ้นเชิง เป็นโลกแปลกหน้าที่ไม่คุ้นเคย

เสิ่นจิ่งชวนยืนนิ่งอยู่กับที่ ร่างทั้งร่างแข็งค้างไปนานกว่าจะได้สติ หรือว่าจะเป็นโลกบำเพ็ญเซียน? มันวิเศษขนาดนี้เชียวหรือ?

เขาตบต้นขาฉาด หากเป็นเรื่องจริง มิติเก็บของบวกกับการเดินทางข้ามสองโลก? นั่นคงสุดยอดไปเลย

ก่อนหน้านี้เขายังกังวลว่าจะหาเงินจากมิติไม่ได้ แต่ถ้าสามารถเดินทางไปมาระหว่างสองโลกได้ล่ะ? โลกสองแห่งที่มีผลิตผล ระดับราคา และอารยธรรมแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง จะทำอะไรได้ตั้งมากมาย

นี่เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?

เขาข่มลมหายใจที่ปั่นป่วน ทำตามวิธีที่แหวนถ่ายทอดมา รวบรวมสมาธิและทำจิตใจให้สงบ ใช้ความคิดทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่แหวนทองแดงบนปลายนิ้ว แล้วท่องในใจว่า—ข้ามภพ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป