ระบบหนีหาย ทิ้งหกเงื่อนไขให้ข้าไร้เทียมทาน

ตอนที่ 2 ระบบหนีหาย ทิ้งหกคุณสมบัติไว้ให้ข้าไร้เทียมทาน

11 นาที· 2.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ปัง

ศีรษะร่วงลงพื้น

บนเวทีประลอง ร่างไร้ศีรษะของจ้าวเถี่ยยังคงอยู่ในท่าฟันดาบ แข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะล้มลงเสียงดังสนั่น

โลหิตพุ่งกระฉูด ย้อมพื้นเวทีหินเขียวเป็นบริเวณกว้าง

ใต้เวทีเงียบงันลงในพริบตา

จากนั้นเสียงโห่ร้องบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิมก็ดังระเบิดขึ้น

“ซุนเฟิง! ซุนเฟิงชนะแล้ว!”

“ข้าชนะพนันแล้ว! ฮ่า ๆๆ!”

“รีบจ่ายเงินมา! อัตราต่อรองหนึ่งต่อสาม ขาดหินวิญญาณขั้นต่ำแม้แต่ก้อนเดียวก็ไม่ได้!”

หลินเฉินหลบอยู่หลังเสาหินตรงขอบสนาม จ้องมองบนเวทีเขม็ง

เขาไม่กล้ากะพริบตาแม้แต่น้อย

ผู้คนรอบข้างยังคงเฉลิมฉลองอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีใครสนใจคนรับใช้ในมุมนี้

ผู้ดูแลสนามฝึกยุทธ์ในชุดคลุมดำเดินขึ้นเวทีอย่างไม่รีบร้อน

เขาไม่แม้แต่จะมองศีรษะที่อยู่บนพื้น เพียงกวาดตามองซุนเฟิงที่ยังหอบหายใจอย่างเย็นชา

“ซุนเฟิงเป็นฝ่ายชนะ”

เสียงของผู้ดูแลไม่ดังนัก ทว่ากลับก้องไปทั่วสนามอย่างชัดเจน

ซุนเฟิงกุมบาดแผลตรงอก เดินโซเซเข้าไปหาผู้ดูแล แล้วรับถุงเก็บของของผู้ชนะมา

เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองจ้าวเถี่ย ก่อนจะเดินโซเซลงจากเวที

ผู้ดูแลหันไปทางคนรับใช้หลายคนใต้เวที แล้วกวักมือเรียก

“รีบหน่อย ลากศพลงไป ล้างคราบเลือดให้สะอาด การประลองรอบต่อไปจะเริ่มแล้ว”

คนรับใช้หลายคนก้มหัวประจบ วิ่งขึ้นไปบนเวที

คนหนึ่งหยิบเสื่อฟางเก่า ๆ ออกมา อีกคนถือไม้กวาดกับถังน้ำ

“น่าอนาถจริง ๆ”

“นั่นสิ ปกติจ้าวเถี่ยก็ถือเป็นคนโหดคนหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าจะตายอย่างคับแค้นเช่นนี้”

“เส้นทางเซียนโหดร้ายนัก ฝีมือสู้คนอื่นไม่ได้ ตายไปก็สมควรแล้ว”

“ได้ยินว่าเขาเอาทรัพย์สินทั้งหมดไปเดิมพันกับดาบเล่มนี้ ตอนนี้ก็ดีเลย ทั้งคนทั้งทรัพย์ไม่เหลือสักอย่าง”

เหล่าศิษย์รอบข้างพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

หลินเฉินฟังถ้อยคำเหล่านั้น หัวใจเต้นรัว

เขายังคงจ้องศพนั้นไม่วางตา

กลิ่นคาวเลือดลอยมาตามสายลม ฉุนจมูกจนแทบอาเจียน

แต่เขาไม่กล้าละสายตา

เพราะอักษรบรรทัดเล็กบนหน้าต่างระบบกำลังกะพริบถี่รัว

【ตรวจพบสิ่งมีชีวิตในระยะสายตาสิ้นชีพ】

【เป้าหมาย: จ้าวเถี่ย (ขั้นหลอมปราณระดับ 4)】

【กำลังกระตุ้นของประทานแห่งจิตแท้...】

มาแล้ว!

หลินเฉินกลั้นหายใจ นิ้วมือจิกผิวเสาหินหยาบกระด้างแน่น

ในจังหวะที่คนรับใช้คลี่เสื่อฟางคลุมร่างจ้าวเถี่ย

ลำแสงสายหนึ่งที่มีเพียงหลินเฉินมองเห็น พลันพุ่งทะยานออกมาจากศพ

แสงนั้นแยกออกเป็นสองสาย

สายหนึ่งเป็นตราประทับโปร่งแสง พอมองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่ยินยอมของจ้าวเถี่ยยามมีชีวิตอยู่ได้ราง ๆ

อีกสายหนึ่งเป็นก้อนแสงบริสุทธิ์อย่างยิ่ง แผ่คลื่นพลังวิญญาณเข้มข้นออกมา

ลำแสงทั้งสองไม่สนใจระยะห่างของมิติ ทั้งยังทะลวงผ่านฝูงชนหนาแน่นโดยไม่ติดขัด

ฟิ้ว!

มันพุ่งเข้าระหว่างคิ้วและตันเถียนของหลินเฉินโดยตรง

“อึก!”

หลินเฉินครางอู้อี้ กัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมให้เสียงร้องหลุดออกมา

รุนแรงเกินไปแล้ว

ก้อนแสงเพิ่งเข้าสู่ร่างกาย ก็ราวกับมีคนโยนระเบิดลงในตันเถียนที่แห้งขอดของเขา

พลังวิญญาณมหาศาลระเบิดออกทันที ซัดทะลวงเส้นลมปราณอันเปราะบางและอุดตันของเขาอย่างบ้าคลั่ง

เจ็บ

เจ็บราวกับถูกฉีกกระชาก

หลินเฉินงอตัวลงทั้งร่าง เหงื่อเย็นชุ่มแผ่นหลังในพริบตา

เขารู้สึกราวกับร่างกายเป็นลูกโป่งที่ใกล้แตกเพราะถูกเป่าจนพอง

แต่เขาไม่กล้าขยับมั่วซั่ว ยิ่งไม่กล้าส่งเสียงดัง

ผู้ดูแลยังอยู่บนเวที

รอบข้างเต็มไปด้วยศิษย์สายนอก

หากใครพบว่าขยะรากวิญญาณปะปนอย่างเขาจู่ ๆ ก็มีคลื่นพลังวิญญาณมหาศาลเช่นนี้ เขาคงไม่มีชีวิตรอดพ้นคืนนี้แน่

คนธรรมดาไม่มีความผิด แต่การครอบครองหยกงามกลับกลายเป็นความผิด

【ซ่อนกายจากหมื่นวิถี】!

หลินเฉินท่องในใจอย่างบ้าคลั่ง

คุณสมบัติติดตัวนี้กลายเป็นเครื่องรางช่วยชีวิตเพียงอย่างเดียวของเขาในยามนี้

เมื่อคุณสมบัติเริ่มทำงาน คลื่นพลังวิญญาณที่กำลังจะคลุ้มคลั่งในร่างหลินเฉินก็ถูกสะกดและเก็บซ่อนลงในทันที

มองจากภายนอก เขายังคงเป็นคนรับใช้หน้าซีดเผือดไร้พลังบำเพ็ญคนเดิม

แม้แต่สีหน้าเจ็บปวดของเขา ในสายตาคนรอบข้างก็เป็นเพียงท่าทางหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อเมื่อเห็นภาพนองเลือด

“ดูเจ้าขยะนั่นสิ กลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว”

“ฮ่า ๆ กล้าเข้ามาสนามฝึกยุทธ์ทั้งที่มีความกล้าแค่นี้หรือ?”

“คงอยากมาดูคนตาย หาเรื่องตื่นเต้นใส่ตัวกระมัง”

นักพนันที่วางเดิมพันอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองหลินเฉินด้วยสีหน้าดูแคลน

หลินเฉินไม่มีเวลาสนใจพวกเขา

ตอนนี้เรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาถูกใช้ไปกับการต่อต้านพลังวิญญาณบ้าคลั่งในร่าง

จ้าวเถี่ยอยู่ขั้นหลอมปราณระดับ 4

พลังบำเพ็ญครึ่งหนึ่งของเขา สำหรับคนรากวิญญาณปะปนที่ไม่เคยชักนำปราณเข้าสู่ร่างอย่างหลินเฉิน ไม่ต่างจากคลื่นยักษ์ถาโถม

เส้นลมปราณถูกขยายออกอย่างฝืนทน สิ่งเจือปนถูกชะล้างอย่างหยาบกระด้าง

หลินเฉินรู้สึกราวกับตัวเองเป็นลูกโป่งที่ใกล้ถูกเป่าจนแตก

“ไม่ไหว... กดไว้ไม่อยู่แล้ว...”

เขากัดฟัน พยุงเสาหินค่อย ๆ ลุกขึ้น

อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้

ต้องหาที่ไร้ผู้คนโดยเร็ว แล้วหลอมพลังวิญญาณสายนี้ให้เป็นของตน

มิฉะนั้น เขาก็ต้องถูกพลังวิญญาณอัดจนระเบิด หรือไม่ก็ถูกผู้ดูแลพบความผิดปกติ

“ขอทาง”

หลินเฉินก้มหน้า เสียงแหบพร่า เบียดตัวออกไปตามแนวกำแพง

ฝูงชนสบถด่า พลางแหวกทางให้เขาเป็นช่องเล็ก ๆ

“ไสหัวไป ๆ อย่ามาขวางหูขวางตา”

“ตัวอัปมงคล อย่ามาโดนตัวข้า!”

หลินเฉินไม่พูดสักคำ เร่งฝีเท้าเดินออกจากสนามฝึกยุทธ์

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ลมเย็นสายหนึ่งก็พัดปะทะใบหน้า

แต่หลินเฉินกลับรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว

พลังวิญญาณในร่างใกล้ปะทุเต็มที ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังในกรง กำลังชนกำแพงตันเถียนของเขาอย่างบ้าคลั่ง

พลังวิญญาณที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่างกดไว้ไม่อยู่แล้ว เขากำลังจะทะลวงขั้น!

หลินเฉินออกวิ่งสุดแรง

สายลมเฉือนแก้มราวคมมีด

เขาไม่กล้าหยุด

พลังบำเพ็ญครึ่งหนึ่งของจ้าวเถี่ยในร่าง ราวกับกระทิงบ้าคลั่ง กำลังกระชากเส้นลมปราณของเขาอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อวิ่งผ่านลานศิษย์สายนอก คนรับใช้หลายคนกำลังกวาดพื้น

“นั่นหลินเฉินไม่ใช่หรือ? วิ่งเร็วนัก รีบไปเกิดใหม่หรือไร?”

“หน้าซีดเหมือนผี คงถูกหวังหู่กับพวกกลั่นแกล้งมาอีกแล้ว”

“อย่าไปสนใจเลย ขยะรากวิญญาณปะปนอย่างเขา ตายไปก็ไม่มีใครเก็บศพ”

หลินเฉินทำหูทวนลม

เขากัดฟันแน่น รสคาวเลือดเอ่อขึ้นในลำคอ

ใกล้ทนไม่ไหวแล้ว

พลังวิญญาณนั้นมหาศาลเกินไป ร่างที่มีรากวิญญาณปะปนของเขาไม่อาจรับไหว

ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน

เสียงลมข้างหูกลายเป็นเสียงคำรามกึกก้อง

ในที่สุด เรือนพักคนรับใช้ของศิษย์สายนอกสำนักชิงอวิ๋น ซึ่งเป็นห้องแถวเก่าคร่ำคร่าก็ปรากฏขึ้นในสายตา

ผลักประตู เข้าไปในห้อง

ปัง

ประตูลงกลอนจากด้านใน

หลินเฉินพิงบานประตู ขาทั้งสองอ่อนยวบ ก่อนจะไถลลงนั่งกับพื้น

หยาดเหงื่อร่วงลงบนฝุ่น

เขาหอบหายใจ รู้สึกราวกับอวัยวะภายในทั้งห้ากำลังลุกไหม้

รอต่อไปไม่ได้แล้ว

เขาคลานไปข้างเตียงทั้งมือทั้งเท้า แล้วนั่งขัดสมาธิ

ประสานมือเป็นมุทรา ฝืนโคจรเคล็ดชักนำปราณขั้นพื้นฐานที่สุดของสำนักชิงอวิ๋น

ไร้ประโยชน์

พลังวิญญาณจากภายนอกไม่ยอมเชื่อฟังเลย

มันพุ่งชนไปทั่วตันเถียน ทุกครั้งที่ปะทะ หลินเฉินก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง

เส้นลมปราณเริ่มปรากฏรอยร้าวเล็ก ๆ

เจ็บ

เจ็บลึกถึงขั้วหัวใจ

หลินเฉินจิกขอบเตียงแน่น เล็บฉีกแตกจนมีเลือดซึม

ผิวหนังปูดนูนเป็นตุ่ม ๆ ราวกับมีแมลงเลื้อยพล่านอยู่ใต้ผิว

ใกล้ระเบิดแล้ว

ในจังหวะที่เขาคิดว่าตนกำลังจะถูกพลังอัดจนตายทั้งเป็น

หึ่ง—

แสงสีทองสายหนึ่งพลันสว่างขึ้นจากส่วนลึกของทะเลจิตสำนึก

【รากฐานมั่นคงแห่งจิตแท้】

คุณสมบัติถูกกระตุ้น

พลังวิญญาณที่ยังทำลายล้างอย่างบ้าคลั่งเมื่อครู่พลันหยุดชะงัก

จากนั้นมันก็เชื่องลงในทันที ราวกับม้าป่าที่ถูกฝึกให้เชื่องแล้ว

หลินเฉินชะงักงัน

ไม่ต้องให้เขาชักนำ พลังวิญญาณสายนี้ก็แบ่งออกเป็นกระแสเล็ก ๆ นับร้อยนับพันโดยอัตโนมัติ ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณพิสดารทั้งแปด

เส้นลมปราณที่ฉีกขาดได้รับการซ่อมแซมในพริบตา

จุดชีพจรที่อุดตันถูกทะลวงเปิดอย่างง่ายดาย

เข้ากันอย่างสมบูรณ์แบบ

ราวกับพลังบำเพ็ญเหล่านี้ไม่ได้มาจากร่างคนตายที่เขาเพิ่งได้รับมา แต่เป็นผลจากการบำเพ็ญเพียรด้วยตนเองมาสิบปี

อากาศภายในห้องเริ่มบิดเบี้ยว

พลังวิญญาณก่อตัวเป็นวังวน โดยมีหลินเฉินเป็นศูนย์กลาง

เตียงไม้ผุพังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

หลินเฉินหลับตา

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ด่านขั้นหลอมปราณระดับ 1 ที่ร่างเดิมติดค้างมาสามปีอยู่ตรงหน้าแล้ว

บางราวปีกจักจั่น

ทะลวง!

พลังวิญญาณในร่างรวมตัวเป็นกระแสน้ำหลาก ซัดเข้าใส่ด่านนั้นอย่างหนักหน่วง

เปรี๊ยะ ๆ

เสียงแตกดังกรอบแกรบจากภายในร่าง ราวกับเมล็ดถั่วถูกคั่ว

ตูม!

คลื่นพลังหมุนวน พัดโต๊ะเก้าอี้เก่าในห้องให้ล้มระเนระนาด

หลินเฉินลืมตาขึ้นทันที

สำเร็จแล้ว

ขั้นหลอมปราณระดับ 1

ไม่มีคอขวด ไม่เกิดธาตุไฟเข้าแทรก

ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นดุจสายน้ำไหล

หลินเฉินก้มมอง

มีสิ่งสกปรกสีดำคล้ำชั้นหนึ่งซึมออกมาจากผิวหนัง

กลิ่นเหม็นคลุ้ง

นี่คือหลักฐานของการชำระไขกระดูกและถางกระดูก

เขายกมือขึ้นกำหมัด

กระดูกส่งเสียงลั่นกรอบแกรบ

พละกำลัง

ความรู้สึกถึงพละกำลังที่ไม่เคยมีมาก่อน

เขาเดินไปที่มุมห้อง

ตรงนั้นมีหลักหินหนัก 50 ชั่งวางอยู่ ปกติหลินเฉินใช้สองมือยังยกไม่ขึ้น

ตอนนี้เขาคว้าหูหิ้วของหลักหินด้วยมือเดียว

ยกขึ้นเบา ๆ

หลักหินลอยพ้นพื้น

ไร้ความยากเย็น

แม้จะเป็นเพียงขั้นหลอมปราณระดับ 1 แต่สำหรับคนรับใช้ที่ถูกมองว่าเป็นขยะมาสามปี นี่คือการเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำดิน

“นี่คือวิถีเวียนวัฏแห่งจิตแท้...”

หลินเฉินพึมพำกับตนเอง

ช่างอหังการยิ่งนัก

ไม่ต้องบำเพ็ญเพียร ไม่ต้องกินโอสถ

เพียงมองคนอื่นตาย ก็สามารถรับช่วงพลังบำเพ็ญมาได้อย่างไร้รอยต่อ

ยิ่งไปกว่านั้น 【รากฐานมั่นคงแห่งจิตแท้】 ยังแก้ปัญหาความขัดแย้งของพลังวิญญาณต่างสายได้อย่างสมบูรณ์

นี่มันของวิเศษโกงชะตาที่สร้างมาเพื่อวิถีซ่อนเร้นโดยเฉพาะชัด ๆ

หลินเฉินสูดหายใจลึก

เขาลุกขึ้น เตรียมไปตักน้ำล้างคราบสกปรกเหม็นเน่าบนตัว

เอี๊ยด—

เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู

จากนั้นลูกบิดก็ถูกบิดอย่างหยาบคาย

“หลินเฉิน กลางวันแสก ๆ ล็อกประตูทำไม?”

ปัง

ประตูถูกเตะเปิด

หลิวเฉิง เพื่อนร่วมห้องของเขา หิ้วถังน้ำเก่า ๆ เดินวางท่าเข้ามา

“รีบไป ผู้ดูแลสั่งให้ไปตัดฟืนที่หลังเขา...”

ยังพูดไม่ทันจบ

หลิวเฉิงก็ยืนนิ่งอยู่กับที่

ถังน้ำในมือเขาร่วงลงพื้นดังเพียะ น้ำกระเซ็นไปทั่ว

วังวนพลังวิญญาณในห้องยังสลายไปไม่หมด

หลินเฉินยืนอยู่ข้างเตียง แรงกดดันจากขั้นหลอมปราณระดับ 1 แม้จะอ่อนจาง แต่ก็ชัดเจนอย่างยิ่ง

หลิวเฉิงเองก็อยู่ขั้นหลอมปราณระดับ 1 เขาคุ้นเคยกับความรู้สึกเช่นนี้เป็นอย่างดี

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคราบสกปรกสีดำทั่วร่างหลินเฉิน ซึ่งเกิดจากการชำระไขกระดูกและถางกระดูก

“เจ้า...”

หลิวเฉิงชี้หลินเฉิน นิ้วมือสั่นเทา

“เจ้า...ทะลวงขั้นแล้วหรือ?!”

เสียงของเขาแหลมสูงขึ้นเพราะตกตะลึงอย่างยิ่ง

สามปีแล้ว

หลินเฉิน เจ้าขยะรากวิญญาณปะปนที่ไม่อาจชักนำปราณเข้าสู่ร่างได้ด้วยซ้ำ วันนี้กลับทะลวงขั้นได้แล้วหรือ?

เป็นไปได้อย่างไร!

สมองของหลิวเฉิงอื้ออึง

เขารีบก้าวเข้ามา เดินวนรอบหลินเฉินสองรอบ

“ไม่ถูกต้อง เป็นไปไม่ได้”

หลิวเฉิงจ้องหลินเฉินเขม็ง “เจ้าแอบกินโอสถเทพชั้นเลิศอะไรมาหรือไม่? หรือขโมยโอสถวิเศษของสำนัก?”

หลินเฉินมองเขา ไม่พูดอะไร

“พูดสิ!”

หลิวเฉิงยื่นมือออกมาอย่างฉับพลัน หมายจะคว้าไหล่หลินเฉิน

หลินเฉินเอียงตัวเล็กน้อย

หลบพ้น

ท่วงท่าเบาสบาย ไม่เปลืองแรงแม้แต่น้อย

หลิวเฉิงคว้าได้แต่ความว่างเปล่า ร่างเซไปครู่หนึ่ง สีหน้าพลันอึมครึมอย่างยิ่ง

เขาไม่ยอมเชื่อ

พลังวิญญาณในร่างโคจร ฝ่ามือเปล่งแสงสีเขียวจาง ๆ ก่อนจะยื่นไปคว้าหลินเฉินอีกครั้ง

คราวนี้เขาเอาจริงแล้ว

แววตาหลินเฉินเย็นเยียบ

เขาไม่ถอย

ยกมือขึ้นเช่นกัน พลังวิญญาณในร่างไหลเวียนอย่างเป็นธรรมชาติ รับฝ่ามือของหลิวเฉิงไว้

เพียะ

ฝ่ามือทั้งสองปะทะกัน

หลิวเฉิงรู้สึกถึงพลังวิญญาณบริสุทธิ์อย่างยิ่งสายหนึ่งถาโถมเข้ามา จนแขนชาหนึบ

เขาถอยหลังติดกันสามก้าว ก่อนจะหงายก้นลงนั่งกับพื้น

ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

เขาสัมผัสได้ว่าหลินเฉินไม่ได้เพียงทะลวงขั้นเท่านั้น รากฐานของอีกฝ่ายยังมั่นคงยิ่งกว่าตนที่ทะลวงขั้นมาได้ปีกว่าเสียอีก

ความริษยา

ความริษยาอันบ้าคลั่งแผ่ซ่านอยู่ในดวงตาของหลิวเฉิง

“หลินเฉิน เจ้าช่างกล้านัก!”

หลิวเฉิงนั่งอยู่บนพื้น ชี้หน้าหลินเฉิน

“รากวิญญาณปะปนจะทะลวงขั้นขึ้นมาโดยไร้สัญญาณล่วงหน้าได้อย่างไร! เจ้าจบเห่แล้ว หากหอคุมกฎตรวจพบว่าเจ้าขโมยทรัพยากรของสำนัก...”

ในเวลานี้เอง

หน้าต่างระบบพลันเด้งขึ้นมาในสายตาหลินเฉินอย่างไร้สัญญาณเตือน

ตัวอักษรสีแดงฉานบาดตาอย่างยิ่ง

【คำเตือน: ตรวจพบว่าผู้ครอบครองสำเร็จการเก็บเกี่ยวจิตแท้เป็นครั้งแรก】

【กลไกหลักของวิถีเวียนวัฏแห่งจิตแท้ถูกเปิดใช้งานแล้ว】

【หากต้องการคืนชีพสิ่งมีชีวิตนี้ (จ้าวเถี่ย) ต้องใช้...】

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป