# บทที่ 89 หวนคืน
สยงถิงปี้โบกมืออำลา!
เขตชนเผ่าเคออ่อร์ชิ่นกำลังค่อยๆ ว่างเปล่าขึ้นเรื่อยๆ เสบียงและยุทธภัณฑ์จำนวนมากเริ่มลำเลียงไปยังเผ่าน่ายม่านดั้งเดิม
ที่นั่น มีหมู่พ่อค้ามากมายรอคอยอยู่!
คนกลุ่มนี้มีกำลังมหาศาล
พวกเขาไม่เพียงแต่กลืนกินสินค้าปริมาณมหาศาลนี้ได้ ยังมีคนคอยแอบถามอย่างลับๆ ว่าพอจะซื้อศพที่ยังไม่ถูกตัดหัวสักสองสามศพกลับไปได้ไหม!
อ้างว่าจะเอาไปให้ลูกหลานในเผ่าแก้แค้น...
ในสายตาของสยงถิงปี้ นี่มันก็คือผลงานศึกชัดๆ คนพวกนี้กำลังซื้อผลงานศึก
เดี๋ยวนี้หัวพวกเจี้ยนหนูน่ะมีค่ามาก แต่ราชสำนักก็เกรงว่าทหารในกองทัพจะฆ่าคนดีเอาหน้าเพื่อสร้างผลงาน จึงตรวจสอบเข้มงวดเป็นพิเศษ!
แต่ถ้าลากศพสมบูรณ์ๆ กลับไปได้สักสองสามร่าง เงินก็ได้ ส่วนผลงานศึกก็ได้...
เมื่อสินค้ามหาศาลถูกขนย้ายออกไป ความคึกคักของเคออ่อร์ชิ่นก็ค่อยๆ จืดจางลง หลงเหลือความร่วงโรยคล้ายเมื่องานเลี้ยงเลิก ผู้คนก็แยกย้าย กับความรู้สึกห่อเหี่ยวอย่างบอกไม่ถูก
เผ่าเคออ่อร์ชิ่นถูกแบ่งเป็นสองส่วน!
พวกผู้หญิง เด็กเล็ก และขุนนางเดิมของเผ่าเคออ่อร์ชิ่น ต้องติดตามอวี๋ลิ่งกลับไปเมืองกุยฮวา
ส่วนคนหนุ่มฉกรรจ์ที่เหลือ ต้องตามพี่ชุนไป กลายเป็นเผ่าเคออ่อร์ชิ่นใต้สังกัดเผ่าเย่เฮ่อ!
เคออ่อร์ชิ่นไม่มีทางเลือก ตอนฟันหัวพวกเจี้ยนหนู พวกเขาก็ลงมือไปค่อนข้างโหดเหมือนกัน
บวกกับเผ่าน่ายม่านก่อนหน้านี้ ตอนนี้ใต้มือพี่ชุนมีชนเผ่าน้อยอยู่สองเผ่าแล้ว!
ป้อมปราการอู้เหลียงฮากำลังก่อสร้าง
ก็เหมือนกับการบุกเบิกพัฒนาเมืองกุยฮวาครั้งใหญ่ ก้าวแรกนั้นยากจะก้าวพ้นที่สุด กระบวนการเปลี่ยนจากไม่มีอะไรเลยมาเป็นมีนั้นแสนจะทรมาน
ก็เหมือนกับผืนดินที่เพิ่งบุกเบิกออกมา...
ถึงแม้จะบุกเบิกได้มากมาย แต่ผลเก็บเกี่ยวในสองปีแรก ต้องไม่สมดุลกับที่ลงแรงไปแน่นอน
ต้องบำรุงดิน ต้องใส่ปุ๋ย ต้องดูแลเอาใจใส่ทุกรูปแบบ
แถมยังต้องคอยระวังการรุกรานแบบไม่ทันตั้งตัวจากชนเผ่าเหล่านั้นอีก
ภารกิจของสยงถิงปี้ที่นี่คือการใช้การแบ่งที่ดินเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน รับสมัครและรวบรวมราษฎรต้าหมิงที่แตกหนีมาจากเหลียวตงกับทหารหนีทัพ!
คนเหล่านี้ล้วนซ่อนตัวอยู่ในเทือกเขาใหญ่ทางด้านขวาของอู้เหลียงฮา