วันนั้นซ่งหยวนกำลังทำงานล่วงเวลาอยู่ในออฟฟิศ ยิ่งทำก็ยิ่งอยากทุบคอมพิวเตอร์ทิ้ง
เธอกำลังจะดื่มชานมสักหน่อยเพื่อสงบสติอารมณ์ จู่ ๆ ก็รู้สึกเวียนหัวตาลาย
วินาทีต่อมา ศีรษะพลันหนักอึ้ง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็ข้ามมิติมาแล้ว
ทุ่งรกร้างกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา รอบด้านเงียบงันไร้ชีวิต แม้แต่เงาคนสักคนก็ไม่มี
ซ่งหยวนเดินเท้าอยู่นานกว่าจะมาถึงเมืองชายแดนแห่งหนึ่ง ผู้คนส่วนใหญ่ในเมืองสวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีหม่น หรือไม่ก็ชุดฝึกที่ปิดมิดชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง พอซ่งหยวนในชุดกระโปรงสีขาวก้าวเข้าเมือง สายตาของทุกคนก็หันมาจับจ้องเธอพร้อมกัน
ซ่งหยวนฝืนข่มความอึดอัดทั่วร่าง เดินเข้าไปหาคุณยายใจดีคนหนึ่งที่ดูเป็นมิตรเพื่อถามข่าว
หญิงชรามองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยถามเป็นคำแรกว่า “คุณเป็นไกด์ใช่ไหม? มีแต่ไกด์เท่านั้นแหละที่หน้าตาแบบนี้ แล้วทำไมถึงออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียว ไม่ได้ไปกับทีมเหรอ?”
ซ่งหยวนใจสั่นสะท้าน ที่แท้ที่นี่ก็คือโลกของเซนทิเนลกับไกด์ เธอส่ายหน้าอย่างงุนงง บอกตามตรงว่าไม่รู้สถานะของตัวเอง และไม่มีทีมสังกัด
หญิงชรามีสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะปลอบให้เธอไม่ต้องรีบร้อน บอกว่าที่บ้านมีเครื่องตรวจระดับ ตอนนี้การตรวจระดับไกด์สะดวกมาก
ซ่งหยวนเข้ารับการตรวจด้วยความคาดหวังอยู่บ้าง ผลที่ออกมาคือระดับเอฟ
เธอผิดหวังอย่างหนัก แต่ก็รีบปลอบใจตัวเองว่าไม่เป็นไร บางทีเธออาจเป็นพวกตัวกระจอกที่พลิกชีวิตกลับมาได้ก็ได้
ว่าแต่สถานที่ที่เธออยู่ห่างไกลขนาดนี้ หรือว่าเธอจะได้บทไกด์ชั่วร้ายไร้ค่า ระดับเอฟ ที่ถูกเนรเทศไปยังดาวรกร้างกันนะ
ซ่งหยวนนึกถึงนิยายเป็นหมื่นเล่มที่เคยอ่าน
ถึงจะเป็นคนไร้ค่าจริงก็ไม่เป็นไร ซ่งหยวนปลอบใจตัวเอง อย่างน้อยก็เป็นไกด์ อย่างไรก็น่าจะมีคนคอยปกป้อง ไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่ล่ะมั้ง
หญิงชราก็ปลอบซ่งหยวนเช่นกัน ทั้งยังชวนให้เธอไปพักที่กระท่อมของตัวเองก่อน
ซ่งหยวนรีบขอบคุณหญิงชราใจดีด้วยความยินดี
พอนึกถึงเรื่องนั้น ซ่งหยวนก็แทบอยากจะตบตัวเองให้ตาย
อยู่ใต้ธงแดงมาตั้งนาน อย่างมากก็เคยเห็นคนแซงคิวอยู่บ้าง แอบด่ายายแก่ใจร้ายอยู่ในใจอีกสักสองคำก็พอ
ใครจะคิดว่ายายแก่ที่นี่ต่างหากที่ร้ายกาจของจริง
หันหลังให้ไม่ทันไร ก็ขายเธอให้พวกค้าขายไกด์เสียแล้ว
ซ่งหยวนหาโอกาสหนี แล้ววิ่งสุดชีวิต
ฟ้าฝนไม่เป็นใจ ฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาอีก
รองเท้าหนังส้นสูงเล็กน้อยที่เธอสวมอยู่เปียกชุ่ม กระโปรงก็เปียกไปหมด เธอเหนื่อยจนแทบหมดแรง
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ต้องหาที่หลบฝนสักแห่ง
ซ่งหยวนเจอถ้ำแห่งหนึ่ง จึงหลบเข้าไปข้างใน
เธอบิดน้ำออกจากเสื้อผ้าไปพลาง น้ำตาไหลเงียบ ๆ ไปพลาง
อดคร่ำครวญไม่ได้ว่าทำไมจู่ ๆ ชีวิตถึงต้องระหกระเหินหนีตายแบบนี้
จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากนอกถ้ำ
ซ่งหยวนเกร็งตัวทันที หรือพวกพ่อค้าจะตามมาทันแล้ว?
