“ปัง!”
ดินปลิวกระจาย
เงาดำร่างมหึมาดุจภูเขาลูกย่อม พุ่งชนพุ่มไม้สูงสามคนจนแตกกระจุยอย่างบ้าคลั่ง
กลิ่นคาวโชยปะทะใบหน้า
ผู้ติดตามคนแรกไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงร้องโหยหวน
“ฉึก!”
เขี้ยวสีขาวซีดสองข้างยาวครึ่งฉื่อแทงทะลุอกของเขาโดยตรง
โลหิตพุ่งกระฉูดราวน้ำพุ สาดใส่ใบหน้าหวังหู่
“หมูป่าเกราะเหล็ก... หมูป่าเกราะเหล็กงั้นรึ?!”
ความยินดีบนใบหน้าหวังหู่แข็งค้างในพริบตา รูม่านตาหดเล็กเท่าปลายเข็ม
สัตว์ปีศาจขั้นหนึ่งระดับกลาง!
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ควรปรากฏอยู่ในเขตรอบนอกเลยสักนิด!
“เคร้ง”
หีบเหล็กที่บรรจุศิลาวิญญาณเต็มเปี่ยมหลุดจากมือเขา ตกกระแทกลงบนหินเขียว
หมูป่าสะบัดหัวอย่างแรง
ศพที่แหลกเหลวของผู้ติดตามคนแรกถูกเหวี่ยงปลิวราวกับกระสอบผ้า ร่างกระแทกต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปอย่างหนักหน่วง
เสียงกระดูกแตกหักดังชัดเจน
ดวงตาสัตว์สีแดงฉานจ้องหวังหู่เขม็ง
“หนี! รีบหนีเร็ว!”
หวังหู่กรีดร้องเสียงแหลม พลางคลานถอยหลังอย่างทุลักทุเล
ผู้ติดตามคนที่สองตกใจจนปัสสาวะราดไปนานแล้ว
ขาทั้งสองข้างอ่อนปวกเปียก เขาทรุดแหมะอยู่กับพื้นจนแม้แต่จะกลิ้งหนีก็ยังทำไม่ได้ น้ำเหลืองกลิ่นเหม็นคาวไหลซึมออกจากเป้ากางเกงเป็นแอ่ง
หมูป่าขุดดินด้วยกีบหน้าพลางส่งเสียงคำรามกึกก้องจนสะเทือนแก้วหู
ตูม!
ร่างมหึมากลายเป็นสายฟ้าสีดำ พุ่งตรงเข้ามา
“พี่หู่ ช่วยข้า—”
ผู้ติดตามคนที่สองตะโกนออกมาได้เพียงครึ่งประโยค
กีบมหึมาของหมูป่าเหยียบศีรษะเขาจนแหลกทันที
เศษเนื้อสีแดงขาวกระจายเกลื่อนพื้น
หวังหู่ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง
เขาเร่งพลังวิญญาณในกายอย่างบ้าคลั่ง พยายามอ้อมก้อนหินเขียวขนาดใหญ่เพื่อหนีเอาชีวิตรอด
ทว่าหมูป่าเร็วเกินไป
มันหยุดกะทันหัน แล้วตวัดหางหนาใหญ่กวาดออกไปราวแส้เหล็ก
“ปัง!”
เศษหินแตกกระจายจากขอบก้อนหินเขียว
หวังหู่หลบไม่ทัน ถูกเศษหินกระแทกแผ่นหลัง ร่างทั้งร่างเซถลาแล้วล้มคว่ำลงกับพื้น
เขาถอยไม่ได้อีกแล้ว
เบื้องหน้าคือสัตว์ปีศาจคลุ้มคลั่ง เบื้องหลังคือต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า
ทางหนีถูกตัดขาดทุกด้าน
“เดรัจฉานเอ๋ย ข้าจะสู้กับเจ้าให้ถึงที่สุด!”
ดวงตาหวังหู่แดงก่ำ เขาอัดพลังวิญญาณเข้าไปในดาบยาวเหล็กกล้าในมืออย่างบ้าคลั่ง
พลังบำเพ็ญขั้นหลอมปราณชั้นสี่ปะทุออกมาอย่างไม่เหลือออม
เขากระโดดขึ้นฉับพลัน สำแดงวิชายุทธ์สายนอก “วิชาดาบวายุคลั่ง”
คมดาบกรีดอากาศส่งเสียงแหลม กลายเป็นประกายดาบสีเงินสามสาย ฟันเข้าใส่ดวงตาหมูป่าอย่างรุนแรง
“เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!”
ประกายไฟกระเด็นวูบวาบ
หมูป่าเพียงก้มหัวลงเล็กน้อย ใช้กะโหลกแข็งแกร่งรับดาบทั้งสามเล่มไว้เต็ม ๆ
ดาบยาวที่ตีขึ้นจากเหล็กกล้าฟันลงบนเกล็ดสีดำ ทิ้งไว้เพียงรอยขาวตื้น ๆ สามรอยเท่านั้น
แรงสะท้อนมหาศาลส่งผ่านด้ามดาบกลับมา
ง่ามนิ้วหัวแม่มือของหวังหู่ปริแตก เลือดไหลทะลัก ดาบยาวแทบหลุดจากมือ
“เป็นไปไม่ได้...”
เขาสิ้นหวังแล้ว
พลังป้องกันเช่นนี้ อย่าว่าแต่ขั้นหลอมปราณชั้นสี่เลย ต่อให้ขั้นหลอมปราณชั้นหกมาก็ยังต้องปวดหัว
บนกิ่งไม้สูงสิบจั้ง
หลินเฉินพิงลำต้น มองเหตุการณ์เบื้องล่างด้วยสายตาเย็นชา
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วฟ้า
ทว่ารอบกายเขาภายในระยะสามฉื่อ กลับไม่มีแม้แต่กระแสลมไหวติง
【ก้าวข้ามเคราะห์ไร้เสียง】ลบตัวตนของเขาออกจากห้วงมิตินี้จนหมดสิ้น
“วิชาดาบมั่วซั่วเกินไป”
หลินเฉินวิจารณ์ในใจเงียบ ๆ
หวังหู่แม้มีพลังบำเพ็ญขั้นหลอมปราณชั้นสี่ แต่ประสบการณ์ต่อสู้จริงกลับย่ำแย่เกินไป
เมื่อต้องเผชิญหมูป่าเกราะเหล็กที่มีพลังป้องกันน่าตื่นตะลึง เขากลับไม่โจมตีท้องหรือข้อต่อ แต่ไปฟันกะโหลกที่แข็งที่สุดแทน
หาเรื่องตายชัด ๆ
เขายังรู้สึกด้วยซ้ำว่าหวังหู่ฝีมือห่วยไปหน่อย
“ช่วยด้วย! มีใครอยู่ไหม!”
หวังหู่กวัดแกว่งดาบยาวอย่างบ้าคลั่งเพื่อรับแรงพุ่งชนของหมูป่า พลางตะเบ็งเสียงร้อง
เสียงของเขาดังก้องไปไกลในป่าราตรีอันเงียบสงัด
“ใครก็ได้ช่วยข้าที!”
“ข้าให้ศิลาวิญญาณระดับต่ำห้าสิบก้อน!”
หมูป่าพุ่งชนเข้ามาอีกครั้ง
หวังหู่ยกดาบขึ้นขวาง
“แครก!”
ดาบยาวเหล็กกล้าหักออกเป็นสองท่อนทันที
หวังหู่ถูกชนกระเด็นไปกระแทกลำต้นไม้อย่างหนัก พ่นโลหิตออกมาคำโต
เขาคลานหลบกีบหมูป่าอย่างทุลักทุเล ผมเผ้ายุ่งเหยิง สภาพราวกับมารคลั่ง
“ทรัพย์สินทั้งหมด ข้ายกให้หมด!”
“ขอเพียงช่วยชีวิตข้า หวังหู่ผู้นี้จะยอมเป็นวัวเป็นม้าให้ท่าน!”
เขาร้องตะโกนพลางกวาดตามองรอบด้านอย่างสิ้นหวัง
รอบกายมีเพียงความมืดมิดไร้ขอบเขตกับเงาต้นไม้
ไม่มีใครตอบเขาเลยแม้แต่คนเดียว
บนต้นไม้
หลินเฉินเปลี่ยนท่านั่ง เหยียดขาซ้ายออก
มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
เงินของคนตายไม่ต้องแบ่งใคร
เมื่อหวังหู่ตาย ศิลาวิญญาณก็เป็นของเขา ถุงเก็บของก็เป็นของเขา
แม้แต่พลังบำเพ็ญของหวังหู่ก็เป็นของเขาด้วย
ช่วยคนงั้นรึ?
สิ่งที่ผู้บำเพ็ญเซียนห้ามทำที่สุดก็คือสอดมือยุ่งเรื่องของผู้อื่น
เขาไม่เพียงไม่ช่วย แต่ยังจะเฝ้าดูหวังหู่สิ้นใจด้วยตาตนเอง
มีเพียงการเป็นประจักษ์พยานต่อความตายเท่านั้น จึงจะกระตุ้นการเก็บเกี่ยวจิตแท้ได้
การต่อสู้เบื้องล่างไร้ข้อกังขาแล้ว
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นกระตุ้นสัญชาตญาณดุร้ายของหมูป่าเกราะเหล็กจนถึงขีดสุด
มันคำรามต่ำ ๆ ก่อนออกแรงด้วยกีบทั้งสี่อย่างฉับพลัน
ร่างมหึมากระโจนสูงขึ้น แล้วโถมเข้าใส่หวังหู่ราวขุนเขาถล่มทับ
“ไม่—!”
หวังหู่กรีดร้องอย่างสิ้นหวัง
เขาพยายามใช้ดาบหักแทงท้องหมูป่า
แต่ช้าเกินไป
“ฉึก!”
หมูป่ากัดขาของหวังหู่ไว้เต็มคำ
เสียงกระดูกแตกดังจนเสียวฟัน
กระดูกต้นขาของหวังหู่ถูกกัดจนแหลกทันที
หมูป่าสะบัดหัวอย่างแรง เหวี่ยงเขากระแทกพื้นดินที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง
“อ๊าก!!!”
เสียงกรีดร้องเจ็บปวดราวหมูถูกเชือดดังก้องทั่วท้องฟ้ายามราตรี
หวังหู่เจ็บจนร่างกระตุกไปทั้งตัว
เขาจิกเล็บทั้งสองมือลงในดินอย่างสุดแรง เล็บพลิกหัก เลือดไหลโชก
เขาคลานหนีออกไปอย่างไร้ประโยชน์
ทิ้งรอยเลือดยาวเหยียดไว้เบื้องหลัง
“ช่วย... ช่วยข้าด้วย...”
เสียงของเขาแหบพร่า ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อความตาย
หมูป่าก้าวเข้ามาทีละก้าว
กีบหนักอึ้งเหยียบใบไม้แห้ง ส่งเสียงฝีเท้าดุจย่างกรายของยมทูต
มันก้มศีรษะลง
เขี้ยวสีขาวซีดเล็งตรงไปยังลำคอของหวังหู่
หวังหู่เบิกตากว้าง ลำคอส่งเสียง “ครืด ๆ” ราวกับลมรั่ว
“ฉึก!”
เขี้ยวแทงทะลุลำคอของหวังหู่โดยปราศจากสิ่งใดขวางกั้น
โลหิตพุ่งกระฉูด
ร่างของหวังหู่กระตุกอย่างรุนแรงสองครั้ง มือทั้งสองข้างร่วงลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
ลมหายใจขาดสิ้น
ในชั่วขณะที่เขาสิ้นลมหายใจเฮือกสุดท้าย
บนต้นไม้
แผงระบบเบื้องหน้าหลินเฉินพลันเปล่งแสงสีทองเจิดจ้า
【ของประทานแห่งจิตแท้ถูกกระตุ้น】
【เป้าหมาย: หวังหู่ (ขั้นหลอมปราณชั้นสี่)】
【ได้รับ: พลังบำเพ็ญห้าส่วน จิตประทับแห่งจิตแท้ 1 ดวง】
ลำแสงสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า
หนาใหญ่กว่าลำแสงจากลานประลองยุทธ์ตอนกลางวันนับสิบเท่า
ลำแสงทะลุผ่านระยะห่างของห้วงมิติ พุ่งกระแทกหว่างคิ้วหลินเฉินโดยตรง
ตูม!
สมองของหลินเฉินอื้ออึงขึ้นมาวูบหนึ่ง
พลังวิญญาณมหาศาลดุจอุทกภัยทะลักเข้ามาในเส้นลมปราณที่แห้งผากของเขาในพริบตา
รุนแรงเกินไปแล้ว
ศิษย์สายนอกผู้นั้นในตอนกลางวันบาดเจ็บสาหัสจนใกล้ตาย พลังบำเพ็ญสูญเสียไปมากกว่าครึ่ง พลังวิญญาณที่เก็บเกี่ยวมาได้จึงยังอ่อนโยนอยู่บ้าง
แต่หวังหู่ต่างออกไป
เขามีพลังบำเพ็ญขั้นหลอมปราณชั้นสี่อย่างแท้จริง ถูกสัตว์ปีศาจสังหารในสภาพสมบูรณ์พร้อม
พลังบำเพ็ญห้าส่วนนี้บริสุทธิ์และบ้าคลั่ง
เจ็บปวด
เจ็บปวดราวกับถูกฉีกกระชาก
หลินเฉินกัดริมฝีปากแน่น รสคาวเลือดเข้มข้นพลันแผ่ซ่านในปาก
เขาไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย
เบื้องล่าง หมูป่าเกราะเหล็กยังไม่ไปไหน
“กร้วม กร้วม”
เสียงเคี้ยวชวนขนหัวลุกดังขึ้นใต้ต้นไม้
หมูป่าเกราะเหล็กยืนอยู่กลางแอ่งเลือด กัดฉีกศพหวังหู่อย่างตะกละตะกลาม
กระดูกถูกเคี้ยวจนแหลก
เลือดไหลหยดจากเขี้ยวสีขาวซีด ย้อมใบไม้แห้งบนพื้นให้แดงฉาน
หลินเฉินหมอบนิ่งอยู่บนกิ่งไม้สูงสิบจั้ง ไม่ขยับเขยื้อน
【ก้าวข้ามเคราะห์ไร้เสียง】ทำงานเต็มกำลัง
ร่างทั้งร่างของเขาราวกับกลายเป็นท่อนไม้แห้ง
ไร้เสียงหัวใจเต้น ไร้อุณหภูมิ แม้แต่กลิ่นกายก็หลอมรวมเข้ากับสายลมยามค่ำคืนอย่างสมบูรณ์
ทว่าพลังวิญญาณภายในกายกลับพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง
พลังบำเพ็ญขั้นหลอมปราณชั้นสี่นั้นมากเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งทะลวงเข้าสู่ขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งอย่างเขา
เส้นลมปราณถูกอัดจนพองตึง
แม้แต่ผิวหนังก็ยังมีหยาดโลหิตเม็ดเล็กผุดซึมออกมา
ต้องนั่งสมาธิหลอมรวมพลังเดี๋ยวนี้
แต่เขาขยับไม่ได้
เพียงเผยกลิ่นอายออกไปแม้แต่น้อย หมูป่าเกราะเหล็กเบื้องล่างก็จะเงยหน้าขึ้นทันที
สัตว์ปีศาจขั้นหนึ่งระดับกลาง
ต่อให้พลังบำเพ็ญของเขาพุ่งสูงขึ้นในตอนนี้ หากปะทะกันก็มีแต่ทางตาย
อดทนไว้
หลินเฉินจิกเล็บลงบนเปลือกไม้แน่น เล็บฝังลึกเข้าไปในเนื้อไม้
เหงื่อไหลจากหน้าผาก หยดลงบนใบไม้โดยไร้สุ้มเสียง
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป