ต่อมา ถานหลิงก็ถูกเฉินซวี่ ผู้ช่วยคนสนิทของเหอตู้ พาไปยังห้องทำงานของเขา
แม้เหอตู้จะมาทำงาน แต่ก็ยังไม่ได้ใส่สูท วันนี้เขาสวมเสื้อโปโลสีขาว ดูหล่อเหมือนเดิม
พอเห็นถานหลิง มุมปากของเขาก็ยกยิ้ม “เมื่อคืนหลับสบายไหม?”
ถานหลิง “...ก็ดีค่ะ”
“งั้นก็ดี” เหอตู้พูด “ตั้งแต่วันนี้เธอก็มาทำงานกับฉัน”
จนถึงตอนนี้ถานหลิงก็ยังไม่เข้าใจเหตุผลที่ถูกโยกย้ายตำแหน่ง แต่ไม่ว่าอย่างไรเหอตู้ก็เป็นหัวหน้า เธอจึงไม่สะดวกจะถามมาก
ในการทำงาน สิ่งสำคัญที่สุดคือการทำตามที่หัวหน้าจัดการ
เธอจึงพยักหน้าเบา ๆ
เห็นท่าทางของเธอแล้ว เหอตู้ก็ยกแขนกอดอกอย่างสนใจ “ฉันนึกว่าเธอจะถามว่าทำไมซะอีก”
ถานหลิงส่ายหน้าเบา ๆ อีกครั้ง
เหอตู้หัวเราะเบา ๆ เอาละสิ เธอกลับมาเล่นเกมพยักหน้าคือใช่ ส่ายหน้าคือไม่กับเขาอีกแล้ว
“ช่วงนี้เธอมาทำงานในห้องฉันก่อน จะได้คุ้นเคยกับเนื้องาน” เหอตู้จัดการให้
ถานหลิงขมวดคิ้วน้อย ๆ เธอไม่เคยได้ยินว่าผู้ช่วยกับหัวหน้าจะใช้ห้องทำงานเดียวกัน
เหอตู้เห็นสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของถานหลิง คิดว่าคราวนี้เธอน่าจะถามอะไรสักอย่าง
แต่สุดท้ายถานหลิงก็ยังพยักหน้า
เหอตู้ยิ่งหัวเราะเข้าไปใหญ่ ผู้หญิงคนนี้ช่างน่าสนใจจริง ๆ—
ในห้องทำงานของเหอตู้มีโต๊ะเขียนหนังสือตัวเล็กอยู่ตัวหนึ่ง ถานหลิงถือคอมพิวเตอร์ทำงานไปนั่งตรงนั้น
จากมุมของเหอตู้ มองไปก็เห็นขาของถานหลิงได้พอดี
วันนี้ถานหลิงก็ยังใส่กางเกง ขาทั้งสองข้างที่ถูกปกคลุมจึงมองไม่เห็นอะไร แต่ในหัวของเหอตู้กลับมีแต่ภาพเธอสวมกระโปรงเมื่อคืน
เขาไม่ได้เจอขาสวย ๆ แบบนี้มานานแล้ว สวยเสียจนทำให้เขามองข้ามหน้าตาของถานหลิงไปได้—
แน่นอนว่าไม่ได้หมายความว่าถานหลิงหน้าตาไม่ดี เพียงแต่เธอมีใบหน้าที่ค่อนข้างเรียบเฉย ส่วนเหอตู้ชอบผู้หญิงที่สวยจัดและเซ็กซี่มาตลอด
ถานหลิงนั้นเป็นประเภทสาวสายศิลป์ ดูเย็นชา มีบรรยากาศราวกับไม่แยแสเรื่องทางโลก
ใบหน้าแบบนี้กับขาแบบนี้ ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน
ปีนี้เหอตู้อายุ 21 เป็นวัยที่เลือดลมพลุ่งพล่าน เมื่อคืนตอนเห็นขาของเธอ เขาก็คิดแล้วว่าถ้าขาคู่นั้นเกี่ยวเอวเขาไว้จะรู้สึกอย่างไร
เหอตู้อยากจีบถานหลิง
พูดให้ถูกคือ อยากนอนกับเธอ
เพราะอย่างนั้นเขาถึงโยกย้ายถานหลิงมาที่นี่
ขั้นต่อไปก็คือพาเธอออกไปข้างนอกกันตามลำพัง
——
ถานหลิงทำงานกับเหอตู้มาเกือบสองสัปดาห์ จนพอจะรู้เรื่องพื้นฐานของเขาเกือบหมดแล้ว
