(สหายทั้งหลาย เข้ามาช่วยให้คะแนนกันหน่อย)
(พี่ใหญ่ทะยานขึ้นฟ้า พี่ใหญ่ดิ่งลงจากฟ้า)
เจ็บ
ความเจ็บปวดราวกับร่างกายถูกฉีกกระชากแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์ หลินเฉินเบิกตาขึ้นฉับพลัน
สิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่โรงพยาบาล หากเป็นกระท่อมมุงฟางเก่าทรุดโทรมที่ลมรั่วลอดเข้ามาได้
กลิ่นฟางชื้นราขึ้นปนกับกลิ่นเหงื่อเหม็นฉุนอบอวลอยู่ในอากาศ
“แกล้งตายทำไม?”
เสียงตวาดกร้าวดังก้องข้างหู
หลินเฉินยังไม่ทันได้ตั้งตัว รองเท้าหนัก ๆ ก็ถีบเข้าที่ซี่โครงอย่างแรง
ปัง!
ร่างของเขากระแทกผนังราวกับกระสอบขาด ๆ รสหวานคาวพลุ่งขึ้นมาที่ลำคอ
“เศษสวะที่มีรากวิญญาณปะปน ยังคิดว่าตัวเองมาเสวยสุขที่สำนักชิงอวิ๋นในฐานะคุณชายหรือ?”
ชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมผ้าสีเทา ใบหน้าเต็มไปด้วยก้อนเนื้อ ยืนชี้หน้าเขาจากเบื้องบน น้ำลายแทบกระเด็นโดนหน้าหลินเฉิน
“ผู้ดูแลหลิว...” ความทรงจำแปลกหน้าสายหนึ่งหลั่งไหลเข้ามาในสมองของหลินเฉิน
เขาข้ามมิติมาแล้ว
เมื่อครู่ก่อนเขายังถูกรถบรรทุกดินชนกระเด็นกลางสี่แยก พริบตาต่อมาก็กลายเป็นคนรับใช้ชั้นต่ำสุดของศิษย์สายนอกสำนักชิงอวิ๋นในโลกบำเพ็ญเซียนแห่งนี้
เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อหลินเฉิน เพราะรากวิญญาณปะปนเกินไป แม้แต่การชักนำปราณเข้าสู่กายขั้นพื้นฐานที่สุดก็ยังทำไม่ได้ จึงถูกผู้ดูแลหลิวแห่งเรือนคนรับใช้ผู้นี้ใช้เป็นที่ระบายอารมณ์ทุกวัน
“หลิวบิดาเจ้าน่ะสิ!”
ผู้ดูแลหลิวเหยียบลงบนอกหลินเฉิน แล้วขยี้เท้าซ้ำ
“ก่อนตะวันตกดินวันนี้ ถ้าฟืนไม้เหล็กสิบหาบจากหลังเขายังผ่าไม่เสร็จ แถมยังตักน้ำใส่โอ่งไม่เต็ม ข้าจะโยนเจ้าไปให้สุนัขเกล็ดดำบนหลังเขากิน!”
หลินเฉินกัดฟันแน่น ไม่ส่งเสียงสักคำ
ความเจ็บปวดที่หน้าอกย้ำเตือนเขาว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
ที่นี่คือโลกบำเพ็ญเซียนอันโหดร้าย ผู้แข็งแกร่งกินผู้อ่อนแอ ชีวิตคนไร้ค่าไม่ต่างจากหญ้า
ผู้ดูแลหลิวแค่นเสียงเย็นชา ก่อนถูโคลนใต้พื้นรองเท้ากับเสื้อผ้าของหลินเฉินอย่างรังเกียจ
“เศษสวะที่เป็นโคลนเหลว ต่อให้พยุงก็ไม่ขึ้น”
เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วก้าวยาว ๆ ออกจากกระท่อม
เสียงด่าทอของเขาดังมาจากด้านนอก “ไปทำงานกันให้หมด! ใครกล้าอู้ จุดจบก็เหมือนมัน!”
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ไกลออกไป
หลินเฉินกุมอก พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก
เขาพิงผนังดินเย็นเฉียบ หอบหายใจหนักหน่วง
ฟืนไม้เหล็กสิบหาบงั้นหรือ?
