“เสิ่นจิ่งชวน”
เขาบอกชื่อออกไปอย่างไม่ใส่ใจ เดิมทีตั้งใจจะถามต่อว่าโลกใบนี้เป็นเช่นไร ทว่ากลับมีเสียงตะโกนดังมาจากนอกแนวป่า
ฟังจากเสียงแล้ว ดูเหมือนจะไม่ใช่คนเพียงหนึ่งหรือสองคน
สีหน้าหลินชิงเหยาซีดลงทันที นางกัดฟันยันแขนพยายามลุกขึ้นนั่ง ทว่าพอขยับก็สะเทือนบาดแผลที่แผ่นหลัง จนสูดปากด้วยความเจ็บปวด
“เป็นคนของพวกมัน... คนกลุ่มก่อนคงยังไม่กลับไป พวกที่ตามมาจึงออกค้นหาแล้ว”
เสียงของนางตึงเครียด แววตาที่มองเสิ่นจิ่งชวนเจือความรู้สึกผิดอยู่หลายส่วน “คุณชายเสิ่น ท่านรีบไปเถิด ท่านเพียงผ่านทางมา ไม่จำเป็นต้องมาพัวพันกับเรื่องวุ่นวายนี้เพราะข้า”
เสิ่นจิ่งชวนไม่ตอบ เพียงยกมือทำท่าห้ามส่งเสียง ก่อนค่อย ๆ แหวกกิ่งไม้และใบไม้หนาทึบเบื้องหน้าอย่างระมัดระวัง แล้วมองออกไปด้านนอก
ไม่นาน ชายฉกรรจ์สี่คนในชุดรัดกุมก็พุ่งออกมา แต่ละคนเหน็บดาบเหล็กไว้ที่เอว คนที่นำหน้ามีแผลเป็นรูปดาบพาดอยู่บนใบหน้า แววตาอำมหิต เมื่อเห็นศพสามร่างบนเนินดิน ฝีเท้าก็ชะงักกึกทันที พวกเขาชักดาบออกมาพร้อมกัน ตั้งท่าระวังตัว
ชายหน้าแผลเป็นย่อตัวลง ตรวจดูสาเหตุการตายทีละศพอย่างละเอียด ศพแรกถูกกระบี่สั้นแทงทะลุลำคอ ฝีมือฉับไวเด็ดขาด
อีกสองศพ ศพหนึ่งถูกลูกเกาทัณฑ์ยิงทะลุหัวใจ ส่วนอีกศพมีบาดแผลจากดาบเรียบเสมอกัน เห็นชัดว่าไม่ใช่กระบี่
หัวใจเขากระตุกวูบในทันใด
สตรีผู้นั้นหนีมาตลอดทาง ใช้กระบี่สั้นเล่มหนึ่ง แล้วไม่เห็นว่านางพกเกาทัณฑ์มาด้วยนี่นา อีกทั้งก็ไม่เห็นว่ามีดาบด้วย
เห็นได้ชัดว่ามีคนอื่นซ่อนอยู่แถวนี้ และกำลังลอบช่วยนาง
เมื่อคิดได้ดังนั้น ชายหน้าแผลเป็นก็ลุกขึ้น กวาดตามองป่าและพุ่มไม้รอบด้าน พลางตะโกนเสียงเข้ม “สหายที่อยู่ในป่า ซ่อนตัวอยู่เช่นนี้นับเป็นฝีมืออันใด? พวกข้ามีเรื่องบาดหมางส่วนตัวกับนาง ท่านสอดมือเข้ามายุ่ง ซ้ำยังสังหารพี่น้องของพวกข้า ช่างไม่เห็นพวกข้าอยู่ในสายตาเสียเลย! จงบอกนามออกมา!”
