ยามที่เรี่ยวแรงทั่วร่างของเสิ่นจิ่งชวนแทบหมดสิ้น จู่ ๆ เขาก็มองเห็นถ้ำแห่งหนึ่งอยู่ในสายตา
ฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว เขาไม่มีเวลาคิดให้มากความ ลากขาหนักอึ้งค่อย ๆ ขยับเข้าไปทีละก้าว
เมื่อเข้าไปใกล้จึงมองเห็นชัดว่าเป็นถ้ำเตาดินร้างที่ถูกทิ้งมานาน ดูจากสภาพแล้ว เมื่อหลายปีก่อนคงเคยมีคนอาศัยอยู่
ปากถ้ำมีพุ่มไม้ขึ้นรกสูงเสมอเข่า มองเข้าไปด้านในเห็นใยแมงมุมโยงพันกันยุ่งเหยิง ทุกแห่งล้วนอบอวลด้วยบรรยากาศรกร้าง
เขาใช้มือข้างหนึ่งดึงดาบถังออกมา ปัดใยแมงมุมออก ถ้ำเตาไม่ลึกนัก เดินเข้าไปไม่กี่ก้าวก็ถึงด้านในสุด
มุมกำแพงมีเตาดินก่อขึ้นจากอิฐดินดิบตั้งอยู่ หม้อบนเตาหายไปนานแล้ว รอบด้านก็ไม่มีแม้แต่เครื่องเรือนสักชิ้น
อาศัยแสงอาทิตย์ริบหรี่ที่ส่องผ่านเข้ามาจากนอกถ้ำ จึงเห็นว่าด้านหนึ่งยังมีแท่นเตาดินที่พังไปครึ่งหนึ่ง ผนังถ้ำดำมืดไปทั่ว เต็มไปด้วยร่องรอยเขม่าควันสะสมมานานหลายปี ดูคล้ายเป็นที่พักพิงของครอบครัวยากจนในอดีต
เสิ่นจิ่งชวนเดินไปถึงหน้าแท่นเตาดิน ใจขยับนึกก็หยิบเครื่องนอนกับหมอนจากมิติออกมาวางบนแท่น
จากนั้นเขาค่อย ๆ ประคองหลินชิงเหยาที่แบกอยู่บนหลังลงมา ให้เธอนั่งตรงขอบแท่นก่อน แล้วค่อยขยับเข้าไปด้านในทีละน้อย จัดให้นางนอนคว่ำ ศีรษะตะแคงหนุนหมอน
เมื่อจัดการเรียบร้อย เขาก็ทิ้งตัวลงนั่งตรงขอบแท่น หอบหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกราวกับกระดูกทั้งร่างแทบหลุดออกจากกัน
เขาลอบคิดในใจว่า ดูเหมือนแรงของตัวเองจะเพิ่มขึ้นไม่น้อย หากเป็นเมื่อก่อน คงไม่มีทางแบกคนเดินมาไกลขนาดนี้ได้ สาวน้อยคนนี้ดูไม่อ้วนแท้ ๆ แต่น้ำหนักกลับไม่เบาเลย
หลินชิงเหยานอนตะแคงคว่ำอยู่บนแท่นเตาดิน สายตาจับจ้องแผ่นหลังของเสิ่นจิ่งชวนอย่างเงียบงัน นางไม่มีใจจะสนใจเครื่องนอนที่ปูไว้อย่างเรียบร้อยบนแท่น ในใจปั่นป่วนวุ่นวาย
ภายในถ้ำเตาร้าง มีเพียงบุรุษกับสตรีอยู่ตามลำพัง ก่อนหน้านี้ตอนรักษาบาดแผล แผ่นหลังของนางเปลือยเปล่าให้คนผู้นี้เห็นจนหมดสิ้น
เมื่อมองแผ่นหลังที่กว้างและตั้งตรงของเขา นึกถึงใบหน้าคมคายได้รูปนั้น ความคิดเพิ่งเตลิดไป นางก็รีบข่มใจให้สงบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา
เพียงชั่วพริบตา ความอับอายเต็มอกก็ถูกความกังวลหนักอึ้งกดทับ แม้ตัวนางจะพ้นอันตรายชั่วคราวแล้ว แต่ไม่รู้ว่าบิดากับพี่ชายเป็นอย่างไรบ้าง พอนึกถึงคนในครอบครัว หัวใจก็พลันบีบรัด กระวนกระวายไปหมด
เสิ่นจิ่งชวนพักจนมีแรงขึ้น จึงเอื้อมมือหยิบน้ำแร่ขวดหนึ่งจากกระเป๋าเป้ขึ้นมาดื่มอึกใหญ่
หลินชิงเหยามองเขาดื่มน้ำครึ่งขวดที่นางเพิ่งดื่มไปเมื่อครู่ ลอบตำหนิในใจว่าคนผู้นี้ช่างไม่รู้จักวางตัว เป็นบุรุษเจ้าชู้โดยแท้
เขาดื่มน้ำครึ่งขวดจนหมด เก็บขวดเปล่าใส่กระเป๋าเป้ แล้วจึงหันกลับมา
สายตาประสานกับใบหน้าอึดอัดของหญิงสาวพอดี เขาขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถามว่า
“บาดแผลเป็นอย่างไรบ้าง ยังไหวหรือไม่?”
จากนั้นก็มองบาดแผลบนแผ่นหลังของนางอีกครั้ง
“แผลที่หลังของเจ้าเลือดซึมออกมาอีกแล้ว อย่าขยับ ข้าจะใส่ยาและพันแผลให้ใหม่”
เขายื่นมือไปลอกพลาสเตอร์ปิดแผลเก่าสองแผ่นที่กาวหมดสภาพจนลอกออกอยู่แล้ว เทปกาวดึงรั้งผิวเนื้อ หลินชิงเหยากัดฟันแน่นด้วยความเจ็บ
นางเพิ่งรู้สึกว่าแผ่นหลังเปลือยอยู่ ลมเย็นพัดผ่านเป็นระลอก ทำให้นางอึดอัดจนมือไม้ไม่รู้จะวางไว้ที่ใด
เสิ่นจิ่งชวนเทยาห้ามเลือดลงบนแผลอย่างระมัดระวัง ค่อย ๆ ประกบผิวเนื้อเข้าหากัน แล้วปิดพลาสเตอร์แผ่นใหม่ เมื่อเสร็จจึงดึงเครื่องนอนมาคลุมร่างนาง
หลินชิงเหยาพลันได้สติขึ้นมา ตอนเพิ่งหลบเข้ามาในถ้ำเตา แท่นดินผุพังว่างเปล่า นางจำไม่ได้ว่ามีเครื่องนอนอยู่ด้วย แล้วเครื่องนอนสะอาดชุดนี้มาจากไหนกัน ช่างประหลาดนัก นางอดสงสัยไม่ได้
“พันแผลเรียบร้อยแล้ว เลือดจะไม่ไหลอีก”
เสิ่นจิ่งชวนผ่อนน้ำเสียงลง “หิวหรือไม่? ข้าจะต้มอะไรให้กิน”
หลินชิงเหยาพยักหน้าเบา ๆ
เสิ่นจิ่งชวนหยิบเตาฟืนพกพาสำหรับกลางแจ้งขนาดเล็กออกจากกระเป๋าเป้ เขาออกไปเก็บกิ่งไม้แห้งมาจุดไฟด้วยไฟแช็ก ตั้งหม้อใบเล็กไว้บนเตา แล้วเทน้ำแร่สองขวดลงไปจนหมด
หลินชิงเหยานอนตะแคงอยู่บนแท่นเตา จ้องมองเขาไม่วางตา กระเป๋าเป้ใบนี้ดูธรรมดาแท้ ๆ แต่กลับหยิบข้าวของออกมาได้ไม่ขาดสาย
เครื่องนอนที่ปูอยู่ใต้ร่างนางมีขนาดไม่น้อย หรือว่าจะหยิบออกมาจากกระเป๋าใบนี้เช่นกัน?
แต่ตอนนั้นเขาใช้มือทั้งสองข้างจับต้นขาของนางอยู่ แล้วเขาปูเครื่องนอนอย่างไร? เมื่อนึกถึงมือที่จับต้นขาของนาง นางก็เม้มริมฝีปากสีอิงเถาเบา ๆ
ไม่นานนัก เขาก็หยิบมะเขือเทศออกมาหั่นแล้วใส่ลงในน้ำเดือด จากนั้นตอกไข่ไก่สี่ฟองใส่ลงไปทั้งฟอง ก่อนใส่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองห่อพร้อมเครื่องปรุงลงหม้อ
บะหมี่เนื้อตุ๋นมะเขือเทศใส่ไข่ที่ไม่มีเนื้อวัวสักชิ้นหม้อหนึ่งส่งไอร้อนกรุ่นก็สุกอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมชวนให้หลินชิงเหยาน้ำลายสอ
สุดท้ายเขาหยิบชามกระเบื้องสองใบกับตะเกียบไม้สองคู่จากกระเป๋าเป้ แล้วแบ่งบะหมี่ใส่ชาม
บะหมี่ถูกแบ่งใส่ชามกระเบื้องสีขาวสองใบ เสิ่นจิ่งชวนไม่ได้ยกไปให้ทันที แต่เอาไปวางพักไว้บนเตาเก่าข้างประตูซึ่งไม่มีหม้อเหล็กแล้ว
ไอร้อนจากน้ำซุปหอบกลิ่นเปรี้ยวหวานของมะเขือเทศกับกลิ่นเค็มหอมของเครื่องปรุงแผ่กระจายไปทั่ว ถ้ำเตาคับแคบจึงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเย้ายวน
พักให้เย็นลงครู่หนึ่ง กะว่าน้ำซุปคงไม่ลวกลิ้นแล้ว เขาจึงยกชามที่มีไข่สามฟองลอยอยู่ขึ้นมา เดินไปหน้าแท่นเตา มืออีกข้างยื่นไปข้างหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ หมายจะช่วยประคองนางให้ลุกขึ้นนั่ง
หลินชิงเหยาเหลือบเห็นมือที่ยื่นมา ก็หันหน้าหนีไม่ยอมจับ เพียงกัดริมฝีปากล่าง ใช้แขนข้างที่ไม่บาดเจ็บยันเสื่อบนแท่น คิดจะลุกขึ้นนั่งเอง
แต่เพียงออกแรงเล็กน้อยก็ไปกระทบบาดแผลบนหลัง นางเจ็บจนขมวดคิ้ว การเคลื่อนไหวชะงักค้างกลางคัน
เมื่อเห็นเช่นนั้น เสิ่นจิ่งชวนก็ไม่รอให้นางฝืนตัว เขายื่นมือไปประคองไหล่ซ้ายข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บของนาง ออกแรงช่วยเบา ๆ
ชั่วขณะที่ฝ่ามือสัมผัสหัวไหล่ผ่านเสื้อผ้า ร่างของหลินชิงเหยาก็แข็งทื่อขึ้นมาทันที แผ่นหลังและไหล่เกร็งตรง นางหลุบขนตาเงียบงัน แต่ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ยกมือปัดมือเขาออก
อาศัยแรงประคองเพียงเล็กน้อย นางค่อย ๆ นั่งตัวตรง แล้วขยับหนีไปด้านข้างทันที เว้นระยะห่างออกไปเล็กน้อย ก่อนรับชามบะหมี่มาด้วยสองมือ
นางก้มมองลงไป แล้วก็ชะงักงัน
เส้นบะหมี่สีขาวนวลจมอยู่ในน้ำซุปแดงเข้มข้น มะเขือเทศถูกตุ๋นจนเละนุ่ม ไข่ขาวนุ่มฟูจากการตีลอยอยู่บนผิวน้ำซุป ส่วนไข่ดาวสามฟองกลมสวยนอนอยู่ด้านบนสุด
อาหารที่ทำเช่นนี้ นางไม่เคยได้ยินมาก่อน กลิ่นหอมมีทั้งความสดชื่นของผักผลไม้เจือปนกับกลิ่นเนื้อวัวเข้มข้น กลิ่นนั้นพุ่งเข้าจมูกตรง ๆ ความอับอายกับความว้าวุ่นที่เต็มหัวใจเมื่อครู่กลับจางหายไปกว่าครึ่งโดยไม่รู้ตัว
เสิ่นจิ่งชวนเห็นปฏิกิริยาของนางทุกอย่าง ในใจก็พลันนึกขึ้นได้ว่า นี่คือยุคโบราณ ชายหญิงยึดถือธรรมเนียมเคร่งครัด เมื่อครู่เขายื่นมือช่วยประคองนางตามใจชิน จึงถือว่าล่วงเกินไปบ้างจริง ๆ
แต่มองดูแล้ว แม้นางจะวางตัวประหม่า แต่ก็ไม่ได้โกรธจริงจัง กลับถูกบะหมี่ชามเดียวดึงความสนใจไปเสียในพริบตา ท่าทางจ้องตาไม่กะพริบนั่นช่างน่าขัน สตรีนี่เห็นแก่กินกันทุกคนจริง ๆ
เขาอดยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยไม่ได้ ลอบขำอยู่ในใจ
เขาไม่พูดรบกวนนางอีก หันกลับไปยังข้างเตา หยิบชามบะหมี่ของตนขึ้นมา แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนขอบเตา ใช้ตะเกียบคีบเส้นขึ้นมาเป่า ก่อนก้มหน้ากินตามลำพัง
หลินชิงเหยาถือชามนิ่งงันอยู่หลายวินาที จึงหยิบตะเกียบไม้ขึ้นมา คีบบะหมี่คำเล็กน้อยส่งเข้าปาก
เส้นบะหมี่ลื่นนุ่ม ไม่เหนียวหนึบ น้ำซุปห่อหุ้มรสเค็ม หอม อมเปรี้ยว และกลมกล่อมหลากหลายชั้น แผ่ซ่านบนปลายลิ้น เป็นรสสัมผัสแปลกใหม่ที่นางไม่เคยลิ้มลองตลอดชีวิตกว่าสิบปี
ดวงตาของนางเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย ก่อนคีบมะเขือเทศตุ๋นนุ่มเข้าปาก เนื้อผลไม้เปรี้ยวหวานละลายในปากทันที ผสานกับกลิ่นเข้มข้นของน้ำซุปได้อย่างเจริญอาหาร พอกัดไข่ดาว ไข่แดงยางมะตูมก็ไหลออกมา รสชาติสดอร่อยยิ่งนัก
ตอนแรกนางยังคงวางท่าตามแบบสตรีผู้ได้รับการอบรมมาอย่างดี ค่อย ๆ กินทีละคำอย่างเรียบร้อย
แต่หนีเอาชีวิตรอดมาครึ่งวัน ไม่ได้กินหรือดื่มสิ่งใดมานาน ท้องหิวจนแทบแห้ง อีกทั้งบะหมี่ชามนี้ก็ชวนลิ้มลองยิ่งนัก ยิ่งกินก็ยิ่งลืมกิริยา
ความร้อนอุ่นไหลผ่านลำคอลงสู่ท้อง ปลอบประโลมความตื่นตระหนกและความเหนื่อยล้าตลอดหลายวันมานี้ แม้แต่ความแสบร้อนบนแผ่นหลังก็ดูเหมือนจะบรรเทาลงไม่น้อย
นางกินอย่างตั้งอกตั้งใจ แก้มตุ่ยน้อย ๆ เหงื่อผุดตรงขมับก็ยังไม่มีเวลายกมือเช็ด กว่าจะรู้ตัวก็ซดจนเห็นก้นชามแล้ว
ทำไมไม่มีเนื้อวัวเลย? หรือเขาเก็บไว้กินเองหมดแล้ว? ขี้เหนียวชะมัด
นางซดน้ำซุปที่เหลืออยู่เกือบครึ่งชามจนหมด จึงวางตะเกียบลงอย่างอาลัยอาวรณ์
จากนั้นนางก็พลันได้สติ นึกขึ้นได้ว่าตนกินอย่างเอร็ดอร่อยต่อหน้าบุรุษแปลกหน้าเช่นนี้ จึงไม่รู้จะวางมือไว้ที่ใด ได้แต่บิดประสานกันไปมา
นางรีบก้มหน้า ไม่กล้ามองเสิ่นจิ่งชวนที่อยู่อีกฟาก และยิ่งไม่กล้ามองว่าชามของเจ้าขี้เหนียวนั่นมีเนื้อวัวหรือไม่