ปีนี้เขาอายุ 21 เพราะเข้าเรียนเร็วกว่าคนวัยเดียวกันหนึ่งปี จึงเรียนจบปริญญาตรีแล้ว และกำลังจะไปเรียนต่อปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยเจียวทงเซี่ยงไฮ้
เหอตู้มีพรสวรรค์สูง เป็นนักเรียนหัวกะทิ ตั้งแต่เรียนปริญญาตรีก็เริ่มทำโครงการให้บริษัทสาขาในเซี่ยงไฮ้แล้ว
เขาเป็นคนปักกิ่งโดยกำเนิด ชอบดื่มแต่อเมริกาโน่ โดยต้องเป็นเมล็ดกาแฟคั่วอ่อน ไม่ชอบกินอาหารรสหวาน สิ่งที่ทรมานที่สุดหลังมาเซี่ยงไฮ้คือการกินอาหารท้องถิ่น เพื่อเลี่ยงอาหารรสหวาน ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยเขาก็กินแต่สลัด
เขาชอบออกกำลังกาย เข้าร่วมวิ่งเทรลอยู่บ่อย ๆ ชอบขี่มอเตอร์ไซค์ ทั้งยังชอบเล่นเทนนิสและปีนผา
แม้อายุยังไม่มาก แต่เขากลับแสดงความเป็นผู้ใหญ่ในการทำงานมาก จนเวลาถานหลิงอยู่กับเขามักลืมไปว่าเขาอายุมากกว่าเธอแค่ปีเดียว
ต้นเดือนกรกฎาคม ถานหลิงได้รับแจ้งว่าต้องเดินทางไปทำงานนอกสถานที่กับเหอตู้
เที่ยวบินออกเวลาสิบโมงกว่า ตอนถานหลิงเก็บข้าวของอยู่ที่บ้าน เตรียมจะไปขึ้นรถไฟใต้ดิน โทรศัพท์จากเหอตู้ก็ดังขึ้น
“คุณเหอ” ถานหลิงทักอย่างนอบน้อม
“เก็บของเรียบร้อยแล้วใช่ไหม ลงมาข้างล่างสิ” เสียงอ่อนโยนของเหอตู้ดังมาจากปลายสาย
ถานหลิงชะงัก “...คะ?”
เหอตู้ตอบ “ทางผ่านพอดี เลยมารับ”
ถานหลิงเม้มริมฝีปาก หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างไร้เหตุผล
เธอฝืนทำใจให้สงบ พูดขอบคุณออกไป แล้วรีบลงมาข้างล่างด้วยความเร็วที่สุด
เหอตู้ยืนรออยู่ข้างรถ พอเห็นเธอ เขาก็เดินเข้ามารับกระเป๋าเดินทางจากมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนเปิดประตูรถให้อย่างเอาใจใส่
คนขับรถคือคนขับของเหอตู้ ถานหลิงนั่งเบาะหลังกับเขา
พอรถออกตัว ถานหลิงก็ก้มหน้ามาตลอดทาง
ต่อให้เป็นคนทึ่มแค่ไหนก็ยังรู้สึกได้ว่าเหอตู้ปฏิบัติต่อเธอไม่เหมือนคนอื่น ยิ่งถานหลิงเคยคบกับคนอื่นทั้งตอนมัธยมปลายและมหาวิทยาลัย เธอยิ่งไม่ใช่คนทึ่ม
เพียงแต่เหอตู้ไม่เคยพูดออกมาตรง ๆ เธอจึงทำอะไรไม่ได้
ระหว่างทางถานหลิงเงียบมาตลอด ส่วนเหอตู้ก้มหน้าเล่นเกมในโทรศัพท์ตลอดทาง
……
หลังจัดการขั้นตอนเช็กอินที่สนามบินเสร็จ ถานหลิงถึงได้รู้ว่ามีแค่พวกเขาสองคน
แม้แต่เฉินซวี่ก็ไม่ได้มาด้วย
เมื่อมาถึงห้องรับรองพิเศษ ถานหลิงลองถามเหอตู้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “คุณเหอ ผู้ช่วยเฉินนั่งชั้นประหยัดเหรอคะ?”
“ฉันไม่เคยให้ผู้ช่วยนั่งชั้นประหยัด” เหอตู้ถือกาแฟไว้ “เขาไม่ได้มาด้วย”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วขยับเข้ามาใกล้ถานหลิง ก่อนกระซิบข้างหูเธอว่า “เที่ยวนี้มีแค่เธอกับฉัน”
ถานหลิงสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่พ่นออกมาตอนเขาพูด ต้นคอพลันขึ้นตุ่มขนลุก
ชวนให้ใจเต้นเหลือเกิน
ถานหลิงขยับตัวหนีโดยไม่รู้ตัว แต่เหอตู้กลับโอบไหล่เธอไว้
“ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ” น้ำเสียงของเหอตู้เจือความเอ็นดูปนจนใจ “ทำไมเอาแต่หลบหน้าฉัน”
ถานหลิงตอบ “คุณเป็นหัวหน้าค่ะ”
เหอตู้ใช้นิ้วปัดจมูกเธอเบา ๆ “เรียกคุณอีกแล้ว เธอมีปัญหาอะไรกับฉันหรือเปล่า?”
ถานหลิงตอบ “ไม่มีค่ะ”
เหอตู้ถาม “ถ้าไม่มี งั้นก็แปลว่าชอบฉันสินะ?”
ถานหลิง “……”
เหอตู้ว่า “หูเธอแดงแล้ว”
ถานหลิงกำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร
เธอเคยมีประสบการณ์ความรัก แต่ประสบการณ์ของเธอเทียบกับเหอตู้ไม่ได้เลย
เธอรับมุกของเหอตู้ไม่ทัน ทั้งยังปฏิเสธเขาตรง ๆ ไม่ได้—ถึงอย่างไรเขาก็ไม่เคยพูดชัด ๆ ว่าชอบเธอ
ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างพวกเขายังมีความสัมพันธ์เรื่องงานคั่นกลางอยู่
ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ก็ทำได้แค่ไม่ทำอะไรเลย ไม่ขัดขืน และไม่ตอบรับ
เหอตู้มองท่าทางยอมตามของถานหลิงแล้วก็ยิ่งสนใจ อดไม่ได้ที่อยากแหย่เธอต่อ อยากรู้ว่าเธอมีขีดจำกัดอยู่ตรงไหน
น่าเสียดายที่เขาแหย่เธอไปจนถึงตอนขึ้นเครื่อง ถานหลิงก็ไม่เคยขัดขืนเลย
ตอนขึ้นเครื่อง เหอตู้ยืนอยู่ด้านหลังถานหลิง มองแผ่นหลังของเธอตั้งแต่บนลงล่าง
น่าสนใจจริง ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอผู้หญิงแบบนี้
……
จุดหมายของการเดินทางครั้งนี้คือปักกิ่ง บ้านเกิดของเหอตู้ด้วย
พอลงจากเครื่อง ก็มีคนขับรถมารับ
ถานหลิงเดินตามไปอย่างว่าง่าย ไม่ถามอะไรที่ไม่จำเป็นแม้แต่คำเดียว
จนกระทั่งรถแล่นเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรรที่มีแต่บ้านพักตากอากาศ เธอถึงหันไปมองเหอตู้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
“คุณเหอ พวกเรา—”
“กลับมาถึงถิ่นตัวเองทั้งที จะให้พักโรงแรมได้ยังไง” เหอตู้ชี้ไปข้างหน้า “คุณป้าจัดห้องรับรองไว้แล้ว เธอพักที่บ้านฉันได้เลย”
ถานหลิง “……”
ยังไม่ทันได้พูดอะไร รถก็จอดแล้ว
เหอตู้พาถานหลิงลงจากรถ แม้เธอจะไม่พูดอะไร แต่ก็คอยระวังตัวอยู่ตลอด
แต่เหอตู้ไม่ได้ทำอะไร ที่บ้านก็มีคุณป้าอยู่ด้วย พอเห็นเหอตู้พาผู้หญิงกลับบ้าน คุณป้าก็ไม่ได้แปลกใจ แถมยังพาถานหลิงไปจัดที่พักในห้องรับรองให้
ถานหลิงปวดหัวไม่น้อย เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้เริ่มเกินขอบเขตที่ตัวเองจะรับไหวแล้ว
เธอนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับรอง ก้มหน้าบีบโทรศัพท์ในมือ พลางคิดว่าต่อจากนี้ควรทำอย่างไร
คิดอยู่สิบนาทีเศษก็ยังคิดไม่ออก แต่เหอตู้กลับเดินเข้ามาอีกครั้ง
เขาเคาะประตูสองทีเป็นพิธีแล้วก็เดินเข้ามา
เดินมาถึงตรงหน้าถานหลิงแล้ว เขาก็ถามว่า “จัดที่พักเรียบร้อยหรือยัง?”
ถานหลิงพยักหน้า
เหอตู้ถาม “มีตรงไหนไม่พอใจ ก็บอกคุณป้าได้เลย”
ถานหลิงส่ายหน้า
เหอตู้หัวเราะพรืด แล้วนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเธอ ประคองใบหน้าเธอไว้ “เธอเป็นใบ้หรือไง?”
ถานหลิง “……”
“เหนื่อยไหม?” เหอตู้ถามอีก
ถานหลิงส่ายหน้าต่อ
เหอตู้จับข้อมือเธอไว้ “โอเค งั้นพาไปที่หนึ่ง”
……
คราวนี้เหอตู้เป็นคนขับรถ
ถานหลิงเคยมาแค่ปักกิ่งสองครั้ง จึงไม่คุ้นกับที่นี่เลย
จนรถจอด เธอถึงรู้ว่าที่นี่คือย่านศิลปะเจ็ดเก้าแปด
ถานหลิงงุนงงอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เหอตู้ถึงพาเธอมาที่นี่ ย่านศิลปะดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกับงานเลย
แต่เธอไม่สะดวกถาม จึงเดินตามเหอตู้ไปเงียบ ๆ
เดินไปกว่าสิบนาที ทั้งสองก็หยุดอยู่หน้าหอจัดแสดงแห่งหนึ่ง
ถานหลิงเงยหน้าขึ้น พอเห็นข้อความ “นิทรรศการผลงานทั่วโลกของเอ็ดวิน—ปักกิ่ง” เธอก็ชะงักงันไปทันที
……เขาเป็นจิตรกรชาวอังกฤษคนหนึ่งที่เธอชอบมาก ภาพวาดของเขาเป็นทั้งภาพพื้นหลังโทรศัพท์และคอมพิวเตอร์ของเธอ
ถานหลิงได้สติกลับมาแล้วหันไปมองเหอตู้
เหอตู้กำลังมองเธอด้วยรอยยิ้ม “เห็นภาพพื้นหลังคอมพิวเตอร์ของเธอเป็นภาพวาดของเขา ก็เลยพามาดูงานให้ครึกครื้นหน่อย”
ฝ่ามือของถานหลิงชื้นเหงื่อ หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด