เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ซ่งหยวนก็ปวดระบมไปทั้งตัว แม้แต่ศีรษะยังมึนงงอย่างหนัก
พลังจิตในร่างราวกับถูกรีดจนแห้งขอด ทั่วทั้งร่างแข็งทื่อชาไปหมด แค่จะคิดยังรู้สึกเปลืองแรง
เธอลืมตาขึ้นอย่างงุนงง มองชายทั้งสี่คนที่เดินเข้ามาหา
ชายผมยาวยกโจ๊กเนื้ออุ่น ๆ ชามหนึ่งเข้ามา ประคองเธอไว้อย่างระมัดระวัง แล้วค่อย ๆ ป้อนทีละคำถึงริมฝีปาก
ซ่งหยวนอ้าปากกลืนอย่างไร้ความรู้สึก สมองว่างเปล่าไปหมด
ในตอนนั้นเอง เสียงหัวหน้าทีมก็ดังขึ้นช้า ๆ เจือความสงบอยู่เล็กน้อย “มาทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการหน่อย ผมคือฟู่หยุนจาน หัวหน้าทีมเอ”
“ผมเวินอวี้ชวน” ชายผมยาวที่กำลังป้อนโจ๊กเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงนุ่มนวล
“เจียงอวี๋ไป๋” หนุ่มศพดิบที่ยิ้มแย้มเอ่ยแนะนำชื่อตัวเองอย่างร่าเริง
“หลิงจิ้น” หนุ่มผมสั้นสุดเท่ตอบสั้น ๆ น้ำเสียงเย็นชา
“พวกเราทั้งสี่คนเป็นเซนทิเนลระดับเอส” ฟู่หยุนจานพูดช้า ๆ “ก่อนหน้านี้ ตอนปฏิบัติภารกิจความเสี่ยงสูง พวกเราติดเชื้อมลพิษทางจิตชนิดพิเศษกันทั้งทีม ค่ามลพิษพุ่งถึงจุดกลายพันธุ์ ไกด์ทั่วไปทำอะไรไม่ได้เลย”
เขาก้มตามองซ่งหยวนที่อ่อนแรง น้ำเสียงเจือการยอมรับอยู่หลายส่วน “แต่คุณทำได้ การชำระล้างเมื่อครู่นี้กดค่ามลพิษของพวกเราจากเก้าสิบกว่าให้ต่ำกว่าเก้าสิบได้ทันที คุณทำได้ดีมาก”
มือที่กำลังตักโจ๊กของซ่งหยวนชะงักกึก ในใจอดด่าพวกเขาไม่ได้
ค่ามลพิษของพวกเขาลดลงแล้ว ปลอดภัยแล้วก็จริง แต่เธอเกือบถูกรีดจนหมดแรง!
พอคิดอีกที ความกังวลมหาศาลก็ถาโถมขึ้นมา
เธอเป็นแค่ไกด์ระดับเอฟที่ไม่มีใครสนใจ ต้องรับมือกับการถ่ายเทมลพิษจากเซนทิเนลระดับเอสถึงสี่คนในคราวเดียว พลังงานด้านลบขุ่นมัวเหล่านั้นจะถ่ายทอดมาถึงตัวเธอแล้วหรือเปล่า?
ไม่รู้ว่าเธอจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน
หัวใจซ่งหยวนขมขื่นไปหมด
ราวกับมองทะลุความคิดของเธอ ฟู่หยุนจานเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย “สิ่งสำคัญที่สุดคือ ค่ามลพิษในร่างกายคุณไม่เพิ่มขึ้นแม้แต่นิดเดียว”
ซ่งหยวนเงยหน้าพรวด ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“เหลือเชื่อใช่ไหม?” ฟู่หยุนจานยกมือขึ้นประคองคางเธอเบา ๆ เช็ดคราบโจ๊กที่มุมปากให้ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ “ค่ามลพิษของคุณเป็นศูนย์มาตั้งแต่ต้นจนจบ”
หัวใจซ่งหยวนบีบรัดฉับพลัน
ในโลกนี้ ขอแค่เป็นไกด์ การถ่ายเทมลพิษเป็นเวลานานย่อมสะสมพลังงานด้านลบ ค่ามลพิษเป็นศูนย์จึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
หรือจะเป็นเพราะร่างกายของเธอที่เป็นคนจากดาวเคราะห์น้ำเงิน?
ถ้าคนอื่นรู้ว่าเธอพิเศษ จะถูกจับไปชำแหละวิจัยหรือเปล่า?
ซ่งหยวนคิดว้าวุ่นไปหมด
“พวกเราจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ไม่ให้ใครจับสังเกตความผิดปกติของคุณได้”
ฟู่หยุนจานราวกับมองเห็นความไม่สบายใจในใจเธอ น้ำเสียงเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น “คุณแค่ตั้งใจช่วยพวกเราชำระล้างมลพิษทางจิตก็พอ พวกเราจะคุ้มครองคุณให้ปลอดภัย จะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายคุณ”
ซ่งหยวนกำช้อนในมือแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว
เธอยังมีทางเลือกอีกหรือ?
เธอไม่มีสถานะ ไม่มีเงิน ไม่มีพละกำลัง อยู่ตัวคนเดียวบนดาวรกร้าง แถมยังมีร่างกายพิเศษที่ชวนให้ทุกฝ่ายหมายปอง
ถ้าไม่รับปากพวกเขา เธอจะไปที่ไหนได้? ถ้าพวกเขาข่มขู่ให้เธอเปิดเผยความลับจะทำอย่างไร?
นอกจากพึ่งพาพวกเขาแล้ว เธอก็ไม่มีทางไป
ผ่านไปครู่ใหญ่ ซ่งหยวนยอมจำนนเสียงเบา “ฉันตกลง”
รอยยิ้มจาง ๆ วาบผ่านดวงตาฟู่หยุนจาน ราวกับเขาคาดเดาผลลัพธ์นี้ไว้ก่อนแล้ว
“ยินดีต้อนรับสู่ทีมเอ”
จากนั้นฟู่หยุนจานก็หยิบสัญญามาตรฐานฉบับหนึ่งส่งให้เธอ น้ำเสียงเรียบเฉย “เซ็นซะ”
ซ่งหยวนรับมาอย่างสงสัย ก้มมองหัวข้อบนกระดาษ—《สัญญาผูกพันระหว่างเซนทิเนลกับไกด์》
เงื่อนไขเขียนไว้อย่างชัดเจน สังกัดทีมเอ กองร้อย 913 กองทัพที่สี่แห่งสหพันธ์ดวงดาวเป็นฝ่าย ก ส่วนซ่งหยวนเป็นฝ่าย ข ฝ่าย ก รับผิดชอบเสบียงสำหรับการดำรงชีวิต ความปลอดภัยส่วนบุคคล และค่าใช้จ่ายด้านที่พักของฝ่าย ข ทั้งหมด พร้อมจ่ายเงินเดือนประจำเดือนละ 100,000 เหรียญดวงดาว รับผิดชอบค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันทั้งหมด รวมถึงจัดการฝึกเฉพาะทาง การเรียนการสอน และการตรวจสุขภาพตามกำหนด
ส่วนฝ่าย ข ต้องให้ความร่วมมือกับฝ่าย ก อย่างไม่มีเงื่อนไข และให้บริการชำระล้างพลังจิตได้ทุกที่ทุกเวลาโดยไม่มีกำหนด ห้ามผิดสัญญาหรือบ่ายเบี่ยงไม่ว่าด้วยเหตุผลใด ทั้งสองฝ่ายห้ามละเมิดสัญญาไม่ว่าด้วยเหตุผลใด
ตรงช่องกำหนดระยะเวลาบรรทัดสุดท้าย มีคำสองคำเขียนไว้อย่างเด่นชัดว่า: ตลอดไป
ซ่งหยวนแอบบ่นในใจว่า รอบคอบครบถ้วนดีจริง ๆ
เพิ่งตื่นขึ้นมา พวกเขาก็เตรียมสัญญาที่ทำขึ้นเพื่อเธอโดยเฉพาะไว้เรียบร้อยแล้ว
เธอเงยหน้ามองฟู่หยุนจาน อดถามไม่ได้ “กองทัพที่สี่ กองร้อย 913? พวกคุณเป็นทหารสหพันธ์จริง ๆ เหรอ?”
ฟู่หยุนจานหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงผ่อนคลาย “แน่นอน พวกเราแค่มาประจำการชั่วคราวบนดาวเอสเพื่อทำภารกิจ สุดท้ายก็ต้องกลับกองบัญชาการอยู่ดี”
ความขุ่นเคืองเอ่อท้นในใจซ่งหยวน ทหารจริง ๆ งั้นเหรอ? ทหารจริง ๆ ทำธุรกิจซื้อขายไกด์แบบนี้ได้ด้วยหรือ?
ฟู่หยุนจานราวกับมองความคิดเธอออก เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเร่งเร้าอยู่หลายส่วน “อย่ามัวชักช้า รีบเซ็น”
ซ่งหยวนก้มมองสัญญาอีกครั้ง จ้องคำว่า “ตลอดไป” แล้วรู้สึกทั้งเหลวไหลทั้งน่าขัน
ตลอดไปงั้นเหรอ?
เธอคำนวณอยู่ในใจอย่างเงียบ ๆ ตอนนี้สถานการณ์บีบคั้น เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ทำได้แค่แสร้งยอมไปก่อน
รอให้วันหน้าทุกอย่างมั่นคงขึ้น เธอจะหาดาวเคราะห์ห่างไกลไร้ผู้คนสักดวง เปลี่ยนชื่อแซ่แล้วซ่อนตัวอยู่ที่นั่น ฟ้าสูงฮ่องเต้อยู่ไกล สัญญาแผ่นเดียวจะขังเธอไว้ได้จริงหรือ?
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซ่งหยวนก็ไม่ลังเลอีก จับปากกาเซ็นชื่อตัวเองตรงช่องลงนาม
ฟู่หยุนจานมองลายเซ็นที่เป็นระเบียบ เสียงหัวเราะพึงพอใจแผ่วลอดจากลำคอ ก่อนจะหยิบข้อตกลงรักษาความลับอีกฉบับส่งให้เธอ
เนื้อหาในข้อตกลงเรียบง่าย ส่วนใหญ่กำหนดข้อผูกมัดแก่สมาชิกทุกคนในทีมเอ ห้ามเปิดเผยภารกิจของทีม สภาพร่างกาย และสถานการณ์ภายใน ตลอดจนความลับสำคัญอื่น ๆ อีกทั้งยังช่วยคุ้มครองร่างกายพิเศษของเธอไม่ให้คนนอกสังเกตเห็นได้ทางอ้อม
สำหรับเธอที่ตอนนี้อยู่ตัวคนเดียวและไม่มีที่พึ่ง นี่ถือเป็นหลักประกันอย่างหนึ่ง ซ่งหยวนจึงเซ็นรวดเดียวจนเสร็จ
“ต่อไปห้องนี้เป็นห้องของคุณ” ฟู่หยุนจานผงกคาง ส่งสัญญาณให้เธอมองไปรอบ ๆ
ซ่งหยวนเงยหน้าสำรวจ ห้องนอนมีขนาดพอดี ยังคงตกแต่งสไตล์อุตสาหกรรมที่ดูแข็งกระด้าง ผนังฝั่งตรงข้ามยังเผยให้เห็นโครงเหล็กกับปูนเปลือย ดูเรียบง่ายและโล่ง เหมือนยังสร้างไม่เสร็จดี
“คุณเพิ่งมาถึง ยังไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย” ฟู่หยุนจานพูดด้วยน้ำเสียงสงบ “อวี้ชวนสั่งเสื้อผ้ากับของใช้ประจำวันให้คุณแล้ว ช่วงบ่ายของจะมาส่ง ต่อไปถ้าขาดอะไรหรือต้องการอะไร ก็บอกเขาโดยตรง”
พูดจบ เขาก็หันไปหาเวินอวี้ชวนแล้วสั่งสั้น ๆ “จัดการให้เรียบร้อย”
สิ้นเสียง ฟู่หยุนจานก็หันหลังเดินออกจากห้อง หลิงจิ้นมองซ่งหยวนลึก ๆ แวบหนึ่ง ก่อนเดินตามออกไปติด ๆ
มีเพียงเจียงอวี๋ไป๋ที่ไม่ไป
เขายิ้มกริ่มแล้วทิ้งตัวนั่งลงตรงขอบเตียงซ่งหยวน ยื่นมือโอบไหล่เธออย่างถือวิสาสะ แววตาเต็มไปด้วยความหยอกเย้า “สุดท้ายก็ได้มาเป็นคนของทีมเราแล้วนะ เจ้ากระต่ายน้อย เธอจะไม่เสียใจกับการเลือกวันนี้หรอก”
พูดแล้วก็ยังขยิบตาให้ซ่งหยวนอย่างทะเล้น
ซ่งหยวนมองใบหน้าที่ยิ้มระรื่นของเขา ไฟโทสะพลุ่งขึ้นในใจ
ตั้งแต่ต้นจนจบก็เป็นฝีมือหมอนี่ทั้งนั้น!
เธอน่าจะปล่อยให้ศพของเขาแช่น้ำฝนจนเน่าเปื่อยไปซะ!
แต่ตอนนี้เธอต้องอาศัยอยู่ใต้ชายคาคนอื่น ซ่งหยวนไม่กล้าแสดงความไม่พอใจออกมา ทำได้แค่ทำเป็นไม่ได้ยิน พลางด่าเขาในใจไปด้วย ก้มหน้ากินโจ๊กที่เหลือในชามเงียบ ๆ พยายามเมินเขา
เวินอวี้ชวนก้าวเข้ามาพอดี รับชามโจ๊กจากมือเธออย่างอ่อนโยน แล้วพูดเสียงเบา “เพิ่งฟื้นได้ไม่นาน กระเพาะกับลำไส้ยังอ่อนแอ กินน้อยหน่อย”