ระบบหนีหาย ทิ้งหกเงื่อนไขให้ข้าไร้เทียมทาน

ตอนที่ 3 ระบบหนีหาย ทิ้งหกคำไว้ให้ข้าไร้เทียมทาน

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ตัวอักษรสีแดงฉานลอยอยู่กลางอากาศ แสบตาจนแทบทนมองไม่ไหว

หลินเฉินเพ่งมองแผงระบบ

【ฟื้นคืนชีพสิ่งมีชีวิตนี้ (จ้าวเถี่ย) ต้องใช้: ศิลาวิญญาณระดับต่ำ 100 ก้อน เพลิงปุถุชนขั้นหนึ่ง 1 ดวง】

ศิลาวิญญาณระดับต่ำ 100 ก้อน

หางตาของหลินเฉินกระตุก

เขาจ้องคำสองคำนั้น พลางตรวจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตนอ่านไม่ผิด

ศิษย์รับใช้สายนอกของสำนักชิงอวิ๋นได้รับเบี้ยเลี้ยงเดือนละสองถึงสามก้อนศิลาวิญญาณระดับต่ำ

นั่นยังต้องเป็นตอนที่ผู้ดูแลอารมณ์ดี ไม่หักเบี้ยเลี้ยงด้วย

ศิลาวิญญาณระดับต่ำ 100 ก้อน เทียบเท่ากับเงินที่ศิษย์รับใช้ชั้นล่างทำงานสองถึงสามปีโดยไม่กินไม่ดื่ม

ส่วนเพลิงปุถุชนขั้นหนึ่งนั้น เตาไฟในห้องครัวของศิษย์รับใช้มีให้ใช้ไม่ขาด

แต่จะไปหาแร่ศิลาวิญญาณจากที่ไหนล่ะ?

“หลินเฉิน!”

เสียงของหลิวเฉิงพลันดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเขา

หลินเฉินหันไปมอง

หลิวเฉิงโยนถังน้ำเก่าในมือลงแล้ว ก้าวฉับ ๆ เข้ามาหยุดหน้าเตียง

เขาจ้องหลินเฉินเขม็ง ความริษยาในดวงตาแทบทะลักออกมา

“เจ้ามันเป็นอะไรกันแน่?” หลิวเฉิงกัดฟันถาม “คลื่นพลังวิญญาณเมื่อครู่จะต้องไม่ใช่ของปลอม เจ้าแอบขโมยโอสถของผู้ดูแลจ้าวมาหรือ?”

หลินเฉินไม่ตอบ

เห็นเขาไม่พูด หลิวเฉิงก็ยิ่งได้ใจ

“พูดสิ! รากวิญญาณปะปนอย่างเจ้า มีสิทธิ์อะไรถึงฝ่าด่านได้?”

หลิวเฉิงยื่นมือออกมาฉับพลัน นิ้วทั้งห้ากางออกคล้ายกรงเล็บ ปลายนิ้วเปล่งแสงพลังวิญญาณสีเขียวจาง ๆ

นี่คือการหยั่งเชิงอย่างจริงจังแล้ว

เขาต้องการสำรวจรากฐานของหลินเฉินด้วยตนเอง

หลินเฉินนั่งอยู่ริมเตียง มองมือที่คว้าตรงมายังไหล่ของตน

หลบก็ง่ายดาย

แต่เขาไม่ขยับ

“เปิดใช้ซ่อนกายจากหมื่นวิถี”

หลินเฉินรำพึงในใจ

หึ่ง

คลื่นไร้รูปร่างกวาดผ่านทั่วร่างในพริบตา

พลังวิญญาณบริสุทธิ์ที่เพิ่งเอ่อล้นอยู่ในเส้นลมปราณหลังทะลวงขั้น พลันซ่อนตัวลงสู่ส่วนลึกที่สุดของตันเถียน ประหนึ่งน้ำทะเลที่ลดระดับลง

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือกลิ่นอายอ่อนแรงอย่างยิ่ง ทั้งปะปนและห่อเหี่ยวกว่าก่อนหน้าเสียอีก

เพียะ

มือของหลิวเฉิงกดลงบนไหล่หลินเฉินอย่างแรง

พลังวิญญาณสีเขียวที่แฝงเจตนาหยั่งเชิงแทรกซึมเข้าสู่ร่างของหลินเฉินอย่างไม่เกรงใจ

หลินเฉินยังคงสีหน้าเรียบเฉย

เขาปล่อยให้พลังวิญญาณของหลิวเฉิงไหลเวียนอยู่ใน “เส้นลมปราณชั้นนอก” ที่ตนปลอมขึ้น

หนึ่งวินาที

สองวินาที

สีหน้าของหลิวเฉิงเปลี่ยนไป

เดิมทีเขามั่นใจว่าหลินเฉินปิดบังความลับบางอย่างไว้ ทว่าสิ่งที่ตรวจพบในตอนนี้กลับทำให้เขาตกตะลึง

ยุ่งเหยิง

ยุ่งเหยิงเหลือเกิน

พลังวิญญาณในร่างของหลินเฉินพันกันยุ่งราวกับปมเชือก เส้นลมปราณก็เปราะบางราวกับจะแตกสลายทันทีที่แตะต้อง

นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นสัญญาณของการธาตุไฟเข้าแทรก พลังวิญญาณตีกลับ!

“แค่ก…”

หลินเฉินไอออกมาได้จังหวะพอดี

เขาโน้มหลังลงเล็กน้อย เลือดไหลซึมจากมุมปาก

เลือดนี้ไม่ใช่ของปลอม

ก่อนหน้านี้ตอนที่พลังฝึกตนกว่าครึ่งของจ้าวเถี่ยซัดกระแทกเส้นลมปราณของเขาอย่างรุนแรง เขาบาดเจ็บภายในจริง ๆ เล็กน้อย

ตอนนี้พอดีเอามาใช้เป็นโล่กำบัง

เลือดหยดลงบนผ้าปูเตียงสีเทาหม่น ชวนให้ใจหาย

หลิวเฉิงเช็ดฝ่ามือกับเสื้อผ้าของตนอย่างรังเกียจ ราวกับเปื้อนสิ่งสกปรกมา

“เจ้า…” หลิวเฉิงถอยไปสองก้าว มองหลินเฉินอย่างไม่แน่ใจ

“สั่งสมมานานแล้วจึงค่อยปะทุ” หลินเฉินยกมือขึ้นใช้หลังมือเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก น้ำเสียงอ่อนแรง “เมื่อครู่ข้าฝืนโคจรเคล็ดชักนำปราณ หวังจะลองทะลวงด่านดู”

เขาหอบหายใจ ก่อนแต่งเรื่องต่อ

“แต่พลังวิญญาณเดินผิดทาง เส้นลมปราณขาดไปเจ็ดแปดเส้น ถึงอย่างไรก็ทะลวงขั้นได้แล้ว”

หลิวเฉิงนิ่งงัน

เขาสัมผัสกลิ่นอายของหลินเฉินอย่างละเอียดอีกครั้ง

เป็นเช่นนั้นจริง

แรงกดดันบริสุทธิ์สายเดิมหายไปจนหมดสิ้น

ดูราวกับคนป่วยใกล้สิ้นใจได้ทุกเมื่อ

ความริษยามลายไปในพริบตา

สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความดูแคลนและความสะใจที่ไม่คิดปิดบัง

“ข้าก็ว่าแล้วเชียว” หลิวเฉิงหัวเราะเยาะ พลางมองหลินเฉินจากที่สูง

เขาส่ายหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะหยัน

“ฝืนทะลวงด่านหรือ? เจ้าไม่ส่องดูเงาตัวเองเสียบ้าง คราวนี้ดีเลย เส้นลมปราณขาดแล้ว ต่อไปแม้แต่งานตักน้ำผ่าฟืนก็ทำไม่ได้ รอถูกขับออกจากสำนักได้เลย”