เสิ่นจิ่งชวนที่อยู่หลังพุ่มไม้กระตุกมุมปาก ไม่มีทีท่าว่าจะเผยตัวแม้แต่น้อย
ในภูเขารกร้างไร้กฎหมายเช่นนี้ ผู้ใดหมัดหนักกว่าผู้นั้นย่อมเป็นฝ่ายถูก
ในเมื่อเขาสังหารไปแล้วสองคน ก็ไม่คิดจะออมมือ น่าเสียดายที่อีกฝ่ายมีคนมากและกระจายตัวกันอยู่ จะจัดการให้หมดทุกคนคงไม่ง่าย
เขายกเกาทัณฑ์ขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียง เล็งกล้องเล็งไปยังชายคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ริมสุด กำลังโผล่หน้าออกมามองทางพุ่มไม้
อีกฝ่ายไม่ทันระวังตัว กำลังยืดคอชะเง้อมอง เสิ่นจิ่งชวนเหนี่ยวไกด้วยปลายนิ้ว ลูกเกาทัณฑ์ก็พุ่งแหวกอากาศออกไป
เสียงทึบดังปุ ลูกเกาทัณฑ์ปักเข้ากลางอกชายผู้นั้นอย่างแม่นยำ เขายังไม่ทันได้ส่งเสียงครางก็ล้มลงไปทั้งร่าง
ชายที่เหลืออีกสามคนแตกตื่นอลหม่าน รีบหลบหลังต้นไม้พลางสบถด่ากันพึมพำ แต่ไม่มีใครกล้าโผล่หน้าออกมาอีก
เสิ่นจิ่งชวนขึ้นสายเกาทัณฑ์อย่างรวดเร็ว รออย่างอดทนอยู่หลายอึดใจ เมื่อเห็นอีกคนหันข้างมาทางเขาและโผล่หน้าออกมาหวังดูทิศทางที่ลูกเกาทัณฑ์พุ่งมา เขาก็ฉวยจังหวะยิงอีกดอก ทะลุลำคอของอีกฝ่าย
ชั่วพริบตา คนของพวกมันก็ล้มไปสองคน ชายหน้าแผลเป็นทนไม่ไหวอีกต่อไป
แม้จะยังไม่เห็นแม้แต่เงาของอีกฝ่าย แต่พี่น้องของเขากลับตายไปสองคนแล้ว ถึงจะพอเดาตำแหน่งคร่าว ๆ ของศัตรูได้ก็ตาม
ทว่าเกาทัณฑ์นั้นแม่นยำเกินไป ทั้งยังมีอานุภาพรุนแรง หากยืดเยื้อต่อไป พวกเขาคงถูกสังหารจนหมดแน่
เขากัดฟัน ก่อนตะโกนไปทางป่าว่า “เรื่องนี้ยังไม่จบ!”
จากนั้นก็ย่อตัวพาลูกน้องคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ วิ่งหนีออกจากป่าโดยไม่หันกลับมา แม้แต่ศพบนพื้นก็ไม่มีเวลาจัดการ
เมื่อเสียงฝีเท้าหายไปจนสิ้น เสิ่นจิ่งชวนจึงลดเกาทัณฑ์ลง ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
หนีไปสองคนแล้ว ฆ่าปิดปากไม่ทันเสียแล้ว ทำได้เพียงออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
เขาหันกลับมาแหวกพุ่มไม้เดินกลับไป ก็เห็นหลินชิงเหยากำลังยันพื้น เงยหน้ามองออกไปอย่างยากลำบาก ใบหน้ายังเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“พวกมัน... ไปแล้วหรือ?”
“หนีไปสองคน”
เสิ่นจิ่งชวนย่อตัวลง ทำทีเอื้อมมือไปค้นในเป้สะพายหลัง แต่แท้จริงแล้วหยิบขวดน้ำแร่จากมิติออกมา เขาบิดฝาเปิดแล้วยื่นให้นาง “ดื่มน้ำสักหน่อย ที่นี่อยู่ต่อไม่ได้แล้ว พวกมันกลับไปย่อมพาคนย้อนกลับมา พวกเราต้องไปจากที่นี่ทันที”
หลินชิงเหยามองขวดพลาสติกใสแวววาวในมือเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ นางไม่รู้ว่าขวดนี้ทำจากวัสดุใด ใสกระจ่างราวน้ำแข็งแต่กลับเบาหวิว ทั้งยังปิดสนิทไร้ช่องโหว่ แม้แต่น้ำสักหยดก็ไม่หกออกมา ตลอดชีวิตสิบแปดปี นางไม่เคยเห็นของประหลาดเช่นนี้มาก่อน
นางเอ่ยขอบคุณ รับขวดมาแล้วจิบสองอึก น้ำเย็นหวานชื่นไหลผ่านลำคอแห้งผาก แม้แต่ความเจ็บปวดทั่วร่างก็ทุเลาลงเล็กน้อย
“ให้ข้าพยุงท่านหรือ?”