เธอค่อย ๆ แหวกเถาวัลย์ที่บังปากถ้ำ มองออกไปข้างนอก เห็นชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินโซเซ ดูเหมือนบาดเจ็บสาหัส ก่อนจะล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง แล้วแน่นิ่งไป
ซ่งหยวนกลั้นหายใจ ดึงเถาวัลย์กลับมาบังปากถ้ำให้มิดชิดกว่าเดิม
อย่าเก็บผู้ชายบาดเจ็บข้างทาง ซ่งหยวนที่ถูกยายแก่ใจร้ายขายไปครั้งหนึ่งแล้วไม่กล้าไร้เดียงสาอีก
เธอจ้องชายที่นอนอยู่บนพื้นเงียบ ๆ ในใจภาวนาให้เขาลุกขึ้นจากไปเอง
ผ่านไปหลายชั่วโมง ชายคนนั้นก็ยังไม่ขยับ น้ำฝนชะล้างพื้น ดึงคราบเลือดที่ซึมออกมาจากใต้ร่างเขาให้จางลงทีละน้อย
เขาตายแล้วหรือเปล่า? ซ่งหยวนสงสัยอยู่ในใจ
เธอลังเลอยู่นานกว่าจะรวบรวมความกล้าเดินออกจากถ้ำ แล้วค่อย ๆ ยื่นมือไปตรวจลมหายใจของชายคนนั้น
ไม่มีลมหายใจ
ตายจริง ๆ ด้วย
ซ่งหยวนขนลุกซู่ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นศพกับตาตัวเอง แถมยังเป็นที่โล่งเปลี่ยวร้างไร้ผู้คน แต่ถ้าทิ้งศพไว้ข้างทาง แล้วคนที่ตามล่าเธอผ่านมาเจอและค้นหาอย่างละเอียดจนพบถ้ำ เธอก็หนีไม่พ้นถูกจับอยู่ดี
อีกอย่าง คนก็ตายไปแล้ว ศพยังโดนฝนอยู่แบบนี้ คงเปื่อยแน่
ซ่งหยวนลังเลแล้วลังเลอีก สุดท้ายก็รวบรวมความกล้า ลากร่างชายคนนั้นกลับเข้าไปในถ้ำ
ร่างของชายคนนั้นหนักมาก ซ่งหยวนเหนื่อยจนหอบ สุดท้ายก็พิงแผ่นหินเย็นเฉียบในถ้ำแล้วหลับไป
เช้าตรู่วันต่อมา พอลืมตาตื่น ศพก็ยังนอนอยู่ที่เดิม เธอหักกิ่งไม้สามกิ่งมาทำเป็นธูป แล้วก้มคำนับชายคนนั้น
ดวงวิญญาณผู้ล่วงลับที่ไม่รู้จัก ขอให้ไปสู่สุคติ
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอก็อาศัยแสงยามเช้ารีบหนีต่อทันที
ความคิดของซ่งหยวนสะดุดลง กลับมาสู่ปัจจุบัน เธอมองชายตรงหน้าที่กำลังยิ้มแฉ่งโบกมือให้เธอ ดูท่าจะรู้จักเธอด้วย
OMG ศพฟื้นคืนชีพได้ยังไง!
