# บทที่ 37 ปัญหาใหญ่ของพวกเจี้ยนหนู
ถ้าอวี๋ลิ่งก่อกบฏ คนที่ดีใจที่สุดก็ไม่ใช่ตัวอวี๋ลิ่ง
คนที่ดีใจที่สุดก็คือพวกพี่น้องที่ตามอวี๋ลิ่งนี่แหละ
ขอเพียงอวี๋ลิ่งกับต้าหมิงแตกหักกันอย่างสิ้นเชิง ต่อให้ไม่ทำอะไรเลย พวกท่านก็คือขุนนางสร้างแผ่นดิน
นับแต่เฉินเซิ่งอู๋กว่างเป็นต้นมา ใต้หล้านี้จะให้มีแซ่เดียวปกครองหาได้ไม่
บรรพชนรุ่นก่อน ๆ เปลี่ยนราชวงศ์ได้ พวกเราทำไมจะเปลี่ยนบ้างไม่ได้?
ชนชั้นกษัตริย์และขุนนางนั้นสืบสายโลหิตหรือ?
วันนี้ อวี๋ลิ่งได้พูดประโยคนี้ออกมาตรง ๆ ต่อให้เป็นคำพูดเดือดดาล หรือพูดเล่น......
สำหรับทุกคนแล้ว มันคือสารกระตุ้นที่แรงทะลุขีดสุด
ไม่กลัวอวี๋ลิ่งพูดเล่น กลัวแต่พี่อวี๋ไม่คิดอะไร
วันนี้ ไม่ใช่การแสดงออกว่าพี่อวี๋คิดอะไรอยู่รึ??
นัยน์ตาคนในกระโจมแดงก่ำ เสียงเกราะและเสียงชักดาบดังขึ้นเป็นระยะ
เฉียนเชียนอี้ร้องในใจว่าแย่แล้ว เขาจะปล่อยให้อวี๋ลิ่งเดินไปถึงขั้นนั้นในเวลานี้ไม่ได้
เฉียนเชียนอี้พุ่งเข้าใส่เซี่ยซ่างเจิ้งแล้วเตะเข้าให้อย่างแรงทีหนึ่ง
"บังอาจ บ่อนทำลายขวัญกำลังใจ ไว้ข้าจะกราบทูลราชสำนัก ลงโทษพวกเจ้าด้วยข้อหาแอบเจรจาสงบศึก!"
เฉียนเชียนอี้ตีไก่ให้แมวกิน หวังฝู่เฉินค่อย ๆ เก็บดาบ
จางเม่วซิวเข้าใจดี ว่ากบฏที่ร้ายกาจที่สุดในใต้หล้าปรากฏตัวแล้ว
เพราะ "คำเดือดดาลย่อมมีเกินเลย ทว่าใจจริงหาใช่เช่นนั้น"!
อวี๋ลิ่งกล้าพูดคำนี้ แปลว่าเขาเคยตรึกตรองเรื่องนี้แล้ว เขามีคุณสมบัติครบถ้วนที่จะเป็นกษัตริย์องค์หนึ่งแล้ว
หากวันใดปราบพวกเจี้ยนหนูหมดสิ้น เขาก็คือผู้กอบกู้โลก บารมีของเขาทั่วทั้งเหลียวตงจะขึ้นสู่จุดสูงสุดที่ไม่มีใครเทียบถึง
มิน่าล่ะฮ่องเต้ถึงได้เอาใจอยู่ตลอด พวกขุนนางถึงได้ยุแยง
ฝ่ายหนึ่งกลัวให้เกิด อีกฝ่ายเฝ้ารอให้เกิด
พวกมันก็ยังเป็นอย่างนั้น คิดว่าไม่ว่าใครขึ้นเป็นฮ่องเต้ สุดท้ายก็คือองค์จักรพรรดิกับขุนนางผู้รู้ร่วมกันปกครองแผ่นดิน
การปกครองแผ่นดินจะขาดพวกมันไปได้อย่างไร?
มีใครกล้าฆ่าล้างผลาญจนตายหมดบ้าง?
จางเม่วซิวรู้ว่าพวกเจี้ยนหนูนั้นกล้า "ทำให้บัณฑิตผู้ทรงปัญญาดีถูกฆ่าจนสิ้น" ก็คือเหลียวตง
ตอนนี้ในเหลียวตงนอกจากพวกรับใช้แล้ว คนอ่านหนังสือผู้มีกระดูกสันหลังถูกฆ่าหมดสิ้นแล้ว!