# บทที่ 38 วาสนาครั้งใหญ่
ฤดูหนาวในเหลียวตงช่างโดดเดี่ยวจนทำให้จิตใจของผู้คนหนาวเหน็บ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทุกคนรู้ข่าวว่าอวี๋ลิ่งได้ตีด่านฝ่ากู้เหมินแตกแล้ว ปลายหอกชี้ตรงไปยังเมืองเสิ่นหยาง แผ่นดินเหลียวตงที่เดิมทีคนก็ไม่มากอยู่แล้ว บัดนี้แทบมองไม่เห็นคนเลย
แม้แต่หนูที่หลบอยู่ใต้ดินยังสัมผัสได้ว่าใหญ่กำลังจะมา ต่างพากันซ่อนลูกของมันอย่างมิดชิด
สวี่ต้าปิ่งลูบหัวโล้นของตัวเอง
หลังจากมองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวังแล้ว เขาก็ก้มตัวลง เป่าลมหายใจใส่ท่อนไม้ตรงท่อนหนึ่งไม่หยุด จนกระทั่งเปลือกน้ำแข็งบนนั้นละลาย
"ต้าปิ่ง อย่าสนใจข้าเลย รีบหนีไปเถอะ!"
สวี่ต้าปิ่งไม่ได้พูดอะไร ใช้ปากกัดลงบนท่อนไม้ เริ่มใช้ฟันบดอย่างช้าๆ
พลางกัด พลางใช้หางตามองพี่น้องของตน
ขอเพียงพี่น้องขมวดคิ้ว เขาก็จะชะลอความเร็วลง
สิ่งที่เขากำลังกัดอยู่นั้นคือด้ามลูกธนู บัดนี้เหลือเพียงครึ่งเดียวแล้ว
ส่วนที่เหลือถูกเขางับกัดทีละนิดทีละน้อยจนหัก
กระบวนการนี้ยาวนานอย่างที่สุด ต้องใช้ความอดทนอย่างยิ่ง
"พูดบ้าอะไร!"
"ข้าไม่ได้พูดบ้า เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บ อย่าไปสนใจข้าเลย เอาหัวนี่ไปที่ด่านฝ่ากู้เหมินหาทางอยู่รอด แล้วใช้ชีวิตต่อไปให้ดีๆ!"
พ่อเจ้าเถอะ!
สวี่ต้าปิ่งด่าเสร็จก็ทำงานของตัวเองต่อไป
เมื่อห้าวันก่อน พวกเขาที่อาศัยอยู่ในบ้านไร่นอกเมืองตัดสินใจก่อการ เจ็ดคนร่วมมือกันสังหารเจ้าของบ้านไร่กองธงขาวผู้หนึ่ง!
หลังจากนั้นเจ็ดคนก็ตกอยู่ในวังวนของการถูกไล่ล่า
จนถึงวันนี้ เจ็ดคนที่แต่ก่อนตกลงกันว่าจะกลับบ้านไปทำไร่นั้น บัดนี้เหลือเพียงสองคนแล้ว
คนหนึ่งไม่เป็นอะไร ส่วนอีกคนถูกธนูปักกลางหลัง!
"ท่านคิดว่ากองทัพซีเป่ยของท่านอวี๋ลิ่งจะชนะหรือไม่?"
สวี่ต้าปิ่งถ่มเศษไม้ที่เปื้อนเลือดในปากออกมา คิดแล้วตอบว่า:
"ข้าเองก็ไม่รู้ แต่เมื่อเทียบกับพวกที่ซานไห่กวนที่เอาแต่ตั้งรับไม่ยอมออกไปรบแล้ว กองทัพซีเป่ยอย่างน้อยก็ทำให้คนมองเห็นความหวัง!"
"ก็กลัวแต่ว่ามันจะยังเป็นแบบเดิมอีกน่ะสิ!"