ตัวอักษรสีแดงฉานลอยอยู่กลางอากาศ แสบตาจนแทบทนมองไม่ไหว
หลินเฉินเพ่งมองแผงระบบ
【ฟื้นคืนชีพสิ่งมีชีวิตนี้ (จ้าวเถี่ย) ต้องใช้: ศิลาวิญญาณระดับต่ำ 100 ก้อน เพลิงปุถุชนขั้นหนึ่ง 1 ดวง】
ศิลาวิญญาณระดับต่ำ 100 ก้อน
หางตาของหลินเฉินกระตุก
เขาจ้องคำสองคำนั้น พลางตรวจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตนอ่านไม่ผิด
ศิษย์รับใช้สายนอกของสำนักชิงอวิ๋นได้รับเบี้ยเลี้ยงเดือนละสองถึงสามก้อนศิลาวิญญาณระดับต่ำ
นั่นยังต้องเป็นตอนที่ผู้ดูแลอารมณ์ดี ไม่หักเบี้ยเลี้ยงด้วย
ศิลาวิญญาณระดับต่ำ 100 ก้อน เทียบเท่ากับเงินที่ศิษย์รับใช้ชั้นล่างทำงานสองถึงสามปีโดยไม่กินไม่ดื่ม
ส่วนเพลิงปุถุชนขั้นหนึ่งนั้น เตาไฟในห้องครัวของศิษย์รับใช้มีให้ใช้ไม่ขาด
แต่จะไปหาแร่ศิลาวิญญาณจากที่ไหนล่ะ?
“หลินเฉิน!”
เสียงของหลิวเฉิงพลันดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเขา
หลินเฉินหันไปมอง
หลิวเฉิงโยนถังน้ำเก่าในมือลงแล้ว ก้าวฉับ ๆ เข้ามาหยุดหน้าเตียง
เขาจ้องหลินเฉินเขม็ง ความริษยาในดวงตาแทบทะลักออกมา
“เจ้ามันเป็นอะไรกันแน่?” หลิวเฉิงกัดฟันถาม “คลื่นพลังวิญญาณเมื่อครู่จะต้องไม่ใช่ของปลอม เจ้าแอบขโมยโอสถของผู้ดูแลจ้าวมาหรือ?”
หลินเฉินไม่ตอบ
เห็นเขาไม่พูด หลิวเฉิงก็ยิ่งได้ใจ
“พูดสิ! รากวิญญาณปะปนอย่างเจ้า มีสิทธิ์อะไรถึงฝ่าด่านได้?”
หลิวเฉิงยื่นมือออกมาฉับพลัน นิ้วทั้งห้ากางออกคล้ายกรงเล็บ ปลายนิ้วเปล่งแสงพลังวิญญาณสีเขียวจาง ๆ
นี่คือการหยั่งเชิงอย่างจริงจังแล้ว
เขาต้องการสำรวจรากฐานของหลินเฉินด้วยตนเอง
หลินเฉินนั่งอยู่ริมเตียง มองมือที่คว้าตรงมายังไหล่ของตน
หลบก็ง่ายดาย
แต่เขาไม่ขยับ
“เปิดใช้ซ่อนกายจากหมื่นวิถี”
หลินเฉินรำพึงในใจ
หึ่ง
คลื่นไร้รูปร่างกวาดผ่านทั่วร่างในพริบตา
พลังวิญญาณบริสุทธิ์ที่เพิ่งเอ่อล้นอยู่ในเส้นลมปราณหลังทะลวงขั้น พลันซ่อนตัวลงสู่ส่วนลึกที่สุดของตันเถียน ประหนึ่งน้ำทะเลที่ลดระดับลง
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือกลิ่นอายอ่อนแรงอย่างยิ่ง ทั้งปะปนและห่อเหี่ยวกว่าก่อนหน้าเสียอีก
เพียะ
มือของหลิวเฉิงกดลงบนไหล่หลินเฉินอย่างแรง
พลังวิญญาณสีเขียวที่แฝงเจตนาหยั่งเชิงแทรกซึมเข้าสู่ร่างของหลินเฉินอย่างไม่เกรงใจ
หลินเฉินยังคงสีหน้าเรียบเฉย
เขาปล่อยให้พลังวิญญาณของหลิวเฉิงไหลเวียนอยู่ใน “เส้นลมปราณชั้นนอก” ที่ตนปลอมขึ้น
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สีหน้าของหลิวเฉิงเปลี่ยนไป
เดิมทีเขามั่นใจว่าหลินเฉินปิดบังความลับบางอย่างไว้ ทว่าสิ่งที่ตรวจพบในตอนนี้กลับทำให้เขาตกตะลึง
ยุ่งเหยิง
ยุ่งเหยิงเหลือเกิน
พลังวิญญาณในร่างของหลินเฉินพันกันยุ่งราวกับปมเชือก เส้นลมปราณก็เปราะบางราวกับจะแตกสลายทันทีที่แตะต้อง
นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นสัญญาณของการธาตุไฟเข้าแทรก พลังวิญญาณตีกลับ!
“แค่ก…”
หลินเฉินไอออกมาได้จังหวะพอดี
เขาโน้มหลังลงเล็กน้อย เลือดไหลซึมจากมุมปาก
เลือดนี้ไม่ใช่ของปลอม
ก่อนหน้านี้ตอนที่พลังฝึกตนกว่าครึ่งของจ้าวเถี่ยซัดกระแทกเส้นลมปราณของเขาอย่างรุนแรง เขาบาดเจ็บภายในจริง ๆ เล็กน้อย
ตอนนี้พอดีเอามาใช้เป็นโล่กำบัง
เลือดหยดลงบนผ้าปูเตียงสีเทาหม่น ชวนให้ใจหาย
หลิวเฉิงเช็ดฝ่ามือกับเสื้อผ้าของตนอย่างรังเกียจ ราวกับเปื้อนสิ่งสกปรกมา
“เจ้า…” หลิวเฉิงถอยไปสองก้าว มองหลินเฉินอย่างไม่แน่ใจ
“สั่งสมมานานแล้วจึงค่อยปะทุ” หลินเฉินยกมือขึ้นใช้หลังมือเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก น้ำเสียงอ่อนแรง “เมื่อครู่ข้าฝืนโคจรเคล็ดชักนำปราณ หวังจะลองทะลวงด่านดู”
เขาหอบหายใจ ก่อนแต่งเรื่องต่อ
“แต่พลังวิญญาณเดินผิดทาง เส้นลมปราณขาดไปเจ็ดแปดเส้น ถึงอย่างไรก็ทะลวงขั้นได้แล้ว”
หลิวเฉิงนิ่งงัน
เขาสัมผัสกลิ่นอายของหลินเฉินอย่างละเอียดอีกครั้ง
เป็นเช่นนั้นจริง
แรงกดดันบริสุทธิ์สายเดิมหายไปจนหมดสิ้น
ดูราวกับคนป่วยใกล้สิ้นใจได้ทุกเมื่อ
ความริษยามลายไปในพริบตา
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความดูแคลนและความสะใจที่ไม่คิดปิดบัง
“ข้าก็ว่าแล้วเชียว” หลิวเฉิงหัวเราะเยาะ พลางมองหลินเฉินจากที่สูง
เขาส่ายหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะหยัน
“ฝืนทะลวงด่านหรือ? เจ้าไม่ส่องดูเงาตัวเองเสียบ้าง คราวนี้ดีเลย เส้นลมปราณขาดแล้ว ต่อไปแม้แต่งานตักน้ำผ่าฟืนก็ทำไม่ได้ รอถูกขับออกจากสำนักได้เลย”
หลินเฉินก้มหน้า ไม่โต้แย้ง
หลิวเฉิงเห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ จึงหันกลับไปยังประตูแล้วหยิบถังน้ำเก่าใบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
“เกือบถูกเจ้าหลอกเข้าแล้ว”
เขาด่าไปพลางเดินออกไป
“รีบเก็บข้าวของเสียเถอะ ผู้ดูแลจ้าวตายแล้ว ตอนนี้สายนอกวุ่นวายไปหมด ได้ยินว่าพวกหวังหู่กำลังฉวยโอกาสเก็บเบี้ยเลี้ยงไปทั่ว ขอให้เจ้าดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน”
ปัง
ประตูห้องถูกปิดกระแทกอย่างแรง
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป
หลินเฉินพิงหัวเตียง พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวเหยียด
หวุดหวิดไป
ผลของซ่อนกายจากหมื่นวิถีสมบูรณ์แบบกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก
แม้แต่การตรวจจับพลังวิญญาณในระยะประชิดก็ยังหลอกได้
เขายืดตัวขึ้น หมุนไหล่ไปมา
คลายการปลอมแปลง
พลังเต็มเปี่ยมของขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งไหลเวียนทั่วร่างอีกครั้ง
ทว่าหลินเฉินกลับขมวดคิ้ว
มีทั้งพลังฝีมือและวิชาปลอมแปลงแล้ว
ปัญหาใหญ่ที่สุดตอนนี้ยังคงเป็นเงิน
โลกบำเพ็ญเซียน สิ่งที่บำเพ็ญมิใช่เซียน หากแต่เป็นมนุษยสัมพันธ์และกำลังทรัพย์
หากไม่มีศิลาวิญญาณ ภารกิจฟื้นคืนชีพของเขาก็ยังเริ่มต้นก้าวแรกไม่ได้
หลินเฉินพลิกตัวลงจากเตียง
เขาเดินไปยังกำแพงมุมห้อง ย่อตัวลงแล้วสอดนิ้วงัดอิฐเขียวก้อนที่สามบนพื้น
ออกแรงยกขึ้น
อิฐถูกงัดเปิด เผยให้เห็นดินชื้นผืนเล็ก ๆ
หลินเฉินแหย่มือลงไปคุ้ยดิน ก่อนคลำพบห่อผ้าเก่าสกปรกชิ้นหนึ่ง
นี่คือที่ซ่อนเงินของเจ้าของร่างเดิม
เขาปัดดินออกจากห่อผ้า แล้วค่อย ๆ คลายปมที่มัดแน่นจนแทบแกะไม่ออก
ข้างในมีหินขนาดเท่าเล็บมือสามก้อน
เศษศิลาวิญญาณ
คุณภาพต่ำอย่างยิ่ง ผิวด้านนอกสีเทาหม่น พลังวิญญาณภายในแทบสลายไปหมดแล้ว
หลินเฉินเทเศษหินทั้งสามก้อนลงบนฝ่ามือแล้วชั่งน้ำหนักดู
เบาจนน่าสงสาร
นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดที่เจ้าของร่างเดิมเก็บหอมรอมริบจากการเป็นศิษย์รับใช้ของสำนักชิงอวิ๋นมาสามปี
คิดรวมกันแล้ว ยังไม่พอแม้แต่ครึ่งก้อนศิลาวิญญาณระดับต่ำ
หลินเฉินถอนหายใจ ห่อเศษหินกลับเข้าไป แล้วเก็บแนบอกไว้
จนเสียจริง
เขาลุกขึ้น เดินไปนั่งที่โต๊ะไม้เก่าพัง ๆ ใช้นิ้วเคาะหน้าโต๊ะเบา ๆ
ต้องหาทางหาเงินให้ได้
ไปเสี่ยงโชคค้นสมบัติในป่าลึกหรือ?
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นในหัวหลินเฉิน ก็ถูกเขาดับลงทันที
ล้อเล่นหรือไง
ตอนนี้เขาเพิ่งอยู่ขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งเท่านั้น
แค่ไปเดินแถวชายขอบป่าอสูรหลังเขา หากเจอหมาป่าวายุขั้นหนึ่งที่อ่อนแอที่สุด เกรงว่าเขาคงไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก
ไปรับภารกิจของสำนักหรือ?
ไปขุดแร่ในสายแร่ เดือนหนึ่งได้ศิลาวิญญาณระดับต่ำหนึ่งก้อน แถมยังต้องระวังผู้คุมงานทุบตีด่าทอ ระวังผู้คุมงานทุบตีด่าทอ และระวังเหมืองถล่ม
ไปถอนหญ้าในสวนสมุนไพรวิญญาณหรือ? หากเผลอทำสมุนไพรวิญญาณเสียหายขึ้นมา ก็ชดใช้ไม่ไหว
เสียทั้งเวลาและแรง แถมยังเสี่ยงอีก
“ไม่ได้”
หลินเฉินส่ายหน้า
แก่นแท้ของวิถีเวียนวัฏแห่งจิตแท้คือดอกผลทบต้น
ขอเพียงมีศิลาวิญญาณมากพอจะชุบชีวิตคนงาน เขาก็สามารถนอนเฉย ๆ แล้วเก็บเกี่ยวพลังฝึกตนได้
แต่เงินทุนก้อนแรกต้องมั่นคง
จะเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงเดิมพันเด็ดขาดไม่ได้
“ไม่เสี่ยงเด็ดขาด หาเงินจากคนตายเท่านั้น”
หลินเฉินกัดฟัน กำหนดแนวทางหาเงินอย่างรอบคอบของตนเอง
ในเมื่อแค่ยืนดูการต่อสู้ก็เก็บเกี่ยวพลังฝึกตนได้ เช่นนั้นเขาก็แค่ไปยังที่ที่มีคนตายมาก
จะไปหาคนตายจากที่ไหนล่ะ?
หลินเฉินรีบวางแผนที่สายนอกในใจ
ชายขอบป่าอสูรหรือ?
ทุกวันมีศิษย์รับใช้ที่ไม่รู้จักกลัวตายไปเสี่ยงโชคแถบชายป่า คนที่ตายในนั้นก็มีไม่น้อย
แต่ที่นั่นควบคุมอะไรไม่ได้ หากบังเอิญเจอปีศาจขั้นสูง เขาก็อาจต้องเอาชีวิตไปทิ้งด้วย
เวทีเป็นตายของสายนอกหรือ?
ที่นั่นมีคนประลองกันจนถึงตายทุกวัน เพื่อสะสางความแค้นส่วนตัว
เพียงยืนดูอยู่ใต้เวที ก็เก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้อย่างปลอดภัย
ยังมีตลาดมืดอีก
ตลาดมืดของผู้บำเพ็ญอิสระที่อยู่ห่างจากสำนักชิงอวิ๋นร้อยลี้ การฆ่าชิงทรัพย์ที่นั่นเป็นเรื่องปกติ
ดวงตาของหลินเฉินเป็นประกาย
ตอนนี้แผนชัดเจนแล้ว
เริ่มจากไปลองเสี่ยงโชคที่เวทีเป็นตาย เก็บพลังฝึกตนสักหน่อย
พอแข็งแกร่งขึ้นอีกนิด ค่อยไปซุ่มรอเก็บของตกหล่นแถบชานตลาดมืด
ขอเพียงอดทนซ่อนตัวให้ดี ทั้งศิลาวิญญาณและพลังฝึกตนย่อมได้มาเอง
หลินเฉินลุกขึ้นไปทำงาน
........
ยามพลบค่ำ หลินเฉินกลับหอพัก เพื่อนร่วมห้องยังไม่กลับมากัน
เพิ่งนั่งลง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกประตู
ถัดมา
ปัง!
ประตูไม้ที่ใกล้พังอยู่แล้วสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเมื่อถูกคนถีบ บานพับส่งเสียงครางราวกับทนรับไม่ไหว
“หลินเฉิน! ไสหัวออกมาจ่ายเบี้ยเลี้ยง!”