เสิ่นจิ่งชวนยื่นมือหมายจะช่วยพยุงนาง แต่เห็นหลินชิงเหยากัดฟันพยายามลุกขึ้นยืนด้วยตนเอง ทว่าพอออกแรงที่ขา ขาก็อ่อนยวบลง เห็นได้ชัดว่านางเสียเลือดมากเกินไปจนหมดแรง
“อย่าฝืนเลย”
เสิ่นจิ่งชวนหันหลังให้ แล้วย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง
“ข้าจะแบกท่าน บาดแผลอยู่ที่แผ่นหลัง นอนพาดหลังข้าได้”
แก้มของหลินชิงเหยาซึ่งซีดเซียวเพราะเสียเลือดกลับขึ้นสีแดงระเรื่อ
แม้นางจะฝึกวรยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก แต่ได้รับการอบรมอย่างเข้มงวด เติบโตมาจนป่านนี้ยังไม่เคยใกล้ชิดบุรุษแปลกหน้าเช่นนี้มาก่อน
แต่สถานการณ์ตรงหน้าคับขัน ไม่เปิดโอกาสให้นางมัวเหนียมอาย ยิ่งไปกว่านั้น บาดแผลที่แผ่นหลังของนางก็เป็นบุรุษผู้นี้ที่ช่วยจัดการให้
“อ๊ะ! เขาต้องเห็นร่างกายของข้าแล้วแน่ ๆ” เมื่อนึกถึงตรงนี้ นางก็หลบสายตาเสิ่นจิ่งชวน ขนตาสั่นไหวไม่หยุด นิ้วมือขยำชายเสื้อไปมาอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะตอบเสียงเบาว่า
“ได้”
แม้จะลังเลอยู่หลายอึดใจ ท้ายที่สุดนางก็เอนกายลงบนหลังเขาอย่างแผ่วเบา ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว นางจึงยกแขนพาดไหล่เสิ่นจิ่งชวนอย่างระมัดระวัง
ทันทีที่ร่างอุ่นของหญิงสาวแนบชิดเข้ามา เสิ่นจิ่งชวนก็ประคองข้อพับขาของนางไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง
สัมผัสที่มือหาได้นุ่มนิ่มเหมือนสตรีในห้องหอไม่ กลับเป็นกล้ามเนื้อแน่นกระชับ เต็มไปด้วยความแข็งแกร่งจากการฝึกวรยุทธ์มาเนิ่นนาน น้ำหนักตัวนางไม่น้อย น่าจะราว 65-70 กิโลกรัม รูปร่างสูงโปร่ง คะเนว่าสูงเกิน 170 เซนติเมตรเล็กน้อย
ยามเขาลุกขึ้น แผ่นหลังสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าความนุ่มนวลบริเวณอกของนางแนบอยู่ ทั้งยังยืดหยุ่นดี ผ่านเนื้อผ้าสองชั้น สัมผัสอุ่นร้อนนั้นเด่นชัดเป็นพิเศษ
หัวใจเสิ่นจิ่งชวนเต้นเร็วขึ้นครึ่งจังหวะ ทว่าฝีเท้ากลับมั่นคงกว่าเดิม เขาก้มตัวลงย่อต่ำ มือคลำเจอฟูกกับหมอนจากด้านหลัง ความคิดขยับเพียงนิด ของเหล่านั้นก็ถูกเก็บเข้าไปในมิติอย่างไร้สุ้มเสียง
หลินชิงเหยานอนพาดอยู่บนหลังเขา ไม่ทันสังเกตเลยว่าเสิ่นจิ่งชวนกำลังทำอะไร ใบหน้าซุกอยู่ตรงซอกไหล่และลำคอของเขา แม้แต่ลมหายใจก็ยังผ่อนให้แผ่วเบา ปลายหูร้อนผ่าวอย่างยิ่ง
ทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันเกินไป ทุกครั้งที่ย่างเท้าแล้วเกิดแรงสั่นสะเทือน ล้วนทำให้นางกระสับกระส่าย จนไม่กล้าขยับตัว
เพิ่งเดินไปได้สิบกว่านาที ทั้งทางภูเขาขรุขระและน้ำหนักจริงจังบนแผ่นหลัง ต่อให้เสิ่นจิ่งชวนออกกำลังกายมาเนิ่นนาน หยาดเหงื่อก็ยังผุดขึ้นตรงขมับ ลมหายใจค่อย ๆ หนักขึ้น
ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกไปเองหรือไม่ เขาคิดว่าตัวเองมีแรงมากกว่าแต่ก่อน ทั้งยังอึดขึ้นไม่น้อย หรือเป็นเพราะแบกสาวสวยคนหนึ่งอยู่กันแน่?
เขาผ่อนฝีเท้าลง กวาดตามองป่าเบื้องหน้า พลางคิดว่าต้องหาที่ซ่อนตัวได้มิดชิดกว่านี้เพื่อพักก่อน รอให้ฟ้ามืดแล้วค่อยออกเดินทางจึงจะปลอดภัย