“หลินเฉิน! ไสหัวออกมาจ่ายเงินตามส่วน!”
เสียงตะโกนกร้าวกระแทกจนฝุ่นบนขื่อร่วงกราวลงมา
หลินเฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น
“ปัง!”
ประตูไม้ที่ผุพังจนแทบพังอยู่แล้ว ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ถูกใครบางคนถีบจนแตกกระจายเป็นเสี่ยง
เศษไม้ปลิวว่อน
คนรับใช้รูปร่างกำยำก้าวเข้ามาอย่างอุกอาจ ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อหยาบกร้าน แววตาดุดัน
เขาคืออันธพาลแห่งศิษย์สายนอก หวังหู่
ด้านหลังยังมีลูกสมุนอีกสองคนตามมาด้วย แต่ละคนมีหน้าตาล่อกแล่ก มือถือพลองไม้เหลาแหลม ทำท่าอาศัยบารมีเจ้านายข่มเหงผู้อื่น
“หลินเฉิน หูหนวกหรือไร?” หวังหู่หัวเราะเย็นชา กวาดตามองไปรอบห้องแคบคับ
หวังหู่เดินมาหยุดหน้าโต๊ะ มองหลินเฉินจากเบื้องสูง
“เงินตามส่วนของเดือนนี้ ห้าศิลาวิญญาณระดับต่ำ เอามา”
หลินเฉินเงยหน้าขึ้น
เขามองหวังหู่ด้วยสายตาสงบนิ่งราวกับผืนน้ำนิ่งตาย
ศิลาวิญญาณระดับต่ำห้าก้อน
คนรับใช้ได้ส่วนแบ่งแค่เดือนละสองสามก้อน นี่เห็นชัดว่าเป็นการรีดเลือดรีดเนื้อ
“ไม่มีเงิน” หลินเฉินตอบเรียบๆ
“ไม่มีเงิน?” หวังหู่ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในใต้หล้า เขาก้มตัวลงฉับพลัน กระชากคอเสื้อหลินเฉินแล้วกระชากเขาขึ้นจากเก้าอี้ทั้งอย่างนั้น
คลื่นพลังวิญญาณของขั้นหลอมปราณชั้นสี่แผ่ออกมาโดยไม่ปิดบัง
แรงกดดันถาโถมเข้าใส่อย่างหนักหน่วง
“เจ้าเบื่อชีวิตแล้วหรือ?” หวังหู่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ น้ำลายแทบกระเด็นใส่หน้าหลินเฉิน “ผู้ดูแลจ้าวตายแล้ว ตอนนี้ศิษย์สายนอกข้าเป็นคนตัดสิน! กล้าไม่จ่ายหรือ?”
หลินเฉินถูกกระชากคอเสื้อจนปลายเท้าลอยขึ้นจากพื้นเล็กน้อย
พลังวิญญาณในร่างเริ่มหมุนเวียนขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ
ขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่ง
แม้ขอบเขตจะด้อยกว่าหวังหู่
เขาก็ข่มความอยากลงมืออัดหวังหู่เอาไว้ได้อย่างฝืนทน
แก่นแท้ของวิถีเวียนวัฏแห่งจิตแท้ คือความรอบคอบ
หากลงมือตอนนี้ ไม่เพียงจะเปิดเผยพลังฝีมือ แต่ยังดึงดูดความสนใจจากหอวินัยศิษย์สายนอกอีกด้วย
ไม่คุ้มกับศิลาวิญญาณห้าก้อนหรอก
“พี่หู่ ข้าไม่มีเงินจริงๆ” น้ำเสียงของหลินเฉินอ่อนลง ซ้ำยังเจือรอยยิ้มประจบอยู่เล็กน้อย
เขาสอดมือเข้าไปในอกเสื้อ ควานหาอยู่นาน ก่อนจะหยิบห่อผ้าขี้ริ้วสกปรกออกมา
“มีแค่เศษศิลาวิญญาณสามก้อนนี่ ข้าเก็บสะสมมาตั้งสามปีแล้ว ท่านเอาไปก่อน ส่วนที่เหลือเดือนหน้าข้าจะชดใช้ให้ครบแน่นอน”
หลินเฉินประคองห่อผ้าด้วยสองมือ ยื่นให้หวังหู่
หวังหู่ชะงักไปครู่หนึ่ง
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าหลินเฉินที่ปกติพูดน้อยจะให้ความร่วมมือดีเช่นนี้ในวันนี้
“มีแต่เศษขยะเท่านี้?” หวังหู่เหลือบมองเศษหินในห่อผ้าอย่างรังเกียจ แล้วคว้ามันไป
เขาชั่งน้ำหนักดู ก่อนแค่นเสียงเย็นชา
“ถือว่าเจ้ารู้จักวางตัว” หวังหู่ปล่อยมือ ผลักหลินเฉินกลับไปนั่งบนเก้าอี้ ปัดฝุ่นบนมือ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
เมื่อเดินถึงหน้าประตู เขาพลันหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมามองหลินเฉิน
“หลินเฉิน อย่าคิดว่าเอาเศษขยะนี่มาให้แล้วจะหลอกข้าได้ พรุ่งนี้เช้าข้าจะมาอีก ถ้ายังรวบรวมศิลาวิญญาณที่เหลือไม่ครบ ข้าจะหักขาเจ้า!”
หวังหู่ข่มขู่เสียงเหี้ยม ก่อนจะพาลูกสมุนสองคนจากไป
ด้านนอกประตู มีเสียงสนทนาระหว่างหวังหู่กับลูกสมุนดังมา
“พี่หู่ ตอนนี้พวกเราจะไปไหนกัน?”
“ไปป่าอสูรหลังเขา! สมบัติที่ผู้ดูแลจ้าวเฒ่านั่นซ่อนไว้ คืนนี้ต้องขุดออกมาให้ได้!”
“แต่ตอนกลางคืนป่าอสูรอันตรายเกินไป...”
“กลัวบ้าอะไร! ข้าอยู่ขั้นหลอมปราณชั้นสี่ อสูรขั้นหนึ่งก็แค่เศษสวะ!”
ที่แท้หวังหู่คนนี้บังเอิญรู้สถานที่ซ่อนสมบัติของผู้ดูแลจ้าวเข้า
เสียงค่อยๆ ห่างออกไป
ห้องกลับคืนสู่ความเงียบงัน
หลินเฉินลุกขึ้น เดินไปหยุดตรงกรอบประตูที่แตกหัก มองตามทิศทางที่หวังหู่จากไป
ราตรีมืดมิด
สายลมเย็นพัดผ่าน หอบใบไม้ร่วงสองสามใบให้ปลิวขึ้นจากพื้น
หลินเฉินปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าออกอย่างลวกๆ
“กำลังกลุ้มใจว่าไม่มีเงินอยู่พอดี” มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ “เด็กส่งทรัพย์มาถึงที่เลยนี่นา?”
เขาหันหลังกลับ
หลินเฉินเดินตรงไปที่ข้างเตียง ลากหีบไม้เก่าๆ ออกมาจากใต้เตียง
เมื่อเปิดหีบออก ข้างในมีเสื้อผ้าป่านสีเทาชุดหนึ่งที่ดูธรรมดาจนไม่มีอะไรสะดุดตา
นี่คือชุดที่เขาสวมเวลาทำงานจิปาถะเป็นประจำ ทนเปื้อน และกลมกลืนกับความมืดได้ดี
หลินเฉินเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างคล่องแคล่ว ใช้เชือกป่านรัดปลายขากางเกงกับปลายแขนเสื้อให้แน่น
หลินเฉินผลักประตูเก่าที่ใกล้พังออก แล้วก้าวเข้าสู่ราตรี
ป่าอสูรบนเขาด้านหลังสำนักชิงอวิ๋น
ที่นี่คือเขตต้องห้ามของศิษย์สายนอก และยังเป็นฝันร้ายของพวกเขา
ต้นไม้สูงตระหง่าน กิ่งใบหนาทึบจนแสงดาวส่องลอดลงมาไม่ได้
ในป่ามีหมอกพิษสีเทาขาวปกคลุมตลอดปี ใบไม้ผุทับถมกันไม่รู้กี่ชั้น เมื่อเหยียบลงไปก็ยวบยาบ ทั้งยังส่งกลิ่นเหม็นฉุน
อย่าว่าแต่ผู้ฝึกตนขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งเลย
แม้แต่ศิษย์ขั้นหลอมปราณชั้นสามก็ยังไม่กล้าย่างกรายเข้าป่าแห่งนี้ในยามค่ำคืน
เข้าไปก็เท่ากับเอาตัวไปส่งถึงปากอสูร
หลินเฉินยืนอยู่ตรงชายป่าอสูร
เบื้องหน้าคือความมืดมิดทึบตัน
เขาเพียงขยับความคิด
【ก้าวข้ามเคราะห์ไร้เสียง】 เปิดใช้งาน
หึ่ง
คลื่นไร้รูปร่างชั้นหนึ่งแผ่คลุมทั่วร่างในพริบตา
เสียงลมหายใจ เสียงหัวใจเต้น และเสียงชีพจร ล้วนเงียบสนิทในชั่วขณะนี้
แม้แต่กลิ่นอายมนุษย์บนร่างก็ถูกลบเลือนไปจนหมดสิ้น
ตัวเขาราวกับถูกโลกใบนี้ลบตัวตนทิ้งไปอย่างฝืนธรรมชาติ
หลินเฉินก้าวเท้าเข้าไปในป่า
ไม่ไกลนัก แสงคบเพลิงไหววูบอยู่ท่ามกลางหมู่ไม้
หวังหู่เดินนำอยู่ด้านหน้า
ในมือเขาถือดาบยาวที่ตีขึ้นจากเหล็กกล้า ฟันพุ่มหนามและเถาวัลย์ที่ขวางทางไปตลอด
คมดาบฟันลงบนลำต้นไม้ ส่งเสียงทึบหนัก
“พี่หู่ ที่นี่ชวนขนลุกเกินไปแล้ว” ลูกสมุนคนหนึ่งเดินตามหลังหวังหู่ติดๆ น้ำเสียงสั่นเครือ “ไม่อย่างนั้นพวกเราค่อยมาใหม่ตอนกลางวันดีไหม?”
“เหลวไหล!”
หวังหู่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา เขาตวัดมือตบหัวลูกสมุนคนนั้น
“มาตอนกลางวัน? รอให้พวกสุนัขจมูกไวจากหอวินัยได้กลิ่นแล้วตามมาแย่งหรือ?”
“แต่ว่า...”
“แต่ว่าอะไร!” หวังหู่ถ่มน้ำลายอย่างเหี้ยมเกรียม “ข้าอยู่ขั้นหลอมปราณชั้นสี่ รอบนอกมีอย่างมากก็แค่อสูรระดับล่างขั้นหนึ่ง โผล่มาตัวหนึ่ง ข้าก็ฟันมันทิ้งตัวหนึ่ง!”