ซ่งหยวนเวียนหัวตาลาย ไม่กล้าคิดถึงความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด—
ที่จริงผู้ชายคนนั้นไม่ได้ตาย แถมยังตามรอยเธอมาตลอดทาง ก่อนจะซื้อเธอมา
นี่แหละหน้าตาของฉันตอนทำความดี be like
ซ่งหยวนสิ้นหวัง นี่มันจุดเริ่มต้นบ้าบออะไรกัน
เพิ่งหนีจากปากหมาป่า ก็มาเข้าถ้ำเสืออีก
ไม่เป็นไร ๆ ซ่งหยวนปลอบใจตัวเองอีกครั้ง
บางทีผู้ชายคนนั้นอาจมาขอบคุณเธอก็ได้
ซาบซึ้งในบุญคุณธูปสามดอกที่เธอจุดให้ พอซื้อเธอมาแล้วก็ปล่อยไป
ซ่งหยวนทำตัวว่าง่าย ไม่ขยับเขยื้อน ด้วยความหวังริบหรี่เพียงน้อยนิดนี้
พ่อค้าหนวดเคราเปิดประตูกรง จับโซ่เหล็กที่ข้อมือเธอ แล้วส่งเธอให้ชายที่ทุกคนเรียกว่าหัวหน้าทีมฝู่ พร้อมยื่นกุญแจมือให้ด้วย
ชายคนนั้นรับกุญแจมา กระตุกโซ่แล้วดึงซ่งหยวนเข้ามาตรงหน้า
มือที่สวมถุงมือสีดำยกขึ้น เช็ดคราบดินแห้งบนใบหน้าเธอทีละน้อย ซ่งหยวนอดทนต่อแรงมือ คางถูกเขาบีบให้เชิดขึ้นอย่างไม่เต็มใจ บนแก้มขาวสะอาดมีรอยแดงจาง ๆ หลายรอย
ชายที่ฟื้นจากความตายทางนั้นผิวปาก
“เป็นไง ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าเธอไม่เลว”
ชายอีกสองคนจากทีมเอกเดินเข้ามามองสำรวจครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเงียบ ๆ
เห็นว่าเพื่อนร่วมทีมพอใจ หัวหน้าทีมฝู่จึงปล่อยมือจากคางของซ่งหยวน
“ไปกัน”
ซ่งหยวนเดินตามพวกเขาไปเงียบ ๆ โซ่ยังอยู่ในมือหัวหน้าทีม พวกเขาไม่มีท่าทีจะปลดมันออก
ดูท่าความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ของเธอจะต้องพังลงอีกแล้ว
พวกเขาพาซ่งหยวนขึ้นรถออฟโรด ชายที่ฟื้นจากความตายกับหัวหน้าทีมนั่งอยู่ด้านหน้า
โซ่ของซ่งหยวนถูกส่งต่อให้ชายผมยาว เธอนั่งอยู่ตรงกลางห้องโดยสาร ด้านซ้ายเป็นชายผมยาว ด้านขวาเป็นหนุ่มสุดเท่ผมเกรียน ชายผมเกรียนกอดปืนไว้ สีหน้าเย็นชา หันหน้าด้านข้างออกไปนอกหน้าต่าง
ร่างสูงใหญ่ทั้งสองข้างเบียดชิดเธอ ต้นขาร้อนผ่าวแนบติดกับขา แขนก็ทับอยู่ข้างลำตัว ซ่งหยวนอึดอัดจนอยากหดตัวให้เล็กลงอีก
“ไม่สบายตัวหรือเปล่า?” เสียงทุ้มต่ำของชายผมยาวดังขึ้น น้ำเสียงนุ่มลึกดุจเสียงเชลโล “อดทนหน่อย เดี๋ยวก็ถึงแล้ว”
เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกมา เช็ดเหงื่อบนใบหน้าซ่งหยวนอย่างแผ่วเบา เธอเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาสีทองคู่นั้น ใบหน้าของเขาหล่อเหลา บุคลิกอ่อนโยน
“...ขอบคุณค่ะ” ซ่งหยวนตอบเสียงเบา
“เห็นฉันแล้วเซอร์ไพรส์ไหม? คาดไม่ถึงหรือเปล่า?” ชายที่ฟื้นจากความตายซึ่งนั่งอยู่เบาะข้างคนขับหันกลับมา มองซ่งหยวนพลางยิ้มกริ่ม
เขาหันไปพูดกับเพื่อนร่วมทีมต่อด้วยน้ำเสียงเกินจริง “พวกนายไม่รู้หรอกว่าวันนั้นตลกแค่ไหน”
“กระต่ายน้อยตัวนี้นึกว่าฉันตายแล้ว ทั้งหาหญ้าแห้งมาคลุม ทั้งเอากิ่งไม้มาสองสามกิ่งแล้วคำนับฉัน แถมยังบอกให้ฉันไปสู่สุคติด้วย ไม่ได้เจอคนน่ารักแบบนี้มานานแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ” ชายคนนั้นหัวเราะอย่างไม่ยั้ง
ซ่งหยวนจ้องเขาอย่างโกรธเกรี้ยว
เอาละ คราวนี้เธอแน่ใจเต็มร้อยแล้วว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้มาขอบคุณเธอ!
“โอ้ กระต่ายน้อยโกรธแล้วเหรอ” ชายคนนั้นยังคงยิ้มแฉ่ง โน้มตัวเข้ามาแล้วยื่นมือจะบีบแก้มเธอ
ซ่งหยวนหันหน้าหลบฉับพลัน ชายคนนั้นไม่ถือสา แล้วพูดต่อว่า
“แต่ฉันต้องขอบคุณเธอจริง ๆ ถ้าเธอไม่ลากฉันเข้าไปในถ้ำ ฉันก็คงจับสัมผัสพลังจิตที่แผ่ออกมาจากตัวเธอไม่ได้ และคงประคองสภาพที่กำลังเสียการควบคุมในตอนนั้นไว้ไม่อยู่”
เขายกมือขึ้นทำท่าบอกปริมาณเล็กน้อย “แค่นิดเดียวเท่านี้ ฉันก็รู้สึกสงบขึ้นมาทันที พลังจิตที่ปั่นป่วนอยู่ในร่างถูกกดลงไปเลย กระต่ายน้อย เธอไม่มีทางเป็นแค่ระดับเอฟแน่”
ซ่งหยวนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “แต่เครื่องตรวจวัดออกมาว่าฉันเป็นระดับเอฟจริง ๆ นะ”
“อืม นั่นก็แปลว่าเธอค่อนข้างพิเศษ” ชายคนนั้นยักไหล่ “เรื่องก็เป็นอย่างนี้ พวกเรากำลังต้องการไกด์ที่ช่วยกดอาการพลังจิตปั่นป่วนได้ เลยตามหาเธอ”
หัวใจของซ่งหยวนค่อย ๆ จมดิ่ง “แต่ฉันเองก็ไม่เห็นรู้สึกว่ามีอะไรพิเศษเลย”
“ทำได้หรือไม่ได้ ลองแล้วก็รู้เอง” ชายที่ฟื้นจากความตายพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ถ้าฉันช่วยพวกคุณจัดการมลพิษทางจิตไม่ได้ เห็นแก่ที่ฉันเคยช่วยชีวิตคุณ...ปล่อยฉันไปได้ไหมคะ?” ซ่งหยวนพยายามทำเสียงให้อ่อนลง แสร้งทำท่าน่าสงสาร
“ชิ กระต่ายโง่” ชายคนนั้นดีดหน้าผากเธอ “เธอควรจะทำได้จริง ๆ นะ”
เขายิ้มอย่างมีเลศนัย “ไม่อย่างนั้นถ้าพวกเราไม่เอาเธอ แล้วเธอจะไปไหนได้? แค่โผล่หน้าอยู่คนเดียว เดี๋ยวก็ถูกคนจับไปขายอีกหรอก”