หลังดื่มกาแฟเสร็จ ถานหลิงก็เดินตามเหอตู้ไปยังลานจอดรถ
เธอคิดว่าต่อไปคงกลับบ้านแล้ว แต่เหอตู้กลับพาเธอมาที่จิงจ้าวอี
ถานหลิงเคยเห็นร้านอาหารแห่งนี้ในเสี่ยวหงซู เป็นร้านที่มีชื่อเสียงพอสมควร
เหอตู้จอดรถเรียบร้อยแล้วก็พาเธอเดินเข้าไปข้างใน “มารยาทย่อมมีไปมีมา คุณเลี้ยงกาแฟผม ผมก็เลี้ยงข้าวคุณ”
แบบนี้จะเรียกว่ามารยาทมีไปมีมาได้ยังไงกัน แค่กินข้าวที่จิงจ้าวอีหนึ่งมื้อ กาแฟราคาแพงลิบลิ่วก็ซื้อได้อย่างน้อยห้าแก้วแล้ว
ถึงถานหลิงจะไม่เคยขัดสนเรื่องเงินตั้งแต่เด็ก แต่เธอก็มาจากครอบครัวธรรมดา ไม่เคยกินอาหารในร้านหรูราคาแพงขนาดนี้
หลังจากถานหลิงเข้าไปนั่งกับเหอตู้แล้ว เขาก็บอกเธอว่า “เดี๋ยวผมจะแนะนำคนคนหนึ่งให้รู้จัก”
มือที่กำลังพลิกดูเมนูของถานหลิงชะงักทันที
ยังมีคนอื่นมาอีกเหรอ?
แค่อยู่กับเหอตู้ตามลำพังเธอก็อึดอัดมากพอแล้ว ถ้ามีคนที่ไม่รู้จักมาอีกคน มื้อนี้คงทำเอาเธอย่อยไม่ลงแน่
เหอตู้ไม่ได้บอกถานหลิงว่าคนที่จะแนะนำให้รู้จักเป็นใคร เธอเดาว่าน่าจะเป็นเพื่อนของเขา
ผ่านไปห้าหกนาที ก็มีเสียงดังมาจากหน้าห้องส่วนตัว
ถานหลิงลุกขึ้นยืนตามเหอตู้
ประตูห้องส่วนตัวถูกผลักเปิดออก ถานหลิงมองไปทางนั้น พอเห็นใบหน้าของชายวัยกลางคนก็ชะงักงัน
...ศาสตราจารย์เฉินเหรอ?
ถานหลิงรู้จักเขาอยู่แล้ว เขาเคยเป็นศาสตราจารย์ชื่อดังของสถาบันศิลปะภาพ และเป็นปรมาจารย์แห่งวงการจิตรกรรมสีน้ำมันของประเทศ
ต่อมาสถาบันศิลปะภาพแยกตัวออกไป ตอนนี้ศาสตราจารย์เฉินเป็นหัวหน้าภาควิชาการออกแบบของมหาวิทยาลัยฟู่ตั้น และไม่ได้สอนแล้ว
ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยฟู่ตั้น ถานหลิงก็เคยคิดอยากไปนั่งฟังวิชาของเขา
“สวัสดีครับ ศาสตราจารย์เฉิน” เหอตู้โอบไหล่ถานหลิงเดินเข้าไปทักทาย “ต้องรบกวนคุณแล้วครับ”
ศาสตราจารย์เฉินส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร
ตอนนั้นถานหลิงเองก็ได้สติ จึงทักทายศาสตราจารย์เฉิน “สวัสดีค่ะ ศาสตราจารย์เฉิน”
เสียงของเธอไม่เบาไม่ดัง ฟังดูอ่อนโยนและสบายหู
ความประทับใจแรกที่ศาสตราจารย์เฉินมีต่อถานหลิงไม่เลว เขายิ้มตอบเธอ ก่อนถามเหอตู้ว่า “นี่แฟนคุณใช่ไหม?”
“ใช่ครับ” เหอตู้ตอบ “เธอชื่นชอบคุณมาก ผมเลยพาเธอมาฝากตัวเป็นศิษย์ ฝากคุณช่วยชี้แนะเธอด้วยนะครับ”
แฟนเหรอ?
ฝากตัวเป็นศิษย์...?
ถานหลิงมองเหอตู้อย่างตกตะลึง เธอไม่รู้ว่าควรตกใจกับเรื่องไหนก่อนดี
เหอตู้ส่งสายตาบอกเธอว่า อย่าทำตัวผิดปกติ
ถานหลิงได้สติแล้วก็หันไปโค้งให้ศาสตราจารย์เฉินอีกครั้ง
อาจเพราะมีเหอตู้อยู่ด้วย ศาสตราจารย์เฉินจึงปฏิบัติต่อถานหลิงอย่างเป็นกันเองมาก ตลอดมื้ออาหาร เธอก็ได้ “ฝากตัวเป็นศิษย์” สำเร็จ
ศาสตราจารย์เฉินเพิ่มเธอเป็นเพื่อนในวีแชต และนัดกันไว้ว่า หากต่อไปเธอมีผลงาน ก็ถ่ายรูปส่งให้เขาช่วยชี้แนะได้
...
หลังมื้ออาหารจบลง ถานหลิงก็ยังรู้สึกเหมือนกำลังฝัน ทุกอย่างดูไม่จริงเอาเสียเลย
เธอกับเหอตู้ไปส่งศาสตราจารย์เฉินขึ้นรถด้วยกัน เธอมองรถอาวดี้ที่แล่นจากไปอยู่นาน กว่าจะได้สติกลับมา
สุดท้าย เหอตู้ก็ตบหลังถานหลิงเบา ๆ สองที ดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริง
ถานหลิงเงยหน้ามองชายตรงหน้าที่สูงกว่าเธอหนึ่งช่วงศีรษะ แสงไฟถนนสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา ทำให้ดวงตาคู่นั้นที่ชวนให้หลงใหลอยู่แล้วดูเย้ายวนขึ้นไปอีก
ถานหลิงได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรง เยื่อแก้วหูสั่นไหวไปตามจังหวะ
แม้เธอจะอายุเพียง 20 ปี แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีใครยอมทุ่มเทให้คนอื่นมากมายโดยไม่มีเหตุผลและไม่หวังสิ่งตอบแทน
แม้แต่พ่อแม่ที่มีสายเลือดเดียวกันยังเป็นเช่นนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่น
ส่วนคุณค่าของถานหลิงสำหรับเหอตู้ ก็มีอยู่เพียงอย่างเดียว
ถานหลิงไม่ชอบติดค้างบุญคุณใคร เธอคิดว่าเหอตู้คงแค่รู้สึกแปลกใหม่กับเธอเท่านั้น ผู้ชายเจ้าชู้และรักสนุกอย่างเขา พอได้เธอมาแล้วก็คงหมดความสนใจ
คิดได้ดังนั้น ถานหลิงก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ
เธอถามเหอตู้ว่า “ต่อไปจะไปไหนคะ?”
เหอตู้ถามกลับ “คุณยังอยากไปที่ไหนอีกไหม?”
ถานหลิงส่ายหน้า
“โอเค งั้นกลับบ้านไปพักก่อน”
กลับบ้าน พักผ่อน
ถานหลิงคิดว่าเหอตู้คงกำลังเตือนเธอว่า ถึงเวลาตอบแทนแล้ว
——
เป็นอย่างที่คิด พอกลับถึงบ้านพัก คุณป้าก็ไม่อยู่
บ้านพักหลังใหญ่เงียบกริบ ตอนเปลี่ยนรองเท้า ทั้งคู่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจของกันและกันอย่างชัดเจน
บรรยากาศเงียบสงัดทำให้ความคลุมเครือระหว่างกันเด่นชัดขึ้นหลายเท่า
ถานหลิงก้มตัวเปลี่ยนรองเท้า ปลายนิ้วสั่นน้อย ๆ
ในจังหวะนั้นเอง เงาของใครคนหนึ่งก็ทาบลงมาจากด้านหลัง ท้องน้อยของเหอตู้แทบจะแตะโดนสะโพกเธอ
ลมหายใจของถานหลิงสะดุด หัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
“ผมไปอาบน้ำก่อนนะ วันนี้เหงื่อออกเยอะเกินไป” เหอตู้เก็บรองเท้ากลับเข้าตู้แล้วทิ้งท้ายไว้ ก่อนเดินขึ้นชั้นบน
ถานหลิงฟังเสียงฝีเท้าของเขาที่ค่อย ๆ ห่างออกไป เธอเงยหน้ามองไปทางบันได สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ก้าวเดิน
ตอนเดินขึ้นชั้นบน ถานหลิงผ่านห้องนอนของเหอตู้ ประตูห้องไม่ได้ปิดสนิท จึงได้ยินเสียงน้ำจากด้านใน
เขากำลังอาบน้ำ
ถานหลิงอดนึกถึงสัมผัสเมื่อครู่ไม่ได้ กล้ามท้องของเขาแข็งมาก
รูปร่าง...ก็น่าจะดีด้วย
ถานหลิงก้มหน้า เดินไปยังห้องพักแขก
เธอเปิดกระเป๋าเดินทาง ตั้งใจจะหาเสื้อผ้าสำหรับนอนที่เหมาะจะใส่ไปหาเหอตู้ แต่กลับพบว่าไม่ได้เอามาด้วยเลย
ชุดนอนสองชุดที่เธอเอามามีแต่เสื้อแขนสั้นกับกางเกงขาสั้นตัวโคร่ง เหอตู้คงไม่ชอบแน่
ถานหลิงปิดกระเป๋าแล้วมองตู้เสื้อผ้าในห้องพักแขก
เธอเดินเข้าไปเปิดดู ข้างในมีเสื้อเชิ้ตผู้ชายแขวนเรียงกันอยู่แถวหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นของเหอตู้
ถานหลิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เลือกเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหนึ่ง—คืนที่เหอตู้ช่วยเธอไว้ เธอก็สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว
เธอเดาว่าเหอตู้น่าจะชอบแบบนี้มากกว่า
ในเมื่อเธอตัดสินใจจะตอบแทนแล้ว ถานหลิงก็ไม่มัวแต่โทษตัวเอง เธอเดินเข้าห้องน้ำอย่างเด็ดเดี่ยว
ถานหลิงอาบน้ำอย่างพิถีพิถัน
เธอไม่มีประสบการณ์เรื่องบนเตียง แฟนเก่าสองคนที่เคยคบกันก็แค่จูบกับสัมผัสกัน ยังไม่ทันได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น
แต่เหอตู้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ครั้งแรกของเขา ถานหลิงกลัวว่าจะทำเรื่องน่าอายต่อหน้าเขา
หลังอาบน้ำเสร็จ ถานหลิงไม่ได้สวมชุดชั้นใน เพียงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นลงไปตรง ๆ
ถานหลิงสูง 173 เซนติเมตร พอสวมเสื้อผ้าของเหอตู้ก็ไม่ได้ดูหลวมมากนัก ชายเสื้อยาวพอจะปิดต้นขาได้อย่างหมิ่นเหม่
แค่ยกแขนขึ้นเล็กน้อย ก็เผยให้เห็นทุกอย่างแล้ว
ถานหลิงยืนมองตัวเองหน้ากระจก
เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมของเธอยังเปียกชื้น ริมฝีปากดูอิ่มเอิบ แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ
ถานหลิงคิดจะเป่าผม แต่พอครุ่นคิดแล้วก็ตัดสินใจไม่เป่า
เหมือนปล่อยให้เปียกแบบนี้จะชวนให้ใจเต้นมากกว่า
ถานหลิงประหม่าอยู่บ้าง แต่เธอมีจิตใจเข้มแข็ง ไม่นานก็ปรับอารมณ์ได้
ประหม่าไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้แสดงด้านที่ดีที่สุดออกมาดีกว่า
ถานหลิงออกจากห้องน้ำโดยไม่สวมรองเท้า เดินเท้าเปล่าไปยังห้องนอนของเหอตู้
ประตูห้องนอนแง้มอยู่
ขณะที่ถานหลิงกำลังลังเลว่าจะผลักประตูเข้าไปเลยหรือเคาะก่อนดี จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง
เธอหันกลับไปทันที
เหอตู้ถือโทรศัพท์ ยืนอยู่ห่างจากเธอไปประมาณหนึ่งเมตร
สายตาของเขาไล่มองเธอตั้งแต่หน้าอกลงไปจนถึงน่อง
ถานหลิงรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อถูกเขามอง
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เหอตู้ก็โอบเอวเธอไว้กะทันหัน พาเธอเข้าไปในห้องนอน
เหอตู้ใช้เท้าถีบประตูห้องนอนปิด แล้วดึงถานหลิงให้หยุดอยู่หน้าโซฟา
เขานั่งอยู่ ส่วนเธอยืน
มือของเหอตู้วางลงบนต้นขาเธอ เขาถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่า “แต่งตัวแบบนี้มาหาผม หมายความว่ายังไง?”