ไม้ชนิดนั้นแข็งราวเหล็กแท้ อย่าว่าแต่ตอนนี้ที่เขาบาดเจ็บไปทั้งตัวเลย ต่อให้เป็นชายฉกรรจ์ก็ยังผ่าไม่หมดสักหาบภายในวันเดียว
นี่คิดจะบีบให้เขาตายชัด ๆ
ขณะที่หลินเฉินสิ้นหวังและกำลังคิดหาทางหนีออกจากสถานที่บ้าบอนี้
“ติ๊ง—”
เสียงกลไกใสกระจ่างดังขึ้นในสมองโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
【ตรวจพบว่าวิญญาณของผู้สืบทอดหลอมรวมเสร็จสิ้น】
【ระบบวิถีเวียนวัฏแห่งจิตแท้ กำลังผูกมัด...】
หลินเฉินชะงักงัน
พริบตาต่อมา ความยินดีอย่างบ้าคลั่งก็พลุ่งขึ้นในใจ
ระบบ!
ของคู่กายผู้ข้ามมิติ!
ใบเบิกทางของหลงอ้าวเทียน!
“ผูกมัด! ผูกมัดเดี๋ยวนี้!” เขาตะโกนในใจอย่างบ้าคลั่ง
【ผูกมัดสำเร็จ】
【กำลังมอบห่อของขวัญเริ่มต้นแก่ผู้สืบทอด—คุณสมบัติหลักหกประการและมิติระบบ】
แผงโปร่งแสงแผ่นหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ มีเพียงหลินเฉินเท่านั้นที่มองเห็น
แสงทองหกสายพุ่งออกจากแผง แล้วมุดเข้าไประหว่างหว่างคิ้วของเขา
หลินเฉินรู้สึกเย็นวาบในสมอง บนแผงมีตัวอักษรเพิ่มขึ้นหกบรรทัดในทันที
【คุณสมบัติที่หนึ่ง: ของประทานแห่งจิตแท้】 【คุณสมบัติที่สอง: รากฐานมั่นคงแห่งจิตแท้】 【คุณสมบัติที่สาม: สรรพวิญญาณคืนสู่สำนัก】 【คุณสมบัติที่สี่: ก้าวข้ามเคราะห์ไร้เสียง】 【คุณสมบัติที่ห้า: วัฏสงสารไม่เสื่อม】 【คุณสมบัติที่หก: ซ่อนกายจากหมื่นวิถี】
หลินเฉินมองคุณสมบัติทั้งหกที่ชื่อโอ่อ่าบาดใจเหล่านั้น รอยยิ้มตรงมุมปากกดอย่างไรก็ไม่ลง
มั่นคงแล้ว
มีวิชาเทพทั้งหกนี้ ผู้ดูแลหลิวหรืออัจฉริยะแห่งสำนักชิงอวิ๋นอะไรก็ช่าง ล้วนต้องถูกเขาเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้า!
เขากำลังจะกดเปิดดูผลของคุณสมบัติแต่ละข้อ
เสียงกลไกไร้อารมณ์ของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
【มอบห่อของขวัญเริ่มต้นเสร็จสิ้น】
【ตรวจพบความผิดปกติของกฎวิถีสวรรค์ในจักรวาลนี้ มีความเสี่ยงระดับสูง】
【พิธีสารหลักของระบบขัดแย้งกัน ไม่สามารถให้บริการชี้นำต่อไปได้】
รอยยิ้มบนใบหน้าหลินเฉินแข็งค้าง
“เดี๋ยวก่อน หมายความว่ายังไง?”
【คำเตือน! สัญญาณอันตรายระดับสูง!】
【ระบบนี้ออฟไลน์แล้ว】
【ขอให้ผู้สืบทอดโชคดี】
“ตู๊ด—”
พร้อมเสียงยาวแหลมบาดหู แผงโปร่งแสงกลางอากาศกะพริบวูบวาบสองครั้ง
หน้าจอที่เดิมเปล่งแสงสีฟ้าจาง ๆ พลันกลายเป็นสีเทาขาวไร้ชีวิต
ขีดสัญญาณมุมขวาบนเปลี่ยนเป็นเครื่องหมาย “X” สีแดงฉาน
หลินเฉินยืนนิ่งงันอยู่กับที่
ภายในกระท่อมมุงฟางเงียบสงัดราวกับป่าช้า
ผ่านไปนานเกือบครึ่งก้านธูป เขาจึงได้สติกลับคืนมา
“หนีไปแล้ว?”
เขาลองส่งเสียงเรียกในใจ “ระบบ?”
ไม่มีเสียงตอบกลับแม้แต่น้อย
“ท่านพ่อระบบ?”
ยังคงเงียบกริบ
หลินเฉินสูดลมหายใจลึก บังคับตัวเองให้สงบลง
รถบรรทุกดินชนเขาไม่ตาย พอข้ามมิติมาก็เกือบถูกผู้ดูแลทุบตาย ตอนนี้แม้แต่ของวิเศษติดตัวก็ยังหนีไปอีก
การเริ่มต้นแบบนี้มันยากระดับนรกชัด ๆ
แต่ในชาติก่อน หลินเฉินเอาตัวรอดจากที่ทำงานซึ่งแข่งขันกันจนถึงขีดสุดมาได้ เพราะเขารู้จักยอมรับความจริง
“หนีก็หนีไปสิ”
หลินเฉินมองแผงสีเทาขาวที่ค้างอยู่ตรงหน้า
“อย่างน้อยก็ยังทิ้งของไว้ให้”
เขารวบรวมสมาธิ จับจ้องคุณสมบัติทั้งหกบนแผง
แม้ระบบจะออฟไลน์ไปแล้ว แต่ดูเหมือนคุณสมบัติเหล่านี้จะฝังแน่นอยู่ในส่วนลึกของวิญญาณเขา
เขาลองจดจ่อกับคุณสมบัติข้อแรก【ของประทานแห่งจิตแท้】
【คุณสมบัติที่หนึ่ง: ของประทานแห่งจิตแท้】
1. เมื่อสิ่งมีชีวิตในขอบเขตสายตาสิ้นชีพ จะเก็บเกี่ยวพลังบำเพ็ญห้าส่วนจากสิบส่วนและตราประทับจิตแท้ของมันโดยอัตโนมัติ
2. อัญเชิญสิ่งมีชีวิตเวียนวัฏ โดยใช้「ศิลาวิญญาณ + ตราประทับจิตแท้」เพื่อจำลองสิ่งมีชีวิตที่ยังมีชีวิตอยู่หนึ่งตน ให้มีพรสวรรค์ รากวิญญาณ ความเข้าใจ และคุณสมบัติเหมือนผู้วายชนม์ทุกประการ การจำลองสิ่งมีชีวิตเวียนวัฏไม่ว่าจะอยู่ที่ใดหรือตายอย่างไร ก็ไม่จำเป็นต้องสิ้นชีพต่อหน้าเขา ยังคงเก็บเกี่ยวพลังบำเพ็ญตลอดชีวิต 50% และตราประทับจิตแท้ดวงใหม่ของสิ่งมีชีวิตนั้นจากระยะไกลได้โดยอัตโนมัติ
【คุณสมบัติที่สอง: รากฐานมั่นคงแห่งจิตแท้】
พลังบำเพ็ญที่เก็บเกี่ยวมาไม่มีผลข้างเคียง หลอมรวมได้อย่างสมบูรณ์ กลั่นความบริสุทธิ์ของปราณวิญญาณในกายและยกระดับรากฐาน
【คุณสมบัติที่สาม: สรรพวิญญาณคืนสู่สำนัก】
ได้รับพลังต่อสู้และความเข้าใจของสิ่งมีชีวิตเวียนวัฏในรูปแบบโบนัสเพิ่มพูนตามเปอร์เซ็นต์
【คุณสมบัติที่สี่: ก้าวข้ามเคราะห์ไร้เสียง】
มีรัศมีหลีกเลี่ยงเคราะห์ภัยติดตัว โอกาสเข้าไปพัวพันกับวิกฤตถึงตายมีน้อยยิ่ง
【คุณสมบัติที่ห้า: วัฏสงสารไม่เสื่อม】
หลังจำลองสิ่งมีชีวิต อายุขัยจะเพิ่มขึ้นและตายก่อนวัยได้ยาก
【คุณสมบัติที่หก: ซ่อนกายจากหมื่นวิถี】
ซ่อนตัวตนของตนเอง ทำให้คนภายนอกไม่มีวันมองทะลุรากฐานที่แท้จริง
.........
หลินเฉินสูดหายใจลึก มือทั้งสองที่สั่นน้อย ๆ เพราะความเจ็บปวด บัดนี้กำแน่นจนแทบเป็นปม
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้
ระบบหนีไปแล้ว แต่กลไกชุดนี้ที่ทิ้งไว้ให้แทบจะสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ
ไม่ต้องบำเพ็ญอย่างหนัก
ไม่ต้องเสี่ยงชีวิต
ขอแค่ได้เห็นคนอื่นตายด้วยตาตัวเอง เขาก็เก็บเกี่ยวพลังบำเพ็ญมาได้ฟรี ๆ
วิธีทำกำไรโดยไม่ต้องลงทุนที่นายทุนในชาติก่อนชอบนักหนา ตอนนี้ตกมาอยู่ในมือเขาแล้ว
“รากวิญญาณปะปนงั้นหรือ?”
หลินเฉินกระตุกมุมปาก
“ขอแค่คนตายมีมากพอ ต่อให้เป็นหมูก็ยังอัดพลังจนทะยานขึ้นสวรรค์ได้”
เสียงฝีเท้าหยาบกระด้างดังมาจากด้านนอก
ปัง!
ประตูไม้ผุพังถูกถีบเปิด เศษไม้ปลิวกระจาย
“ไอ้สวะหลินเฉินตายหรือยัง?”
“เท้าของผู้ดูแลหลิวไม่เบาเลย ดูท่าจะแย่แล้วกระมัง”
คนรับใช้ชุดเทาสามคนเดินอาด ๆ เข้ามา
หัวหน้าร่างอ้วนชื่อหวังอู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยก้อนเนื้อ ปกติเขามักตามผู้ดูแลหลิวมารังแกเจ้าของร่างเดิมอยู่เสมอ
หวังอู่เห็นหลินเฉินพิงกำแพงอยู่ ก็ชะงักไปเล็กน้อย
“โอ้โห ชีวิตเหนียวใช้ได้เลยนี่”
เขาก้าวมาข้างหน้า แล้วเตะอ่างไม้ผุข้างหัวเตียงของหลินเฉินจนคว่ำ
น้ำสกปรกสาดเต็มพื้น กระเด็นเปื้อนรองเท้าหลินเฉิน
“ยังไม่ตายก็รีบไสหัวไปผ่าฟืนบนหลังเขา” หวังอู่มองเขาจากเบื้องบนด้วยแววตาดูแคลน “ผู้ดูแลหลิวสั่งไว้แล้ว ถ้าก่อนตะวันตกดินวันนี้ยังทำฟืนไม้เหล็กสิบหาบไม่เสร็จ ก็จะโยนเจ้าไปให้สุนัขเกล็ดดำกิน”
หลินเฉินไม่ขยับ
เขาเงยหน้าขึ้นมองหวังอู่อย่างเงียบงัน
แววตาสงบนิ่งประหนึ่งบึงน้ำตาย ไร้ทั้งความโกรธและความหวาดกลัว
หวังอู่ถูกสายตานั้นจ้องจนรู้สึกขนลุก ก่อนจะโกรธจนหน้าแดง
“มองอะไร!” เขายกฝ่ามือขึ้นหมายจะฟาด “ไอ้เศษสวะ ยังกล้าถลึงตาใส่ข้าอีกหรือ?”
หลินเฉินเอียงศีรษะ หลบฝ่ามือนั้น
“ข้าจะไปผ่าฟืน”
เสียงของเขาแหบพร่า ไร้ความรู้สึกใด ๆ
มือของหวังอู่ค้างอยู่กลางอากาศ เขาแค่นหัวเราะเย็นชา “นับว่ารู้จักเจียมตัว รีบไสหัวไป!”
หลินเฉินพยุงกำแพง ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น
ความเจ็บปวดแล่นแทงใจจากบริเวณซี่โครง ราวกับหักไปหลายท่อน
เขาไม่ส่งเสียง เดินกะเผลกออกจากกระท่อมมุงฟาง
ไปผ่าฟืนบนหลังเขางั้นหรือ?
ฟืนไม้เหล็กสิบหาบ ไปก็เท่ากับรอความตาย
สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือหาคนตาย
หาสถานที่ที่สามารถมองเห็นคนตายได้อย่างปลอดภัย
ลานประลองยุทธ์ของศิษย์สายนอกสำนักชิงอวิ๋น
ที่นั่นมีการประลองเป็นตายเพื่อสะสางความแค้นส่วนตัวทุกวัน ทั้งยังเป็นสถานที่ที่ศิษย์สายนอกล้มตายมากที่สุด
ทางหินทอดไปยังลานประลองยาวไกล
หลินเฉินเดินอย่างเชื่องช้า
ศิษย์สายนอกไม่น้อยเดินผ่านระหว่างทาง พอเห็นสภาพน่าเวทนาของเขาก็พากันหยุดชี้ไม้ชี้มือ
“นั่นไม่ใช่ไอ้สวะรากวิญญาณปะปนหรือ?”
“ได้ยินว่าเช้านี้ถูกผู้ดูแลหลิวตีจนเกือบตายอีกแล้ว ทำไมยังเดินเตร่ไปทั่วได้?”
ศิษย์คนหนึ่งที่ปากแหลมแก้มตอบจงใจขยับมาขวางทาง
“นี่ หลินเฉิน เจ้าจะไปไหน? หลังเขาอยู่คนละทางนะ”
หลินเฉินหยุดฝีเท้า
“ไปลานประลองยุทธ์”
เสียงหัวเราะครืนใหญ่พลันระเบิดขึ้นรอบด้าน
“ลานประลองยุทธ์? เจ้าน่ะหรือ?” ศิษย์ปากแหลมแก้มตอบหัวเราะจนตัวโยน ชี้นิ้วใส่จมูกหลินเฉิน “เจ้าไปทำอะไรที่นั่น? ไปเป็นกระสอบทรายให้คนอื่นแล้วหาเงินศิลาวิญญาณหรือ?”
“คงหมดอาลัยตายอยากแล้ว อยากหาใครสักคนฆ่าตัวเองกระมัง”
“ถ้าเศษสวะนี่ชักนำปราณเข้าสู่กายได้ ข้าจะกินแผ่นหินลานประลองเข้าไปเลย”
เสียงเยาะเย้ยบาดหู
หลินเฉินไม่โต้เถียง
เขาเดินอ้อมคนกลุ่มนี้ แล้วมุ่งหน้าต่อไป
ในชาติก่อน เขาผ่านร้อนผ่านหนาวในที่ทำงานมาแล้ว คำพูดไม่น่าฟังแบบไหนที่ไม่เคยได้ยิน?
คำเยาะเย้ยแค่นี้ ไม่มีค่าพอให้เขาขมวดคิ้วด้วยซ้ำ
มีชีวิตรอดและเพิ่มพูนพลังบำเพ็ญต่างหากคือเรื่องสำคัญ
เมื่อเดินผ่านประตูใหญ่ของลานประลอง กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นก็ปะทะใบหน้า
ลานประลองกว้างใหญ่ไพศาล
กลางลานมีเวทีหินครามสูงตระหง่านหลายแห่ง
รอบด้านเต็มไปด้วยศิษย์สายนอกที่มาดูความครึกครื้นและวางเดิมพัน เสียงผู้คนอื้ออึงสนั่นหวั่นไหว
“ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!”
“ข้าวางศิลาวิญญาณระดับต่ำสิบก้อน ฆ่ามันให้ตายเสีย!”
ผู้คนใต้เวทีต่างเดือดพล่าน เสียงตะโกนสังหารดังก้องสะเทือนฟ้า
หลินเฉินไม่เบียดเข้าไปในฝูงชน
เขารู้ดีว่าตอนนี้ตนมีฝีมือแค่ไหน ศิษย์สายนอกคนใดก็ฆ่าเขาได้ด้วยฝ่ามือเดียว
เขาขยับความคิด
【ซ่อนกายจากหมื่นวิถี】ทำงาน
นี่เป็นคุณสมบัติแบบติดตัว ขอเพียงเขาจงใจเก็บงำลมหายใจ ร่างทั้งร่างก็จะกลายเป็นเหมือนไร้ตัวตน
หลินเฉินแนบตัวชิดกำแพง แล้วหามุมเสาหินริมสุดที่ไม่สะดุดตา
เขาย่อตัวลงอย่างไร้สุ้มเสียง
ราวกับเป็นผู้ชมที่ล่องหน
ห่างออกไปไม่ถึงสามฉื่อ มีนักพนันสองคนกำลังวางเดิมพันกันอย่างบ้าคลั่ง
พวกเขาตะโกนเสียงดังจนคอแทบแตก ไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนเป็น ๆ เพิ่มขึ้นมาข้างเท้า
หลินเฉินถอนหายใจอย่างโล่งอก
คุณสมบัตินี้ใช้ดีจริง ๆ
บนเวที ศิษย์สายนอกขั้นหลอมปราณตอนกลางสองคนกำลังประลองเป็นตาย
คนหนึ่งใช้ดาบ อีกคนใช้กระบี่
แสงดาบเงากระบี่ตวัดวูบ ปราณวิญญาณปะทะกันจนเกิดเสียงแหลมบาดหู
ทั้งสองต่างสู้จนตาแดงก่ำ
คนใช้ดาบชื่อจ้าวเถี่ย ท่อนบนเปลือยเปล่า บนหน้าอกมีแผลกระบี่ลึกจนเห็นกระดูก
เลือดไหลไปตามแนวกล้ามเนื้อ ย้อมพื้นเวทีหินครามจนแดงฉาน
“จ้าวเถี่ย วันนี้เจ้าต้องตายแน่!”
ศิษย์ผู้ใช้กระบี่ตวาดลั่น
กระบี่ยาวแปรเป็นลำแสง พุ่งแทงตรงลำคอของจ้าวเถี่ย
จ้าวเถี่ยพ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง ไม่ถอยกลับรุกเข้าใส่
“ซุนเฟิง อยากฆ่าข้าก็ต้องลอกหนังเจ้าออกสักชั้น!”
ดาบใหญ่ฟันลงอย่างแรง
เป็นวิธีต่อสู้ที่พร้อมตายไปด้วยกันอย่างแท้จริง
บรรยากาศใต้เวทีถูกดันขึ้นสู่จุดเดือด
“ฟันมัน!”
“แทงคอมัน!”
ทุกคนเบิกตากว้าง เฝ้ารอดูว่าใครจะเป็นคนรอด ใครจะเป็นคนตาย
หลินเฉินย่อตัวอยู่หลังเสาหิน จ้องมองบนเวทีไม่กะพริบตา
แม้แต่ลมหายใจยังผ่อนให้ช้าลง
สู้กันเข้าไป
ยิ่งสู้กันดุเดือดก็ยิ่งดี
นี่คือโอกาสเดียวที่เขาจะพลิกชีวิตได้
เวลาค่อย ๆ ล่วงเลย
การต่อสู้บนเวทีเข้าสู่ช่วงดุเดือดถึงขีดสุด
พลังวิญญาณของทั้งคู่ใกล้หมด ความเร็วในการออกกระบวนท่าช้าลงจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
พวกเขาฝืนยืนหยัดต่อด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย
ทันใดนั้น
ซุนเฟิงสะดุดเท้า ร่างเซไปคราหนึ่ง
ช่องโหว่!
ดวงตาจ้าวเถี่ยสว่างวาบ ดาบใหญ่ฟันขวางตามจังหวะ
“ตาย!”
คมดาบแหวกอากาศ พุ่งตรงเข้าหาลำคอซุนเฟิง
ในชั่วขณะที่ดาบใหญ่กำลังจะฟันถูก
ใบหน้าที่เดิมเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของซุนเฟิงพลันเผยรอยยิ้มเย็นชา
เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง
ฟิ้ว!
แสงเย็นสายหนึ่งพุ่งออกมาอย่างแนบเนียนยิ่ง
ลูกดอกซ่อนแขนเสื้อ!
ระยะใกล้เกินไป
จ้าวเถี่ยไม่มีเวลาหลบแม้แต่น้อย กระทั่งสีหน้ายังเปลี่ยนไม่ทัน
เสียงดังสนั่นปังขึ้นครั้งหนึ่ง แสงกระบี่วูบไหวบนเวที ศีรษะคนหนึ่งกลิ้งตกไปยังขอบเวทีประลอง