หวังหู่โอหังยิ่งนัก
เขาย่อมมีทุนให้โอหัง
ในเขตคนรับใช้ของศิษย์สายนอก ผู้ฝึกตนขั้นหลอมปราณชั้นสี่สามารถวางอำนาจได้จริงๆ
หลินเฉินติดตามอยู่ห่างจากพวกเขาสามสิบก้าว
ไม่ใกล้ไม่ไกล
เขาเหยียบลงบนใบไม้แห้งที่ทับถมหนา
ไร้สุ้มเสียง
แม้แต่เสียงกรอบแกรบของใบไม้แห้งที่ถูกเหยียบแตกก็ไม่มี
การตัดสินของ【ก้าวข้ามเคราะห์ไร้เสียง】ช่างทรงอำนาจยิ่งนัก ขอเพียงหลินเฉินไม่เป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตี เขาก็เป็นเพียงอากาศก้อนหนึ่ง
ยิ่งเดินเข้าไป ป่าก็ยิ่งลึก
กลิ่นเหม็นเน่าปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ พุ่งเข้าจมูก
รอบด้านมีเสียงคำรามของสัตว์ดังขึ้นเป็นครั้งคราว ชวนให้ขนลุกซู่
ลูกสมุนอีกคนตกใจจนขาอ่อน เดินสะดุดก้าวหนึ่งทีพลาดอีกก้าว
“พี่หู่ ผู้ดูแลจ้าวซ่อนสมบัติไว้ที่นี่จริงหรือ?”
“ไร้สาระ” หวังหู่แค่นเสียงเย็นชา “เจ้าคนเฒ่านั่นฉลาดเป็นกรด รู้ว่าที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด พอมันตายแล้ว ลาภก้อนโตนี้ก็เป็นของพี่น้องเรา”
หลินเฉินได้ยินทุกคำจากด้านหลังอย่างชัดเจน
มรดกของผู้ดูแลจ้าวหรือ?
ลาภลอยชัดๆ
เดิมทีฉันแค่อยากอาศัยมืออสูรฆ่าหวังหู่ แล้วเก็บเกี่ยวพลังบำเพ็ญสักระลอก
ดูท่าตอนนี้ยังได้กำไรเป็นทรัพย์ก้อนโตไปพร้อมกันด้วย
เขายังคงตามต่อไป
ทันใดนั้น หลินเฉินหยุดฝีเท้า
บนกิ่งของต้นไม้แห้งเบื้องหน้า มีงูพิษลายดำตัวหนึ่งขดตัวอยู่ ลำตัวหนาเท่าแขน
ดวงตาสามเหลี่ยม แลบลิ้นสีแดงฉานออกมา
ห่างจากใบหน้าหลินเฉินไม่ถึงครึ่งฉื่อ
รูม่านตาเรียวยาวของงูพิษจับจ้องคบเพลิงของหวังหู่และพวกที่อยู่เบื้องหน้าเขาเขม็ง แต่กลับมองข้ามหลินเฉินที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมไปอย่างสิ้นเชิง
หลินเฉินสีหน้าไร้อารมณ์
เขาไม่อ้อมทาง
เดินผ่านใต้ตัวงูพิษไปตรงๆ
ลิ้นของงูพิษกวาดโดนเส้นผมของเขาด้วยซ้ำ
แต่มันกลับไม่แม้แต่จะหันหัว
ซ่อนตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบ
“ถึงแล้ว! ที่นี่แหละ!”
เสียงยินดีที่พยายามข่มไว้ของหวังหู่ดังมาจากด้านหน้า
หลินเฉินหยุดฝีเท้า
ที่นี่เป็นพื้นที่โล่งกว้างอยู่พอสมควร
ตรงกลางมีก้อนหินเขียวขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง บนผิวเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ
“ขุด! อยู่ใต้ก้อนหินนี่แหละ!” หวังหู่ชี้ไปยังขอบก้อนหินเขียวแล้วสั่งเสียงดัง
ลูกสมุนทั้งสองรีบหยิบพลั่วเหล็กออกมา ขุดดินกันอย่างขะมักเขม้น
หลินเฉินเงยหน้าขึ้น
ข้างๆ มีต้นไม้โบราณสูงตระหง่านต้นหนึ่ง กิ่งใบดกหนา พอดีสามารถมองเห็นพื้นที่โล่งทั้งหมดได้จากด้านบน
เขาคว้าเถาวัลย์เส้นใหญ่ที่ห้อยลงมา
ใช้สองมือสลับกันไต่ขึ้นไป
ท่วงท่าเบาราวกับแมวยามราตรี
ไร้เสียงเสียดสี ไร้แม้แต่เสียงใบไม้ไหวกรอบแกรบ
ผ่านไปสิบลมหายใจ
หลินเฉินก็มาถึงกิ่งไม้ที่สูงจากพื้นสิบจั้ง
ทัศนวิสัยยอดเยี่ยม
ทุกการเคลื่อนไหวของหวังหู่ทั้งสามคนเบื้องล่างอยู่ในสายตาเขาทั้งหมด
“เคร้ง!”
พลั่วเหล็กกระทบเข้ากับวัตถุแข็ง
“พี่หู่! ขุดเจอแล้ว!” ลูกสมุนคนหนึ่งร้องอย่างตื่นเต้น โยนพลั่วทิ้งแล้วเริ่มใช้มือคุ้ยดิน
หวังหู่ผลักเขาออกไป แล้วกระโดดลงหลุมด้วยตัวเอง
ไม่นานนัก เขาก็อุ้มหีบเหล็กสีดำที่เปื้อนดินขึ้นมาใบหนึ่ง
บนหีบมีแม่กุญแจทองแดงอันหนักแขวนอยู่
“รวยแล้ว...” ดวงตาหวังหู่เป็นประกาย ลมหายใจหอบถี่
เขายกดาบยาวเหล็กกล้าขึ้น เล็งไปที่แม่กุญแจทองแดง
พลังวิญญาณไหลเข้าสู่ตัวดาบ
“แกร๊ก!”
แม่กุญแจทองแดงถูกฟันขาดในดาบเดียว
หวังหู่รีบเปิดหีบอย่างร้อนรน
หึ่ง
พลังวิญญาณเข้มข้นสายหนึ่งแผ่กระจายออกมาในพริบตา
แม้อยู่สูงจากพื้นสิบจั้ง หลินเฉินก็ยังสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังอันเย้ายวนนั้นอย่างชัดเจน
ภายในหีบมีศิลาวิญญาณระดับต่ำห้าสิบก้อนวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
เมื่อแสงคบเพลิงส่องกระทบ พวกมันก็เปล่งประกายงดงามชวนหลงใหล
มือของหวังหู่สั่นระริก
ลูกสมุนทั้งสองก็ตะลึงตาค้าง กลืนน้ำลายอึกใหญ่
“ห้าสิบก้อน... ตั้งห้าสิบก้อน!” หวังหู่หัวเราะลั่น “ข้าคอยดูแลพวกคนรับใช้มาตั้งนาน ยังเก็บได้แค่สามสิบกว่าก้อน ทั้งชีวิตไม่เคยเห็นศิลาวิญญาณมากขนาดนี้มาก่อน!”
หลินเฉินนั่งอยู่บนต้นไม้ มองดูอย่างเย็นชา
คนตายเพราะทรัพย์สิน นกตายเพราะอาหาร
พลังวิญญาณเข้มข้นขนาดนี้ ในป่าอสูรก็แทบไม่ต่างจากตะเกียงสว่างกลางราตรี
เขาหาท่านั่งที่สบายที่สุด แล้วเอนหลังพิงลำต้นไม้
ถึงกับขยับขาซ้ายเล็กน้อย เพื่อป้องกันไม่ให้ขาชา
ทันทีที่หลินเฉินนั่งลงอย่างมั่นคง
พุ่มไม้เบื้องล่างก็ระเบิดออกอย่างฉับพลัน
ดินกับกิ่งไม้หักกระเด็นไปทั่ว
ดวงตาสัตว์สีแดงฉานคู่หนึ่งจ้องเขม็งไปยังหวังหู่ที่กำลังกอดหีบเหล็กอยู่