บริษัทที่ถานหลิงไปฝึกงานช่วงปิดเทอมฤดูร้อนให้สวัสดิการดีมาก เลิกงานตรงเวลาตอนหกโมงเย็นทุกวัน
ถานหลิงออกจากตึกสำนักงาน แล้วสแกนเช่าจักรยานสาธารณะจากแถวนั้น ปั่นไปทางบาร์ย่านวัดจิ้งอัน
ตอนนี้เป็นช่วงเลิกงานพอดี ปั่นจักรยานจึงเร็วที่สุด
เพิ่งเลยหกโมงครึ่งมาไม่นาน ถานหลิงก็ไปเปลี่ยนชุดทำงานของบาร์เรียบร้อยแล้ว
งานพิเศษที่ถานหลิงทำในบาร์คือขายเครื่องดื่ม บาร์แห่งนี้มีเกณฑ์คัดคนเข้า ลูกค้าที่มาแต่ละคนล้วนมีหน้ามีตา
จึงค่อนข้างปลอดภัย อย่างน้อยตลอดสองเดือนกว่าที่ถานหลิงทำงานพิเศษ เธอก็ไม่เคยถูกคุกคาม
ชุดทำงานเป็นเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวกับกระโปรงสั้นทรงสอบ ยาวถึงเข่า ดูเรียบร้อยอยู่
ที่นี่ยังจำกัดวุฒิการศึกษาของพนักงานพิเศษด้วย ถานหลิงสมัครเข้ามาได้เพราะเป็นนักศึกษาปัจจุบันของมหาวิทยาลัยฟู่ตั้น
เธอกำลังจะขึ้นปีสามแล้ว อยากเรียนต่อปริญญาโท จึงต้องหาเงินเอง
ถานหลิงเป็นคนเก็บตัว ไม่ได้พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดเหมือนพนักงานขายคนอื่น กลับทำให้ลูกค้าหลายคนรู้สึกถูกชะตากับเธอ
คืนนี้ถานหลิงปิดการขายได้ยอดใหญ่ ได้ค่าคอมมิชชันไปเก้าพันกว่าหยวน
ขณะที่เธอกำลังดีใจอยู่เงียบ ๆ ลูกค้าผู้ชายที่ซื้อเหล้าก็เดินตามออกมา
เขาคว้าข้อมือถานหลิงแล้วกระชากเธอไปทีหนึ่ง ก่อนถามยิ้ม ๆ ว่า “น้องถาน ฉันอุดหนุนเธอตั้งยอดใหญ่ขนาดนี้ จะไปทั้งอย่างนี้เลยเหรอ?”
เถ้าแก่คนนี้อายุสี่สิบกว่า พูดด้วยสำเนียงท้องถิ่นเซี่ยงไฮ้เข้มข้น
ถานหลิงรู้สึกถึงลางไม่ดี แต่ยังรักษาความสงบไว้ เธอโค้งให้เขาเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะ”
“ไม่ต้องมาค่ะหรอก ไป กลับไปดื่มกับฉันสองต่อสองสักแก้ว...”
พูดจบ เขาก็ไม่รอให้ถานหลิงปฏิเสธ โอบเธอแล้วพาออกไปด้านนอก
คราวนี้ต่อให้ถานหลิงอดทนแค่ไหนก็ต้องขัดขืนแล้ว
เธอสะบัดตัวหลุดอย่างแรง “ฉันยังมีงานต้องทำ ไม่อยากรบกวนเวลาคุณค่ะ”
“งานอะไร ก็ขายเหมือนกันทั้งนั้นแหละ!” เขาหมดความอดทน “เด็กเรียนเก่งอย่างเธอ ฉันเจอมานักต่อนักแล้ว ตั้งราคามาเลย”
ถานหลิงเห็นว่าผู้ชายคนนี้ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง จึงย้ำอีกครั้ง “ฉันขายแค่เหล้าค่ะ”
“ฉันเห็นเธอไม่รู้จักรับเหล้าดี ๆ กลับชอบกินเหล้าลงทัณฑ์!” ชายวัยกลางคนโมโห เขากดเธอเข้ากับผนังทางเดินทันที แล้วลงมือกระชากเสื้อเชิ้ตของเธอ
ถานหลิงได้กลิ่นเหล้าจากตัวเขา มองใบหน้ามันเยิ้มแล้วก็คลื่นไส้ขึ้นมาตามสัญชาตญาณ
เธอร้องขอความช่วยเหลือหลายครั้ง แต่เขากลับเอามือปิดปากเธอไว้
ถานหลิงหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง เริ่มคิดคำนวณว่าการล่วงเกินชายตรงหน้าจะต้องแลกด้วยอะไรบ้าง
ในจังหวะนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีแรงอีกสายคว้าหมับเข้าที่แขนเธอ
เธอเซถลาไปเล็กน้อย ก่อนปลายจมูกจะชนเข้ากับไหล่กว้างคู่หนึ่ง
กลิ่นเหล้าในโพรงจมูกถูกกลิ่นหญ้าแฝกกลบไปทันที
หอมเหลือเกิน
ถานหลิงอดสูดหายใจเข้าไปหลายครั้งไม่ได้
จากนั้นเธอถึงค่อยเงยหน้ามองคนที่ช่วยเธอไว้
พอเห็นหน้าคนตรงหน้า คำว่า “ขอบคุณ” ที่ถานหลิงกำลังจะพูดก็พลันติดอยู่ในลำคอ—
ข่าวดีคือ ตอนทำงานพิเศษถูกคุกคามแล้วมีคนช่วยไว้
ข่าวร้ายคือ คนที่ช่วยเธอเป็นเจ้านายจากงานประจำ แถมเมื่อไม่กี่วันก่อนตอนประชุม เขาเพิ่งเอ่ยชื่อเธอไป
“...คุณเหอ”
“เป็นเธอจริง ๆ ด้วย” เหอตู้ยกมุมปากยิ้มนิดหนึ่ง
ถานหลิง “...”
ไม่กี่นาทีต่อมา เหอตู้เรียกคนมาจัดการชายวัยกลางคนคนนั้น
ถานหลิงยืนเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ
เหอตู้มองชายคนนั้นเดินจากไป ก่อนหัวเราะเยาะ “เนื้อตัวมีแต่ไขมัน ยังกล้ามาจีบเด็กสาวอีก ไอ้หมอนั่นมันร้อนแรงใช้ได้เลยนะ”
ด่าจบแล้ว เหอตู้ก็เลื่อนสายตามาที่ถานหลิง กวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
ชุดทำงานคุณภาพไม่ดี กระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอถูกกระชากจนหลุด หน้าอกจึงเผยออกมาเป็นบริเวณกว้าง
ท่อนล่างเป็นกระโปรงทรงสอบ เธอยังสวมถุงน่องสีเนื้ออีกชั้น
ขาของเธอเรียวยาวตรง ไม่ได้ผอมแห้งเหมือนไม้ตะเกียบ ต้นขาอวบอิ่ม ส่วนข้อเท้าเล็ก
เหอตู้เป็นคนชอบขา จ้องมองอยู่ครู่หนึ่งก็เริ่มรู้สึกคึกคักขึ้นมา
เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนเห็นเธอที่บริษัท เธอสวมกางเกงขายาว เขาเลยไม่รู้ว่าขาของเธอสวยขนาดนี้
ถานหลิงรู้สึกอึดอัดเมื่อถูกเหอตู้จ้องประเมิน คิดว่าเขาคงจะเอาเรื่องที่เธอทำงานพิเศษมาคิดบัญชีกับเธอ
หลังจากไตร่ตรองแล้ว เธอก็สารภาพออกไปก่อน “คุณเหอ ฉันไม่ให้เรื่องนี้กระทบงานแน่นอนค่ะ—”
“ขาดเงินเหรอ?” เหอตู้หรี่ตา
ถานหลิง “...”
“ยังจะทำต่อไหม?” เหอตู้พยักพเยิดไปทางห้องส่วนตัว “ถ้าไม่ทำแล้ว ก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวฉันไปส่งบ้าน”
——
ตอนถานหลิงตามเหอตู้มาถึงลานจอดรถ เธอยังตั้งตัวไม่ค่อยติด
“เธอกลัวฉันมากเหรอ?” เหอตู้หยุดเดินไปสองสามก้าว แล้วเดินเคียงข้างถานหลิง “กลัวฉันจะเอาเรื่องงานพิเศษมาคิดบัญชีด้วยหรือไง?”
ถานหลิง “...ขอโทษค่ะ”
เหอตู้เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้า “ขึ้นรถ”
ถานหลิง “ไม่รบกวนคุณดีกว่าค่ะ ฉันนั่งรถไฟใต้ดินกลับได้”
“เพราะเล่นบทฮีโร่ช่วยสาวสวยนี่แหละ ฉันถึงอดกินข้าว ไปหาอะไรรองท้องก่อน” เหอตู้ตบไหล่เธอเบา ๆ “ถ้าไม่ขึ้นรถ พรุ่งนี้ฉันไล่เธอออกแน่”
ถานหลิงกลัวว่าเขาจะไล่เธอออกจริง ๆ จึงรีบขึ้นรถอย่างว่าง่าย
เหอตู้ขับรถสปอร์ต ดูจากพวงมาลัยแล้วน่าจะเป็นมาเซราติ ส่วนรุ่นไหนถานหลิงไม่รู้
เหอตู้สวมเสื้อยืดสีชมพู เป็นสีที่ใส่ยากมาก แต่เขากลับใส่ออกมาได้ดูดี
พอรถออกตัว เหอตู้ก็ถามเธอ “มีอะไรที่กินไม่ได้ไหม?”
ถานหลิงส่ายหน้า
เหอตู้ “กินอาหารตะวันตกได้ไหม?”
ถานหลิงพยักหน้า
เหอตู้ถูกเธอทำให้หัวเราะ “นี่เธอเล่นเกมพยักหน้าแทนคำว่าใช่ ส่ายหน้าแทนคำว่าไม่กับฉันอยู่หรือไง?”
ถานหลิง “...”
เธอเพิ่งรู้ว่าเหอตู้ค่อนข้างมีอารมณ์ขันเหมือนกัน
ทั้งสองเคยเจอกันที่บริษัทแค่ครั้งเดียว เหอตู้เป็นลูกชายคนโตของประธานบริษัท ส่วนเธอเป็นแค่เด็กฝึกงาน จึงไม่ค่อยรู้จักเขา
ถานหลิงคิดว่าเขาคงวางท่าถือตัว แต่พอได้สัมผัสกันวันนี้ก็พบว่าเป็นแค่ภาพจำผิด ๆ ของเธอ
พอถึงร้านอาหาร เหอตู้ก็ดูแลถานหลิงด้วยการสั่งอาหารให้
ระหว่างกินข้าว เหอตู้แตะเพียงสลัดกุ้งกับอะโวคาโดจานนั้น
เขากินข้าวไม่เท่าไร แต่คุยกับถานหลิงไม่น้อย
คุยอ้อมไปอ้อมมา สุดท้ายหัวข้อสนทนาก็วนกลับมาที่งานพิเศษ
เหอตู้บอกว่า “ลาออกจากงานพิเศษเถอะ ยังเป็นสาววัยดอกไม้ ทำงานแบบนี้ไม่ปลอดภัย”
ถานหลิงหยุดมือ ไม่พูดอะไร
แต่สีหน้าบอกชัดว่าเธอลำบากใจ
เหอตู้ “เธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
ถานหลิง “ฉันต้องเรียนต่อปริญญาโทค่ะ”
เหอตู้ “แล้วพ่อแม่เธอล่ะ? ไม่ดูแลเธอเหรอ?”
ถานหลิงเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไร
“โอเค งั้นเอาอย่างนี้” เหอตู้ไม่ซักต่อ ตัดสินใจตรง ๆ “ค่าเรียนปริญญาโท ฉันออกให้”
ถานหลิง “...”
“เรียนจบแล้วก็มาทำงานที่บริษัท ตอนนี้ถือว่าเบิกเงินเดือนล่วงหน้า เธอว่าไง?”
ข้อเสนอของเหอตู้ช่างเย้ายวนใจถานหลิงจนเธอหวั่นไหวจริง ๆ
สวัสดิการของบริษัทดีมาก มีคนตั้งเท่าไรพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ได้อยู่ต่อ—
แต่ถานหลิงก็อดสงสัยไม่ได้ “ทำไมคุณถึงช่วยฉันคะ?”
เหอตู้ “หืม? คงเพราะฉันเป็นคนใจดีมั้ง”
ถานหลิง “...”
เหอตู้ “จริง ๆ เพราะเธอสวยต่างหาก ฉันใจอ่อนกับสาวสวย”
ถานหลิง “คุณพูดเล่นแล้วค่ะ”
“ปีนี้เธออายุเท่าไร?” เหอตู้ถามอีกครั้ง
ถานหลิง “ยี่สิบค่ะ เปิดเทอมก็ขึ้นปีสามแล้ว”
เหอตู้ “ฉันแก่กว่าเธอแค่ปีเดียว ต่อไปไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณตลอดก็ได้ไหม?”
ถานหลิงแปลกใจเรื่องอายุของเขาก่อน จากนั้นค่อยอธิบาย “เป็นคำให้เกียรติน่ะค่ะ”
เหอตู้ “คนปักกิ่งอย่างพวกเราจะเรียกคุณก็ตอนประชดประชันกันเท่านั้นแหละ”
...
กินข้าวเสร็จ เหอตู้ยืนกรานจะไปส่งถานหลิงกลับบ้าน
ถานหลิงปฏิเสธอยู่หลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงต้องบอกที่อยู่
เป็นชุมชนเก่าใกล้สถานีรถไฟใต้ดินวัดจิ้งอัน ราคาบ้านแถวนั้นแพงมาก
เหอตู้ไปส่งถานหลิงถึงใต้ตึก แล้วมองผ่านกระจกรถ “คอแห้ง ที่บ้านมีน้ำไหม?”
จากนั้นเขาก็ลงจากรถอย่างเป็นธรรมชาติ
ถานหลิงรู้สึกว่าคืนนี้เหอตู้กระตือรือร้นกับเธอเกินไปหน่อย
เธอเคยคิดว่าเหอตู้อาจสนใจหน้าตาของเธอ แต่ไม่นานก็ปฏิเสธความคิดนั้น
เขาเคยเจอสาวสวยแบบไหนมาบ้าง เธอคนเดียวคงไม่ถึงขั้นทำให้เขาสนใจหรอก
เหอตู้ตามถานหลิงขึ้นไปบนห้อง แล้วพบว่าบ้านหลังนี้เธออยู่คนเดียว
พื้นที่ไม่กว้างนัก กะด้วยสายตาน่าจะห้าสิบกว่าตารางเมตร
เหอตู้กวาดตามองรอบห้อง แล้วเห็นภาพวาดสีน้ำมันแขวนอยู่บนผนัง
ตอนถานหลิงยกน้ำมาให้ เหอตู้ก็ชี้ภาพวาดแล้วถาม “ภาพนี้สวยดี เธอซื้อมาเหรอ?”
ถานหลิง “ฉันวาดเองค่ะ”
เหอตู้เลิกคิ้ว “เก่งขนาดนั้นเลย?”
ถานหลิงแทบไม่ค่อยเจอคนชมภาพวาดของเธอ แม้จะรู้ว่าเหอตู้อาจแค่พูดเอาใจ แต่เธอก็ดีใจอยู่ดี
เธอยิ้มออกมาอย่างหาได้ยาก
คืนนี้เหอตู้เพิ่งได้เห็นเธอยิ้มอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก “เธอชอบวาดรูปมาก”
ถานหลิง “ค่ะ”
เหอตู้ “ทำไมไม่เรียนล่ะ?”
ถานหลิง “ที่บ้านไม่เห็นด้วยค่ะ”
เหอตู้ “พ่อแม่เธอไม่อยู่บ้านเหรอ?”
ถานหลิง “...ฉันอยู่คนเดียวค่ะ”
เธอเสริมอีกประโยค “บ้านหลังนี้คุณตาทิ้งไว้ให้ฉันค่ะ”
...
เหอตู้ดื่มน้ำหมดแล้วก็กลับไป
ถานหลิงเดินไปส่งเขาถึงหน้าประตู พอหันมาเก็บโซฟา ก็เห็นเงาร่างของเขาผ่านหน้าต่างห้องรับแขกอีกครั้ง
ภายใต้แสงไฟถนน รูปร่างของเขายังคงโดดเด่นสะดุดตา
ถานหลิงเงยหน้ามองภาพวาดบนผนัง ในหัวก็พลันปรากฏภาพเหอตู้ช่วยเธอไว้เมื่อคืนนี้ขึ้นมาอีกครั้ง
หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ
ถานหลิงรีบเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ
——
เช้าวันต่อมา ถานหลิงปั่นจักรยานสาธารณะไปบริษัทเหมือนทุกวัน
เพิ่งถึงโต๊ะทำงาน ฝ่ายทรัพยากรบุคคลก็เรียกเธอไป
ถานหลิงคิดว่าจะคุยเรื่องเซ็นสัญญาหลังเรียนจบ
แต่ฝ่ายทรัพยากรบุคคลไม่ได้ยื่นสัญญาให้เธอ
เพียงบอกว่า “คุณเหอคนเล็กแจ้งว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณจะย้ายไปเป็นผู้ช่วยฝึกงานของเขา”