หลินเฉินก้มหน้า ไม่โต้แย้ง

หลิวเฉิงเห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ จึงหันกลับไปยังประตูแล้วหยิบถังน้ำเก่าใบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

“เกือบถูกเจ้าหลอกเข้าแล้ว”

เขาด่าไปพลางเดินออกไป

“รีบเก็บข้าวของเสียเถอะ ผู้ดูแลจ้าวตายแล้ว ตอนนี้สายนอกวุ่นวายไปหมด ได้ยินว่าพวกหวังหู่กำลังฉวยโอกาสเก็บเบี้ยเลี้ยงไปทั่ว ขอให้เจ้าดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน”

ปัง

ประตูห้องถูกปิดกระแทกอย่างแรง

เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป

หลินเฉินพิงหัวเตียง พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวเหยียด

หวุดหวิดไป

ผลของซ่อนกายจากหมื่นวิถีสมบูรณ์แบบกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก

แม้แต่การตรวจจับพลังวิญญาณในระยะประชิดก็ยังหลอกได้

เขายืดตัวขึ้น หมุนไหล่ไปมา

คลายการปลอมแปลง

พลังเต็มเปี่ยมของขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งไหลเวียนทั่วร่างอีกครั้ง

ทว่าหลินเฉินกลับขมวดคิ้ว

มีทั้งพลังฝีมือและวิชาปลอมแปลงแล้ว

ปัญหาใหญ่ที่สุดตอนนี้ยังคงเป็นเงิน

โลกบำเพ็ญเซียน สิ่งที่บำเพ็ญมิใช่เซียน หากแต่เป็นมนุษยสัมพันธ์และกำลังทรัพย์

หากไม่มีศิลาวิญญาณ ภารกิจฟื้นคืนชีพของเขาก็ยังเริ่มต้นก้าวแรกไม่ได้

หลินเฉินพลิกตัวลงจากเตียง

เขาเดินไปยังกำแพงมุมห้อง ย่อตัวลงแล้วสอดนิ้วงัดอิฐเขียวก้อนที่สามบนพื้น

ออกแรงยกขึ้น

อิฐถูกงัดเปิด เผยให้เห็นดินชื้นผืนเล็ก ๆ

หลินเฉินแหย่มือลงไปคุ้ยดิน ก่อนคลำพบห่อผ้าเก่าสกปรกชิ้นหนึ่ง

นี่คือที่ซ่อนเงินของเจ้าของร่างเดิม

เขาปัดดินออกจากห่อผ้า แล้วค่อย ๆ คลายปมที่มัดแน่นจนแทบแกะไม่ออก

ข้างในมีหินขนาดเท่าเล็บมือสามก้อน

เศษศิลาวิญญาณ

คุณภาพต่ำอย่างยิ่ง ผิวด้านนอกสีเทาหม่น พลังวิญญาณภายในแทบสลายไปหมดแล้ว

หลินเฉินเทเศษหินทั้งสามก้อนลงบนฝ่ามือแล้วชั่งน้ำหนักดู

เบาจนน่าสงสาร

นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดที่เจ้าของร่างเดิมเก็บหอมรอมริบจากการเป็นศิษย์รับใช้ของสำนักชิงอวิ๋นมาสามปี

คิดรวมกันแล้ว ยังไม่พอแม้แต่ครึ่งก้อนศิลาวิญญาณระดับต่ำ

หลินเฉินถอนหายใจ ห่อเศษหินกลับเข้าไป แล้วเก็บแนบอกไว้

จนเสียจริง

เขาลุกขึ้น เดินไปนั่งที่โต๊ะไม้เก่าพัง ๆ ใช้นิ้วเคาะหน้าโต๊ะเบา ๆ

ต้องหาทางหาเงินให้ได้

ไปเสี่ยงโชคค้นสมบัติในป่าลึกหรือ?

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นในหัวหลินเฉิน ก็ถูกเขาดับลงทันที

ล้อเล่นหรือไง

ตอนนี้เขาเพิ่งอยู่ขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งเท่านั้น

แค่ไปเดินแถวชายขอบป่าอสูรหลังเขา หากเจอหมาป่าวายุขั้นหนึ่งที่อ่อนแอที่สุด เกรงว่าเขาคงไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก

ไปรับภารกิจของสำนักหรือ?

