# บทที่ 90 เสียใจ...เสียใจเหลือเกิน
ข่าวที่อวี๋ลิ่งกำลังจะกลับมาแพร่สะพัดรวดเร็วปานไฟลามทุ่ง
ชัยชนะครั้งนี้ยิ่งใหญ่เพียงใด หลายคนอาจนึกภาพไม่ออก แต่เมื่อพูดว่าสังหารฮ่องเต้ของพวกเจี้ยนหนูตายหนึ่งตน ผู้คนก็พลันเข้าใจทันทีว่ายิ่งใหญ่เพียงใด!
เมื่อรู้ว่าอวี๋ลิ่งจะกลับมา และรู้ว่าอวี๋ลิ่งรักความสะอาด
เว่ยเหลียงชิงผู้ "กุมอำนาจใหญ่" ก็เริ่มเรียกหาคนมาจัดการกวาดล้างครั้งใหญ่
แม้ตอนนี้จะดูเร็วเกินไปสักหน่อย แต่เว่ยเหลียงชิงก็คิดว่าหากจำเป็นก็กวาดอีกรอบก็ยังได้
ตอนนี้เขารักการทำงาน ทำงานแล้วทำให้รู้สึกภาคภูมิใจในตนเองเป็นที่สุด
ตอนนี้เว่ยเหลียงชิงไม่อยากกลับจิงเฉิงเลย!
มิใช่เพราะเมืองกุยฮวาดีเลิศเลอ หรือเพราะเขาไม่อยากกลับไปเยี่ยมเยียน
แต่เป็นเพราะอาเขยของเขา เว่ยจงเสียน เขียนจดหมายมาบอกว่าอย่ากลับไป อย่าได้ก้าวเท้าเข้าไปในเขตด่านเป็นดีที่สุด!
เว่ยเหลียงชิงคิดว่าอาเขยกำลังโกรธ!
เพราะตนเขียนจดหมายไปว่าจะแต่งงานกับหญิงสาวชาวทุ่งหญ้าแล้วจึงโกรธ!
เพราะข้าวสุกเป็นข้าวสวยไปแล้วจึงโกรธ
เว่ยเหลียงชิงหาได้รู้ไม่ว่า อาของเขาไม่เพียงแต่กำลังสังหารผู้คนอย่างบ้าคลั่งในจิงเฉิง แต่มือของเขายังยื่นยาวไปถึงแดนใต้แล้ว
เริ่มจัดการคดีสกุลอู๋แห่งภูเขาหวงซาน
นี่ไม่ใช่คดีความแต่อย่างใด เบื้องหลังคือการที่เว่ยจงเสียนกำลังลงมือกับตระกูลอู๋แห่งซีหนาน นามสกุลใหญ่แห่งอำเภอฮุยโจว!
ตระกูลอู๋ตั้งอยู่ ณ ตำบลตะวันตก อำเภอเซ่อเซี่ยน ฮุยโจว หันหน้าสู่แม่น้ำซินอันเจียง หันหลังพิงภูเขาหวงซาน
นับตั้งแต่ราชวงศ์หยวนเป็นต้นมา ที่นี่ก็มั่งคั่งล้ำเลิศในฮุยโจว มีพ่อค้าใหญ่ปรากฏตัวสืบต่อไม่ขาดสาย
หวังเต้าคุน บัณฑิตเจ้าสำราญผู้ผ่านสามรัชกาลเจียจิ้ง หลงชิ่ง และว่านลี่ ก็เป็นคนจากที่นี่
นับตั้งแต่รัชกาลเจิ้งเต๋อ ผู้คนที่ออกไปจากที่นี่ต่างอาศัยความสัมพันธ์ทางศาลบรรพชน ประกอบกิจการค้าเกลือและโรงจำนำ กระจายตัวอยู่ทั่วแดนใต้
พ่อค้าเศรษฐีผู้มั่งคั่งปรากฏตัวไม่รู้จบสิ้น
ตระกูลอู๋ก็คือตัวแทนของคนเหล่านี้!
ตระกูลอู๋ใช้เงินทองถางทางเชื่อมสัมพันธ์ ทำให้คนตระกูลอู๋ถึงห้าคนได้ตำแหน่งถึงขั้นจงซู กล่าวคือคนตระกูลอู๋มีตำแหน่งจงซูในราชสำนักถึงห้าคน