เปิดฉากมาก็ถูกเซนทิเนลสี่คนบังคับทำพันธสัญญา

ตอนที่ 3 เปิดฉากประมูล ถูกเซนทิเนลสี่คนบังคับทำพันธสัญญา

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ซ่งหยวนฟังจบแล้วใจก็แกว่งไปมา ไม่กล้าพูดต่ออีก ได้แต่ก้มหน้าลงเงียบ ๆ

รถแล่นเข้าไปในฐานทัพขนาดใหญ่ ประตูทางเข้ามีการรักษาความปลอดภัยเข้มงวด ทุกหนแห่งมองเห็นเซนทิเนลยืนเวรอยู่

เซนทิเนลที่เฝ้าประตูเห็นรถของพวกเขาก็รีบเดินเข้ามาทักทาย “หัวหน้าฟู่”

ทักทายกันสั้น ๆ แล้วก็ปล่อยให้รถผ่านไปทันที

ภายในฐานทัพมีอาคารเรียงราย ถนนหนทางเต็มไปด้วยเซนทิเนลรูปร่างสูงโปร่งและแผ่รังสีแข็งแกร่ง มองไปทั่วก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของไกด์สักคน

ใจของซ่งหยวนค่อย ๆ จมดิ่งลง ที่นี่ไม่มีไกด์หรือไง?

หรือว่าไกด์ที่นี่ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปข้างนอกตามใจชอบ?

ในที่สุดรถก็จอดหน้าคฤหาสน์เดี่ยวหลังหนึ่ง ตัวอาคารเป็นสไตล์อุตสาหกรรมแดนรกร้าง เหล็กเส้นไขว้กันเผยให้เห็นบนผนังภายนอก ดูแข็งกระด้างและดุดัน

หลายคนทยอยลงจากรถ ซ่งหยวนก็เดินตามเข้าไปในคฤหาสน์อย่างว่าง่าย

หัวหน้าฟู่เดินตรงไปนั่งบนโซฟาตัวหลักในห้องรับแขก ส่วนอีกสามคนก็หาที่นั่งกันตามสะดวก ในห้องรับแขกกว้างใหญ่มีเพียงซ่งหยวนที่ยืนโดดเดี่ยว ข้อมือยังถูกล่ามด้วยโซ่เหล็กเส้นยาว

“ชื่อ อายุ บ้านเกิด เคยเข้าทำงานเป็นไกด์ให้ทีมอื่นไหม” ชายที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานเอ่ยเสียงต่ำเย็นชา ไร้ความอบอุ่น ก่อนลงท้ายสั้น ๆ สองคำ “ตอบมา”

ซ่งหยวนรู้สึกใจสั่นเล็กน้อย ไม่กล้าโกหก จึงตอบตามตรง “ฉันชื่อซ่งหยวน อายุ 24 ปี บ้านเกิด... ช่วงก่อนฉันหกล้มแล้วความจำเสื่อม เลยจำไม่ได้ ไม่เคยเข้าทำงานกับทีมไหนเลย”

“หึ ความจำเสื่อมงั้นเหรอ?” ชายที่ดูเหมือนศพข้าง ๆ รีบแทรกขึ้นมา พลางมองเธอยิ้ม ๆ แต่น้ำเสียงแฝงอันตรายอยู่หลายส่วน “เจ้ากระต่ายน้อย ฉันแนะนำว่าอย่าโกหกต่อหน้าพวกเรา เธอน่าจะรู้ว่าชื่อเสียงของทีมเอเราไม่ค่อยดีนัก”

ใจของซ่งหยวนกระตุก เธอเพิ่งทะลุมิติมา จะไปรู้เรื่องชื่อเสียงของทีมอะไรนั่นได้ยังไง แต่ก็พอเดาออกว่าคนพวกนี้ต้องไม่ใช่คนที่ควรไปหาเรื่องแน่

ดาวเอสเป็นสถานที่ที่ทั้งคนดีคนเลวปะปนกันและอาชญากรรมเกลื่อนกลาด คนที่อยู่ที่นี่ได้อย่างรุ่งโรจน์จะเป็นคนดีไปได้ยังไง?

ความคิดน่ากลัวผุดขึ้นมา หรือว่าพวกเขาจะลงมือทุบตีเธอด้วย?

ซ่งหยวนถูกจ้องจนขนลุก มือชื้นเหงื่อเพราะความประหม่า

หลังเงียบไปหลายวินาที ชายที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าฟู่ก็เอ่ยเสียงเรียบ “เคราจางบอกว่าตอนจับเธอได้ เธอไม่มีเอกสารยืนยันตัวตนติดตัวเลย แบบนี้กลับจัดการง่าย”

เขาเงยหน้ามองซ่งหยวน น้ำเสียงเย็นชาจนไม่มีคลื่นอารมณ์ “เธอน่าจะรู้ดีว่าตอนนี้ไม่มีตัวตน ไม่มีเหรียญดาว ไม่มีคนหนุนหลัง ไม่มีที่ให้ไปทั้งนั้น”

ซ่งหยวนพยักหน้าอย่างแข็งทื่อ ใจเย็นวาบ

“พวกเราจ่ายเงินก้อนโตซื้อเธอมา ไม่ได้ทำการกุศล” เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบ “ตอนนี้ก็แสดงให้พวกเราเห็นว่าเธอมีประโยชน์อะไร”

“...แสดงยังไง?” ซ่งหยวนลนลานจนมึนงงไปหมด เธอไม่เข้าใจจริง ๆ

เธอเป็นแค่คนธรรมดาจากดาวสีน้ำเงิน เป็นมนุษย์เลือดบริสุทธิ์ ต่อให้ตรวจพบว่าเป็นไกด์ก็เหลือเชื่อมากพอแล้ว จะไปรู้วิธีชำระล้างพลังจิตได้ยังไง

“ชำระล้างพวกเรา” ฟู่หยุนจานขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับคิดว่าเธอถามคำถามโง่ ๆ ที่ไร้ความหมาย

“ที่ฉันหมายถึงคือ ฉันจำวิธีชำระล้างอะไรไม่ได้เลย...”

“หึ แบบนี้ก็ลืมได้ด้วยเหรอ?” ชายที่ดูเหมือนศพหยอกเย้าพลางขยับเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเจือแววเย้าหยัน “ฉันไม่เคยเห็นใครความจำเสื่อมจนลืมวิธีใช้ตะเกียบเลย นี่ไม่ควรเป็นสัญชาตญาณของเธอหรือไง?”

เขาส่ายหน้า แล้วเอื้อมมือดึงซ่งหยวนไปตรงหน้าฟู่หยุนจานทันที มือหนึ่งประคองท้ายทอยเธอ บังคับให้หน้าผากแนบสนิทกับหน้าผากของหัวหน้าทีม

ลมหายใจอุ่นร้อนของชายหนุ่มปะทะใบหน้าซ่งหยวน ระยะใกล้จนเธอแทบหายใจไม่ออก

“ทำใจให้สงบ สัมผัสพลังจิตในร่างกาย แล้วค่อย ๆ ปล่อยมันออกมา” เสียงของชายที่ดูเหมือนศพดังขึ้นข้าง ๆ

ซ่งหยวนหายใจถี่ ทำได้เพียงกัดฟันทำตาม พยายามค้นหาสิ่งที่เรียกว่าพลังจิตภายในร่างกาย

ให้ตายสิ! เธอเป็นแค่คนธรรมดาจากดาวสีน้ำเงิน จะไปมีพลังจิตอะไรได้ยังไง!

เธอกลั้นหายใจ ตั้งสมาธิสัมผัสอยู่ตั้งนาน แต่กลับรู้สึกได้เพียงเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงไม่ต่างจากตอนพยายามสัมผัสพลังปราณระหว่างดูการ์ตูนแฟนตาซี

ชายที่ดูเหมือนศพเอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า น้ำเสียงแฝงคำขู่ “ที่รัก ถ้าเธอไม่มีประโยชน์เลยสักนิด พวกเราคงต้องไปขอคืนเงินจากเคราจางแล้วล่ะ”

ใจของซ่งหยวนกระตุก เธอกัดฟันด่าคนชั่วช้าในใจ แล้วพยายามสัมผัสและค้นหาอย่างสุดกำลัง ในที่สุด ความรู้สึกแปลกประหลาดสายหนึ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

เธออธิบายไม่ได้ว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน รู้เพียงว่าความคิดของตนกลายเป็นก้อนเมฆเบาหวิว ค่อย ๆ หลุดออกจากร่างแล้วล่องลอยไปด้านนอก

ฟู่หยุนจานที่อยู่ข้างกายพลันครางเสียงต่ำ ชายที่ดูเหมือนศพหัวเราะเบา ๆ “แบบนั้นแหละ เจ้ากระต่ายน้อย ปล่อยพลังจิตออกมาให้หมด”

ซ่งหยวนตั้งสติ สงบใจลงอย่างเต็มที่ แล้วปล่อยพลังจิตอันอ่อนบางสายหนึ่งในร่างออกมาจนหมด

ชั่วขณะถัดมา ชายทั้งสี่คนในห้องรับแขกต่างมีปฏิกิริยาพร้อมกัน

ลมหายใจของหัวหน้าทีมพลันถี่กระชั้น เขายกมือกดท้ายทอยซ่งหยวนไว้แน่น บังคับให้เธอแนบหน้าผากกับเขา ไม่ยอมให้ถอยแม้แต่นิดเดียว

ร่างของซ่งหยวนเกร็งเขม็ง ไม่กล้าขัดขืน เธอมองเห็นพลังจิตของตนค่อย ๆ ปกคลุมทั้งสี่คนอย่างชัดเจน แต่กลับปะทะเข้ากับม่านพลังจิตโปร่งใสชั้นหนึ่ง

เธอลองสัมผัสเบา ๆ ม่านพลังนั้นก็เปิดช่องว่างขึ้นทันที ปล่อยให้พลังจิตของเธอไหลทะลักเข้าไป

ในชั่วพริบตา พลังจิตเซนทิเนลทั้งสี่สายที่แข็งแกร่งและพลุ่งพล่านก็โต้กลับขึ้นมา โอบล้อมพลังจิตไกด์อันอ่อนนุ่มของเธอไว้เป็นชั้น ๆ

พลังจิตของพวกเขาขุ่นมัวและหนักอึ้ง เต็มไปด้วยมลพิษสีเทาหม่นเป็นบริเวณกว้าง มันพลิกตลบอย่างบ้าคลั่ง พันรัดและกลืนกินพลังจิตบริสุทธิ์สะอาดของซ่งหยวนอย่างละโมบ

ทุกครั้งที่กลืนกินพลังจิตไปหนึ่งสาย มลพิษสีเทาที่กดทับอยู่ในร่างพวกเขาก็จางลงเล็กน้อย ลมหายใจที่ปั่นป่วนกระสับกระส่ายก็สงบลงอีกนิด

ปฏิกิริยาของทั้งสี่คนยิ่งทวีความรุนแรง

ใบหน้าชายที่ดูเหมือนศพแดงเรื่อ แววตาเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและพึงพอใจ ส่วนชายผมยาวกับหนุ่มหล่อผมเกรียนที่เดิมนั่งตัวตรง ตอนนี้ก็อดเอนนอนพิงโซฟาไม่ได้ เสียงหอบหายใจต่ำ ๆ ดังขึ้น ร่างกายที่เกร็งเขม็งผ่อนคลายลงทั้งหมด

ส่วนชายตรงหน้า สติยับยั้งในดวงตาแตกสลายไปจนหมดสิ้น

เขาคว้าท้ายทอยซ่งหยวนอย่างแรง ก้มลงจูบเธออย่างดุดัน

“อื้อ—!” ซ่งหยวนตกใจจนดิ้นสุดแรง หัวใจเต้นระรัวอย่างที่สุด

บ้าไปแล้วหรือไง!

นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ย!

จูบของชายหนุ่มรุกเร้าและเอาแต่ใจ บุกเข้ามาอย่างไม่ลดละ ปิดกั้นเสียงสะอื้นและเสียงร้องของเธอจนหมด มือข้างหนึ่งกำโซ่เหล็กที่ข้อมือเธอแน่น ตรึงมือทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะ ส่วนอีกมือก็ก้มลงมาสัมผัส

แคว่ก—

เสียงผ้าขาดดังขึ้นฉับพลัน

“ช่วยด้วย...!” ดวงตาซ่งหยวนแดงก่ำ น้ำตาไหลพราก เธอดิ้นรนสุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นได้แม้แต่น้อย

ยิ่งดิ้นรน พลังจิตในร่างก็ยิ่งหลุดออกไปอย่างควบคุมไม่ได้

ทั้งสี่คนราวกับหมาป่าหิวโหยที่ได้เจอฝนหลังแล้งยาวนาน กลืนกินพลังจิตทุกสายที่ไหลออกมาจากเธออย่างละโมบ เสียงถอนหายใจพึงพอใจลอดออกจากลำคอ

ชายที่ดูเหมือนศพจับมือซ่งหยวนแนบแก้มตัวเอง หลับตาลงอย่างสุขใจ

ชายผมยาวกับหนุ่มหล่อผมเกรียนจับข้อเท้าของเธอไว้คนละข้าง ปลายนิ้วเย็นเล็กน้อยลูบไล้เบา ๆ

ส่วนหัวหน้าทีมก็ก้มตัวลงมาอีกครั้ง

ซ่งหยวนสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง

ก่อนหน้านี้เธอเคยได้ยินไกด์ระดับซีคนนั้นพูดว่า ตอนชำระล้างไกด์ เซนทิเนลที่ควบคุมตัวเองไม่ได้จะอดเข้าใกล้และสัมผัสไกด์ไม่ได้

แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นการสัมผัสแนบชิดถึงขั้นนี้!

พลังจิตเข้มข้นพลุ่งพล่านและพันเกี่ยวกันอยู่ทั่วห้องรับแขก พลังจิตเซนทิเนลอันขุ่นมัวทั้งสี่สายพันรัดพลังจิตไกด์บริสุทธิ์ของเธอ หลอมรวมและเกี่ยวกระหวัดกัน กลิ่นหอมหวานเข้มข้นอบอวลไปทั่วอากาศ

......

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป