# บทที่ 36 เจ้าจะทำอะไรข้าได้
"ท่านเจ้าสำนัก ท่านอวี๋ต้าหยวนยังไม่ถึงสามสิบเลยกระมัง!"
จางเม่าซิวหัวเราะพลางส่ายหน้าโดยไม่เอ่ยวาจา
หากจำไม่ผิด ปีนี้อวี๋ลิ่งควรมีอายุยี่สิบเจ็ดปีตามปีเกิด การมาถึงจุดนี้ได้ด้วยวัยยี่สิบเจ็ดปีนับว่าหาได้ยากยิ่งนัก
"ท่านเจ้าสำนัก ดูเหมือนท่านอวี๋ต้าหยวนจะไม่ต้อนรับการมาของพวกเราเลย!"
จางเม่าซิวยังคงไม่พูดอะไร
เขาเองก็ไม่รู้ว่าอวี๋ลิ่งคิดอะไรอยู่ หลังจากพบหน้าเขาแล้วก็จัดการให้เขาไปพักผ่อน ไม่แม้แต่จะสนใจไต่ถามว่าทางด่านซานไห่กวนจะพูดอะไร
อวี๋ลิ่งไม่ใช่ไม่สงสัยใคร่รู้ หากแต่ไม่แยแส
ดังที่ซุนฉวนถิงกล่าวไว้ แนวป้องกันหนิงจิ่นเปลี่ยนจาก "ปกป้องประเทศชาติ" กลายเป็น "ปกป้องผลกำไร"
พวกเขาจะพูดอะไรได้เล่า ย่อมไม่มาหารือกับเขาถึงวิธีสังหารข้าศึกเป็นแน่
คิดแล้วคิดอีก สุดท้ายใจความสำคัญก็ไม่พ้นเรื่องผลประโยชน์
ดังนั้น อวี๋ลิ่งจึงไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย
"ท่านเจ้าสำนัก ได้ยินคนเขาว่าท่านอวี๋ต้าหยวนนิสัยดุร้ายและพูดจายากยิ่งนัก พรุ่งนี้พบหน้ากันต้องระวังหน่อย อย่าพูดจาตรงๆ แบบที่คนอื่นเขาไม่ชอบฟัง!"
จางเม่าซิวยิ้มอีกครั้ง
เขาผ่านมรสุมชีวิตมามาก มองโลกนี้ทะลุปรุโปร่งแล้ว
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกนี้ก็คือคำว่า "ได้ยินคนเขาว่า" "ข้ามีญาติคนหนึ่ง" ซึ่งเอาคำ "ฟังเขามาว่า" มาเสแสร้งเป็น "นี่แหละหลักฐาน"
"เจ้าได้ยินใครว่า? ท่านอวี๋ต้าหยวนเคยบันดาลโทสะต่อหน้าเจ้าหรือ?"
เด็กรับใช้พูดไม่ออกชั่วขณะ จางเม่าซิวยกมือขึ้นเคาะศีรษะเขา
สำหรับคนอย่างอวี๋ลิ่งนั้น เขามีทัศนะของตนเอง นิสัยพื้นฐานไม่เลว เพียงแต่ไม่เข้ากับใคร
เพราะไม่เข้ากับใครจึงกลายเป็นคนพิเศษ
เรื่องที่อวี๋ลิ่งทำมา จางเม่าซิวก็รู้ดี เขามิได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องผิดแปลก กลับมองอย่างสนุกสนาน
หลังจากบ้านพบมหาวิบัติ จางเม่าซิวก็เข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่ง...
เจ้าของที่ดิน, ปัญญาชน, ขุนนาง คนกลุ่มนี้ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์
ปัญหาคือคนที่ไร้ความเป็นมนุษย์กลุ่มนี้กลับกุมอำนาจในการพูดไว้ได้อย่างเหมาะเจาะ
"พวกท่านดูผิดคนแล้วกระมัง จางเม่าซิวบุตรชายของจางจวีเจิ้งมามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร พวกท่านไม่รู้สึกประหลาดบ้างหรือ?"
"ไม่ประหลาดเลย มีอะไรต้องประหลาด?"