ไปขุดแร่ในสายแร่ เดือนหนึ่งได้ศิลาวิญญาณระดับต่ำหนึ่งก้อน แถมยังต้องระวังผู้คุมงานทุบตีด่าทอ ระวังผู้คุมงานทุบตีด่าทอ และระวังเหมืองถล่ม

ไปถอนหญ้าในสวนสมุนไพรวิญญาณหรือ? หากเผลอทำสมุนไพรวิญญาณเสียหายขึ้นมา ก็ชดใช้ไม่ไหว

เสียทั้งเวลาและแรง แถมยังเสี่ยงอีก

“ไม่ได้”

หลินเฉินส่ายหน้า

แก่นแท้ของวิถีเวียนวัฏแห่งจิตแท้คือดอกผลทบต้น

ขอเพียงมีศิลาวิญญาณมากพอจะชุบชีวิตคนงาน เขาก็สามารถนอนเฉย ๆ แล้วเก็บเกี่ยวพลังฝึกตนได้

แต่เงินทุนก้อนแรกต้องมั่นคง

จะเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงเดิมพันเด็ดขาดไม่ได้

“ไม่เสี่ยงเด็ดขาด หาเงินจากคนตายเท่านั้น”

หลินเฉินกัดฟัน กำหนดแนวทางหาเงินอย่างรอบคอบของตนเอง

ในเมื่อแค่ยืนดูการต่อสู้ก็เก็บเกี่ยวพลังฝึกตนได้ เช่นนั้นเขาก็แค่ไปยังที่ที่มีคนตายมาก

จะไปหาคนตายจากที่ไหนล่ะ?

หลินเฉินรีบวางแผนที่สายนอกในใจ

ชายขอบป่าอสูรหรือ?

ทุกวันมีศิษย์รับใช้ที่ไม่รู้จักกลัวตายไปเสี่ยงโชคแถบชายป่า คนที่ตายในนั้นก็มีไม่น้อย

แต่ที่นั่นควบคุมอะไรไม่ได้ หากบังเอิญเจอปีศาจขั้นสูง เขาก็อาจต้องเอาชีวิตไปทิ้งด้วย

เวทีเป็นตายของสายนอกหรือ?

ที่นั่นมีคนประลองกันจนถึงตายทุกวัน เพื่อสะสางความแค้นส่วนตัว

เพียงยืนดูอยู่ใต้เวที ก็เก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้อย่างปลอดภัย

ยังมีตลาดมืดอีก

ตลาดมืดของผู้บำเพ็ญอิสระที่อยู่ห่างจากสำนักชิงอวิ๋นร้อยลี้ การฆ่าชิงทรัพย์ที่นั่นเป็นเรื่องปกติ

ดวงตาของหลินเฉินเป็นประกาย

ตอนนี้แผนชัดเจนแล้ว

เริ่มจากไปลองเสี่ยงโชคที่เวทีเป็นตาย เก็บพลังฝึกตนสักหน่อย

พอแข็งแกร่งขึ้นอีกนิด ค่อยไปซุ่มรอเก็บของตกหล่นแถบชานตลาดมืด

ขอเพียงอดทนซ่อนตัวให้ดี ทั้งศิลาวิญญาณและพลังฝึกตนย่อมได้มาเอง

หลินเฉินลุกขึ้นไปทำงาน

........

ยามพลบค่ำ หลินเฉินกลับหอพัก เพื่อนร่วมห้องยังไม่กลับมากัน

เพิ่งนั่งลง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกประตู

ถัดมา

ปัง!

ประตูไม้ที่ใกล้พังอยู่แล้วสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเมื่อถูกคนถีบ บานพับส่งเสียงครางราวกับทนรับไม่ไหว

“หลินเฉิน! ไสหัวออกมาจ่ายเบี้ยเลี้ยง!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป