ในหัวของถานหลิงมีเสียงสองเสียงดังขึ้น
เสียงหนึ่งบอกว่าเหอตู้ชอบเธอ อีกเสียงเตือนว่าเธอคิดมากไปเอง
ก่อนที่เสียงทั้งสองจะทันได้เถียงกัน ตถานหลิงก็ถูกเหอตู้จูงมือพาเข้าไปในหอจัดแสดงแล้ว
พอได้เห็นผลงานของจิตรกรที่ชอบ เธอก็พักเรื่องที่ค้างคาใจไว้ก่อน แล้วตั้งใจชื่นชมภาพวาด
เธอดูอย่างเพลิดเพลิน ทุกครั้งที่เห็นภาพหนึ่งภาพก็จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป
เหอตู้เดินตามอยู่ข้าง ๆ ตลอด ไม่เคยรบกวนเธอ
ท่าทางตั้งอกตั้งใจของถานหลิงดูน่ามองทีเดียว แต่เหอตู้ไม่มีเวลาชื่นชมใบหน้าเธอสักเท่าไร สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ขาเธอ
ไม่ใช่แค่ขาสวย รูปร่างก็ดีด้วย ทั้งพื้นฐานที่ติดตัวมาแต่เกิดและการดูแลตัวเองภายหลังก็ยอดเยี่ยม
วันนี้ถานหลิงใส่กางเกงรัดรูป เหอตู้จ้องอยู่ครู่หนึ่ง จนรู้สึกร้อนผ่าวในลำคอ
อยากนอนกับเธอ
ครั้งนี้ที่พาเธอมาปักกิ่งกันสองต่อสอง ไม่เกี่ยวอะไรกับการเดินทางมาทำงานเลย เขาแค่อยากนอนกับเธอ
สำหรับถานหลิงแล้ว ปักกิ่งเป็นสถานที่แปลกใหม่ เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย คนเราก็มักเกิดความรู้สึกหวั่นไหวได้ง่ายขึ้น
เลือกนิทรรศการที่เธอชอบสักงาน ให้เธอรู้สึกว่าเขาใส่ใจเธอ
เหอตู้ใช้ขั้นตอนประมาณนี้จีบผู้หญิงแทบทุกครั้ง สำหรับเขาแล้ว นอกจากถานหลิงจะเงียบขรึมไปหน่อย และขาสวยไปหน่อย เธอก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
สุดท้ายเธอก็ต้องตกเป็นของเขาอยู่ดี
โทรศัพท์ของเหอตู้สั่นหึ่งสองครั้ง มีข้อความวีแชตเข้ามาจากโจวอี้ เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กที่ปักกิ่ง
โจวอี้: 【ซื้อภาพวาดเรียบร้อยแล้ว】
เหอตู้: 【โอเค นัดศาสตราจารย์เฉินจากคณะวิจิตรศิลป์มหาวิทยาลัยฟู่ตั้นไว้หรือยัง?】
โจวอี้: 【เรียบร้อย คืนนี้ ที่จิงจ้าวอี】
เหอตู้: 【ขอบใจว่ะเพื่อน】
โจวอี้: 【จะจีบใคร ถึงได้ลงทุนลงแรงขนาดนี้】
เหอตู้ถ่ายรูปด้านหลังของถานหลิงส่งไปให้ เป็นภาพเต็มตัว
จากนั้นก็พิมพ์ตามไปอีกประโยค: 【ขา】
โจวอี้: 【โห ขาสวยจริง เหมาะกับนายเลย】
รสนิยมทางเพศแปลก ๆ ของเหอตู้ เพื่อนรอบตัวต่างก็รู้กันดี ปกติพวกเขาชอบล้อว่าเขาโรคจิต—
เหอตู้ชอบจีบผู้หญิงที่ขาสวย พอจีบติดแล้ว ปกติเขาไม่รีบร้อนมีอะไรด้วย แต่จะเริ่มจากใช้ขาก่อน
……
ถานหลิงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นทางฝั่งเหอตู้ เธอใช้เวลากว่าสองชั่วโมงตั้งใจชมงานนิทรรศการจนจบ แถมยังได้เรียนรู้วิธีนำเสนอแสงและเงาอีกหลายรูปแบบ
กลัวว่าจะลืม ถานหลิงจึงรีบจดลงในบันทึกของโทรศัพท์
ตรงทางออกของห้องจัดแสดง ถานหลิงพิมพ์ตัวอักษรตัวสุดท้ายเสร็จแล้วก็ถอนหายใจยาว
พอผ่อนคลายลง เธอถึงสังเกตว่าเหอตู้กำลังโน้มตัวเข้ามาดูโทรศัพท์ของเธอ
“เป็นนักเรียนที่ตั้งใจค้นคว้าดีจริง ๆ” เหอตู้เอ่ยชมส่ง ๆ แล้วถามต่อ “ชอบวาดรูปขนาดนี้ ทำไมไม่สอบเข้าคณะศิลปกรรมล่ะ?”
เมื่อได้ยินคำถามนี้ ใบหน้าเรียบเฉยเป็นปกติของถานหลิงก็เผยความเศร้าออกมาแวบหนึ่ง
เธอเก็บโทรศัพท์ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ไม่มีทุนทรัพย์ค่ะ”
เหอตู้ถาม “คุณเป็นคนเซี่ยงไฮ้ไม่ใช่เหรอ?”
ถานหลิงตอบ “ตอนเรียนมัธยมต้น พ่อแม่หย่ากัน ตอนนี้ต่างคนต่างมีครอบครัวใหม่แล้วค่ะ”
ความจริงเรื่องที่ถานหลิงพูด เหอตู้สืบรู้มานานแล้ว
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังสืบมาด้วยว่าช่วงนี้แม่ของเธอกำลังคิดหาทางเอาบ้านที่เธออยู่ไปด้วย จะได้ส่งลูกชายไปเรียนต่อต่างประเทศ
ส่วนทางพ่อของเธอยิ่งไม่ต้องพูดถึง ฐานะก็ไม่ได้ดีอะไร แถมยังมีลูกที่สร้างแต่ปัญหา ทั้งครอบครัวต้องใช้ชีวิตอย่างกระเบียดกระเสียร
ถานหลิงคั่นอยู่ระหว่างสองครอบครัว ไม่มีใครเต็มใจจ่ายเงินให้เธอ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอต้องไปทำงานขายเหล้า
ก่อนหน้านี้เหอตู้เคยจีบผู้หญิงที่พ่อแม่หย่ากันมาหลายคน พวกเธอมักขาดความรัก แค่เขาให้ผลประโยชน์นิดหน่อยก็ยอมทุ่มเทให้หมดใจแล้ว
สำหรับถานหลิง เขาก็มั่นใจว่าทำได้เหมือนกัน
เหอตู้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นตบไหล่ถานหลิงเบา ๆ “แต่คุณมีพรสวรรค์นะ ภาพที่แขวนอยู่บนผนังบ้านคุณ ผมดูแล้วฝีมือไม่ได้ด้อยกว่าปรมาจารย์คนนี้เลย”
ถานหลิงฟังออกว่านี่คือคำปลอบใจ เธอฝืนยิ้มออกมา “ขอบคุณค่ะคุณเหอ”
“นี่ไม่ใช่เวลางาน เรียกชื่อผมก็พอ” เหอตู้โน้มเข้ามาใกล้ “เอ้า เรียกสักครั้งสิ”
ถานหลิงขยับริมฝีปาก แต่เรียกไม่ออก
เหอตู้หัวเราะอีกครั้ง ไม่ได้บีบบังคับเธอ แค่โอบไหล่เธอไว้ตามสบาย “ไปเถอะ ผมจะให้ของขวัญคุณ”
เหอตู้พาถานหลิงไปที่สำนักงานของหอจัดแสดง
พอเปิดประตู ถานหลิงก็เห็นภาพวาดใส่กรอบตั้งอยู่บนพื้น
ผลงานของเอ็ดวิน ชื่อภาพ «ผีเสื้อยามอาทิตย์อัสดง»
ขณะที่ถานหลิงกำลังมองภาพอย่างตะลึงงัน เหอตู้ก็ผลักไหล่เธอเบา ๆ “เข้าไปดูสิ ชอบไหม”
ถานหลิงหันกลับมามองเขา
เหอตู้บอก “ให้คุณ”
“ไม่เป็นไรค่ะ” แม้ถานหลิงจะอยากได้มาก แต่เธอก็พอจะประเมินราคาผลงานของเอ็ดวินได้
เธอรับของขวัญล้ำค่าขนาดนี้ไว้ไม่ได้
“ผมจ่ายเงินไปแล้วนะ ถ้าคุณไม่เอา ผมก็ทิ้งแล้วกัน” เหอตู้ทำท่าจะเรียกคนเข้ามา “สองแสน ทิ้งก็ทิ้ง”
ถานหลิง: “……”
พอได้ยินคำพูดของเหอตู้ เธอก็พลันเข้าใจขึ้นมา สองแสนเป็นเงินก้อนโตสำหรับเธอ แต่สำหรับเหอตู้ กลับเป็นแค่ของที่ “ทิ้งก็ทิ้ง”
“ขอบคุณค่ะคุณเหอ” สุดท้ายถานหลิงก็รับไว้
แต่เธอรู้ดีว่าไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ
รับภาพวาดนี้ไว้ เธอก็ต้องตอบแทนเขา
เหอตู้อยากได้อะไร เธอเดาออก
“เหอตู้” เหอตู้กดไหล่เธอไว้ ดวงตาดอกท้อจ้องเธอเขม็ง “เรียกให้ผมฟังหน่อย”
ถานหลิงมองเข้าไปในดวงตาของเขา หัวใจเริ่มเต้นเร็วขึ้นอีกครั้ง
ดวงตาของเหอตู้เหมือนหลุมดำ แค่สบตาก็ราวกับจะถูกดูดเข้าไป
เธอถูกเขาล่อลวงจนขยับริมฝีปาก “เหอตู้”
“เพราะมาก” เหอตู้ยิ้มอย่างพอใจ “ไม่เคยมีใครเรียกชื่อผมได้เพราะขนาดนี้มาก่อน”
……
ถานหลิงไม่ได้เอาภาพวาดกลับไปด้วย เหอตู้บอกว่าจะจัดคนส่งไปให้เธอที่บ้านในเซี่ยงไฮ้
หลังออกจากหอจัดแสดง เหอตู้เหลือบดูเวลาแล้วถามถานหลิง “ดื่มกาแฟสักแก้วไหม?”
ถานหลิงตอบ “ฉันเลี้ยงคุณเองค่ะ”
เหอตู้ยิ้มมุมปาก “ได้สิ คุณหนูเศรษฐี”
ถานหลิงไม่คุ้นกับแถวนี้ ร้านกาแฟจึงเป็นเหอตู้ที่เลือก
เหอตู้ก็ไม่ได้เกรงใจเธอจริง ๆ พอถานหลิงเข้ามาเห็นราคาของร้านนี้ เธอก็แทบตาลาย
อเมริกาโนขนาด 225 มิลลิลิตร แก้วละ 299 หยวน
ปล้นกันชัด ๆ
แต่พูดว่าจะเลี้ยงไปแล้ว ถานหลิงก็คืนคำไม่ได้ จึงถามเหอตู้ว่า “คุณดื่มอะไร?”
เหอตู้ตอบ “ปานามาอเมริกากลาง”
ถานหลิงหาเมนูจนเจอ เห็นราคาแล้วก็ชะงัก: 328 หยวน
เสียดายเงิน แต่ก็ยังสั่งไป
เธอสั่งชามะนาวเย็นให้ตัวเอง ไม่ได้ดื่มกาแฟ
ระหว่างที่ทั้งสองนั่งคุยกันในร้านกาแฟ มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักถานหลิง
ดูแล้วอายุไล่เลี่ยกับพวกเขา ตัวสูง สวมแว่นตา ดูเป็นหนอนหนังสืออย่างเห็นได้ชัด
เขาดูตื่นเต้นไม่น้อยที่ได้เจอถานหลิง ตรงกันข้าม ถานหลิงกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร เพียงทักทายเขาตามมารยาท
“คุณ…มาปักกิ่งได้ยังไง?” เขาถามถานหลิงจบก็เหลือบมองเหอตู้อีกครั้ง
เหอตู้จิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์
ถานหลิงตอบ “ฉันมาฝึกงาน แล้วก็เดินทางมาทำงานกับหัวหน้าค่ะ”
“อ๋อ ๆ คนนี้เพื่อนร่วมงานคุณสินะ!” อีกฝ่ายเห็นว่าเหอตู้อายุไล่เลี่ยกัน จึงไม่ได้คิดว่าเขาเป็นหัวหน้า
“หลิงหลิง ขอแอดวีแชตหน่อย ช่วงสองสามวันนี้ถ้าคุณว่าง เราไปกินข้าวด้วยกันนะ” เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา
ถานหลิงไม่ได้ปฏิเสธ สแกนคิวอาร์โค้ดเพิ่มเพื่อนกับเขา แล้วก็ให้เขากลับไปก่อน
เหอตู้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นทุกอย่างเต็มตา
พอผู้ชายคนนั้นเดินไป เหอตู้ถึงได้ถามถานหลิงเหมือนจะแซว “คนที่มาตามจีบเหรอ?”
ถานหลิงตอบ “แฟนเก่าค่ะ”
เหอตู้เลิกคิ้ว “แฟนเก่าตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ถานหลิงตอบ “ตอนมัธยมปลายค่ะ”
เหอตู้ว่า “ดูไม่ออกเลยนะ คุณเคยมีรักแรกวัยเรียนด้วย”
เขาถามอย่างสงสัย “เลิกกันยังไง?”
ถานหลิงตอบ “เขาเรียนเก่งกว่าฉันค่ะ”
เหอตู้ถาม “อ๋อ เขาเป็นคนบอกเลิกคุณเหรอ?”
ถานหลิงตอบ “ก็ประมาณนั้นค่ะ”
เหอตู้ถาม “แล้วคุณยังคุยกับเขาอยู่เหรอ? แถมยังทำท่าทางเฉย ๆ แบบนี้อีก?”
เขารู้สึกว่าเรื่องนี้น่าสนใจมาก
ถานหลิงยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “มันผ่านไปแล้วค่ะ”
เหอตู้ถาม “แล้วก่อนหน้านี้คุณเคยชอบเขาไหม?”
ถานหลิงพยักหน้า
แน่นอนว่าเคยชอบ ความรู้สึกในช่วงมัธยมปลายนั้นบริสุทธิ์ที่สุด
เหอตู้ยิ่งรู้สึกว่าน่าสนใจเข้าไปใหญ่ เคยชอบอีกฝ่าย แถมยังเป็นฝ่ายถูกบอกเลิก แต่พอมาเจอกันกลับยังสงบนิ่งได้ขนาดนี้เชียวหรือ?
แฟนเก่าที่เขาเป็นฝ่ายบอกเลิกทั้งหลาย พอเห็นหน้าเขาก็เกลียดเขาแทบตาย
เหอตู้รู้สึกภูมิใจอยู่เหมือนกัน คำโบราณว่าไว้ ความเกลียดชังยืนยาวกว่าความรัก ถ้าไม่ได้เกลียดกัน ก็คงไม่เคยรักกันมากนักตั้งแต่แรก
เขายิ่งสนใจถานหลิงมากขึ้น
อยากเห็นท่าทางที่ถานหลิงพังทลาย หลังจากถูกเขาบอกเลิก
ใบหน้าที่ปกติไม่ค่อยแสดงอารมณ์นี้ ถ้าร้องไห้จนแทบขาดใจคงจะดูสวยน่าดู