ผลลัพธ์ใหญ่โตนี่ ฉันไม่เอาแล้ว

ตอนที่ 4 แต่งตัวแบบนี้มาหาฉัน หมายความว่ายังไง

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังดื่มกาแฟเสร็จ ถานหลิงก็เดินตามเหอตู้ไปยังลานจอดรถ

เธอคิดว่าต่อไปคงกลับบ้านแล้ว แต่เหอตู้กลับพาเธอมาที่จิงจ้าวอี

ถานหลิงเคยเห็นร้านอาหารแห่งนี้ในเสี่ยวหงซู เป็นร้านที่มีชื่อเสียงพอสมควร

เหอตู้จอดรถเรียบร้อยแล้วก็พาเธอเดินเข้าไปข้างใน “มารยาทย่อมมีไปมีมา คุณเลี้ยงกาแฟผม ผมก็เลี้ยงข้าวคุณ”

แบบนี้จะเรียกว่ามารยาทมีไปมีมาได้ยังไงกัน แค่กินข้าวที่จิงจ้าวอีหนึ่งมื้อ กาแฟราคาแพงลิบลิ่วก็ซื้อได้อย่างน้อยห้าแก้วแล้ว

ถึงถานหลิงจะไม่เคยขัดสนเรื่องเงินตั้งแต่เด็ก แต่เธอก็มาจากครอบครัวธรรมดา ไม่เคยกินอาหารในร้านหรูราคาแพงขนาดนี้

หลังจากถานหลิงเข้าไปนั่งกับเหอตู้แล้ว เขาก็บอกเธอว่า “เดี๋ยวผมจะแนะนำคนคนหนึ่งให้รู้จัก”

มือที่กำลังพลิกดูเมนูของถานหลิงชะงักทันที

ยังมีคนอื่นมาอีกเหรอ?

แค่อยู่กับเหอตู้ตามลำพังเธอก็อึดอัดมากพอแล้ว ถ้ามีคนที่ไม่รู้จักมาอีกคน มื้อนี้คงทำเอาเธอย่อยไม่ลงแน่

เหอตู้ไม่ได้บอกถานหลิงว่าคนที่จะแนะนำให้รู้จักเป็นใคร เธอเดาว่าน่าจะเป็นเพื่อนของเขา

ผ่านไปห้าหกนาที ก็มีเสียงดังมาจากหน้าห้องส่วนตัว

ถานหลิงลุกขึ้นยืนตามเหอตู้

ประตูห้องส่วนตัวถูกผลักเปิดออก ถานหลิงมองไปทางนั้น พอเห็นใบหน้าของชายวัยกลางคนก็ชะงักงัน

...ศาสตราจารย์เฉินเหรอ?

ถานหลิงรู้จักเขาอยู่แล้ว เขาเคยเป็นศาสตราจารย์ชื่อดังของสถาบันศิลปะภาพ และเป็นปรมาจารย์แห่งวงการจิตรกรรมสีน้ำมันของประเทศ

ต่อมาสถาบันศิลปะภาพแยกตัวออกไป ตอนนี้ศาสตราจารย์เฉินเป็นหัวหน้าภาควิชาการออกแบบของมหาวิทยาลัยฟู่ตั้น และไม่ได้สอนแล้ว

ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยฟู่ตั้น ถานหลิงก็เคยคิดอยากไปนั่งฟังวิชาของเขา

“สวัสดีครับ ศาสตราจารย์เฉิน” เหอตู้โอบไหล่ถานหลิงเดินเข้าไปทักทาย “ต้องรบกวนคุณแล้วครับ”

ศาสตราจารย์เฉินส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร

ตอนนั้นถานหลิงเองก็ได้สติ จึงทักทายศาสตราจารย์เฉิน “สวัสดีค่ะ ศาสตราจารย์เฉิน”

เสียงของเธอไม่เบาไม่ดัง ฟังดูอ่อนโยนและสบายหู

ความประทับใจแรกที่ศาสตราจารย์เฉินมีต่อถานหลิงไม่เลว เขายิ้มตอบเธอ ก่อนถามเหอตู้ว่า “นี่แฟนคุณใช่ไหม?”

“ใช่ครับ” เหอตู้ตอบ “เธอชื่นชอบคุณมาก ผมเลยพาเธอมาฝากตัวเป็นศิษย์ ฝากคุณช่วยชี้แนะเธอด้วยนะครับ”

แฟนเหรอ?

ฝากตัวเป็นศิษย์...?

ถานหลิงมองเหอตู้อย่างตกตะลึง เธอไม่รู้ว่าควรตกใจกับเรื่องไหนก่อนดี

เหอตู้ส่งสายตาบอกเธอว่า อย่าทำตัวผิดปกติ

ถานหลิงได้สติแล้วก็หันไปโค้งให้ศาสตราจารย์เฉินอีกครั้ง

อาจเพราะมีเหอตู้อยู่ด้วย ศาสตราจารย์เฉินจึงปฏิบัติต่อถานหลิงอย่างเป็นกันเองมาก ตลอดมื้ออาหาร เธอก็ได้ “ฝากตัวเป็นศิษย์” สำเร็จ

ศาสตราจารย์เฉินเพิ่มเธอเป็นเพื่อนในวีแชต และนัดกันไว้ว่า หากต่อไปเธอมีผลงาน ก็ถ่ายรูปส่งให้เขาช่วยชี้แนะได้

...

หลังมื้ออาหารจบลง ถานหลิงก็ยังรู้สึกเหมือนกำลังฝัน ทุกอย่างดูไม่จริงเอาเสียเลย

เธอกับเหอตู้ไปส่งศาสตราจารย์เฉินขึ้นรถด้วยกัน เธอมองรถอาวดี้ที่แล่นจากไปอยู่นาน กว่าจะได้สติกลับมา

สุดท้าย เหอตู้ก็ตบหลังถานหลิงเบา ๆ สองที ดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริง

ถานหลิงเงยหน้ามองชายตรงหน้าที่สูงกว่าเธอหนึ่งช่วงศีรษะ แสงไฟถนนสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา ทำให้ดวงตาคู่นั้นที่ชวนให้หลงใหลอยู่แล้วดูเย้ายวนขึ้นไปอีก

ถานหลิงได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นแรง เยื่อแก้วหูสั่นไหวไปตามจังหวะ

แม้เธอจะอายุเพียง 20 ปี แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีใครยอมทุ่มเทให้คนอื่นมากมายโดยไม่มีเหตุผลและไม่หวังสิ่งตอบแทน

แม้แต่พ่อแม่ที่มีสายเลือดเดียวกันยังเป็นเช่นนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่น

ส่วนคุณค่าของถานหลิงสำหรับเหอตู้ ก็มีอยู่เพียงอย่างเดียว

ถานหลิงไม่ชอบติดค้างบุญคุณใคร เธอคิดว่าเหอตู้คงแค่รู้สึกแปลกใหม่กับเธอเท่านั้น ผู้ชายเจ้าชู้และรักสนุกอย่างเขา พอได้เธอมาแล้วก็คงหมดความสนใจ

คิดได้ดังนั้น ถานหลิงก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ

เธอถามเหอตู้ว่า “ต่อไปจะไปไหนคะ?”

เหอตู้ถามกลับ “คุณยังอยากไปที่ไหนอีกไหม?”

ถานหลิงส่ายหน้า

“โอเค งั้นกลับบ้านไปพักก่อน”

กลับบ้าน พักผ่อน

ถานหลิงคิดว่าเหอตู้คงกำลังเตือนเธอว่า ถึงเวลาตอบแทนแล้ว

——

เป็นอย่างที่คิด พอกลับถึงบ้านพัก คุณป้าก็ไม่อยู่

บ้านพักหลังใหญ่เงียบกริบ ตอนเปลี่ยนรองเท้า ทั้งคู่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจของกันและกันอย่างชัดเจน

บรรยากาศเงียบสงัดทำให้ความคลุมเครือระหว่างกันเด่นชัดขึ้นหลายเท่า

ถานหลิงก้มตัวเปลี่ยนรองเท้า ปลายนิ้วสั่นน้อย ๆ

ในจังหวะนั้นเอง เงาของใครคนหนึ่งก็ทาบลงมาจากด้านหลัง ท้องน้อยของเหอตู้แทบจะแตะโดนสะโพกเธอ

ลมหายใจของถานหลิงสะดุด หัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

“ผมไปอาบน้ำก่อนนะ วันนี้เหงื่อออกเยอะเกินไป” เหอตู้เก็บรองเท้ากลับเข้าตู้แล้วทิ้งท้ายไว้ ก่อนเดินขึ้นชั้นบน

ถานหลิงฟังเสียงฝีเท้าของเขาที่ค่อย ๆ ห่างออกไป เธอเงยหน้ามองไปทางบันได สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ก้าวเดิน

ตอนเดินขึ้นชั้นบน ถานหลิงผ่านห้องนอนของเหอตู้ ประตูห้องไม่ได้ปิดสนิท จึงได้ยินเสียงน้ำจากด้านใน

เขากำลังอาบน้ำ

ถานหลิงอดนึกถึงสัมผัสเมื่อครู่ไม่ได้ กล้ามท้องของเขาแข็งมาก

รูปร่าง...ก็น่าจะดีด้วย

ถานหลิงก้มหน้า เดินไปยังห้องพักแขก

เธอเปิดกระเป๋าเดินทาง ตั้งใจจะหาเสื้อผ้าสำหรับนอนที่เหมาะจะใส่ไปหาเหอตู้ แต่กลับพบว่าไม่ได้เอามาด้วยเลย

ชุดนอนสองชุดที่เธอเอามามีแต่เสื้อแขนสั้นกับกางเกงขาสั้นตัวโคร่ง เหอตู้คงไม่ชอบแน่

ถานหลิงปิดกระเป๋าแล้วมองตู้เสื้อผ้าในห้องพักแขก

เธอเดินเข้าไปเปิดดู ข้างในมีเสื้อเชิ้ตผู้ชายแขวนเรียงกันอยู่แถวหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นของเหอตู้

ถานหลิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เลือกเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหนึ่ง—คืนที่เหอตู้ช่วยเธอไว้ เธอก็สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว

เธอเดาว่าเหอตู้น่าจะชอบแบบนี้มากกว่า

ในเมื่อเธอตัดสินใจจะตอบแทนแล้ว ถานหลิงก็ไม่มัวแต่โทษตัวเอง เธอเดินเข้าห้องน้ำอย่างเด็ดเดี่ยว

ถานหลิงอาบน้ำอย่างพิถีพิถัน

เธอไม่มีประสบการณ์เรื่องบนเตียง แฟนเก่าสองคนที่เคยคบกันก็แค่จูบกับสัมผัสกัน ยังไม่ทันได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น

แต่เหอตู้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ครั้งแรกของเขา ถานหลิงกลัวว่าจะทำเรื่องน่าอายต่อหน้าเขา

หลังอาบน้ำเสร็จ ถานหลิงไม่ได้สวมชุดชั้นใน เพียงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นลงไปตรง ๆ

ถานหลิงสูง 173 เซนติเมตร พอสวมเสื้อผ้าของเหอตู้ก็ไม่ได้ดูหลวมมากนัก ชายเสื้อยาวพอจะปิดต้นขาได้อย่างหมิ่นเหม่

แค่ยกแขนขึ้นเล็กน้อย ก็เผยให้เห็นทุกอย่างแล้ว

ถานหลิงยืนมองตัวเองหน้ากระจก

เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมของเธอยังเปียกชื้น ริมฝีปากดูอิ่มเอิบ แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ

ถานหลิงคิดจะเป่าผม แต่พอครุ่นคิดแล้วก็ตัดสินใจไม่เป่า

เหมือนปล่อยให้เปียกแบบนี้จะชวนให้ใจเต้นมากกว่า

ถานหลิงประหม่าอยู่บ้าง แต่เธอมีจิตใจเข้มแข็ง ไม่นานก็ปรับอารมณ์ได้

ประหม่าไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้แสดงด้านที่ดีที่สุดออกมาดีกว่า

ถานหลิงออกจากห้องน้ำโดยไม่สวมรองเท้า เดินเท้าเปล่าไปยังห้องนอนของเหอตู้

ประตูห้องนอนแง้มอยู่

ขณะที่ถานหลิงกำลังลังเลว่าจะผลักประตูเข้าไปเลยหรือเคาะก่อนดี จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง

เธอหันกลับไปทันที

เหอตู้ถือโทรศัพท์ ยืนอยู่ห่างจากเธอไปประมาณหนึ่งเมตร

สายตาของเขาไล่มองเธอตั้งแต่หน้าอกลงไปจนถึงน่อง

ถานหลิงรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อถูกเขามอง

ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เหอตู้ก็โอบเอวเธอไว้กะทันหัน พาเธอเข้าไปในห้องนอน

เหอตู้ใช้เท้าถีบประตูห้องนอนปิด แล้วดึงถานหลิงให้หยุดอยู่หน้าโซฟา

เขานั่งอยู่ ส่วนเธอยืน

มือของเหอตู้วางลงบนต้นขาเธอ เขาถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่า “แต่งตัวแบบนี้มาหาผม หมายความว่ายังไง?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป