# บทที่ 88 ข้าวสุกและข้าวดิบ
ไห่หลานจูนั่งอยู่บนรถม้าหวีเส้นผมยาวของนาง
วันนี้ไห่หลานจูละทิ้งผ้าคลุมผมแบบสตรีมีกรอบชายที่ตนเคยใช้
เริ่มจัดแต่งทรงผมตามความทรงจำเกี่ยวกับสตรีแห่งต้าหมิง เพื่อประกาศความเปลี่ยนแปลงของตนเอง! (ต้าหมิงก็คือราชสำนักทางใต้)
ไห่หลานจูช่างฉลาดนัก!
นางรู้ดีว่าหากต้องการคว้าหัวใจผู้ชาย ต้องปรับตัวให้ตรงใจผู้ชาย ไม่ใช่สร้างความแตกต่างเพื่อประกาศความพิเศษของตน
ไห่หลานจูชื่นชอบเครื่องประดับผมของสตรีต้าหมิงมาก!
และรังเกียจเครื่องประดับของพวกเจี้ยนหนูเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อปีก่อน อาหญิงเจ๋อเจ๋อกลับจากเสิ่นหยางมาเยี่ยม พวกพ้องเห็นหน้าผากโล้นเลี่ยนของนาง ไห่หลานจูกลับรู้สึกว่ามันอัปลักษณ์ผิดปกติจนไม่อยากทนมอง
หากเป็นทรงผมของสตรีต้าหมิง นางกลับชอบนัก!
เมื่อเปลี่ยนทรงผมแล้ว เครื่องประดับศีรษะงดงามที่เคยประดับบนเรือนผม ทำจากหินโมรา ปะการัง หยก และโซ่เงินปักประดับพลอยก็ใช้ไม่ได้อีกต่อไป!
นางเกล้าผมให้ตนเป็นทรงมวยรูปท้อ
มวยนั้นแบนกลม เสริมด้วยเครื่องประดับเรียบง่าย
ข้อดีคือให้ความรู้สึกงามสง่า
บัดนี้นางต้องวางตัวอย่างสมสถานะ เพื่อบอกทุกคนว่านางไม่เหมือนเดิมแล้ว!
นางไม่ใช่เด็กสาวบนทุ่งหญ้าอีกต่อไป หากเป็นหญิงมีสามี
หม่างกู่ซือมีอารมณ์ดีเป็นที่สุด
หลานสาวของเขาไม่ได้ขี่ม้า ทว่านั่งอยู่ในรถม้า
สำหรับคนที่ใช้ชีวิตบนทุ่งหญ้า ผู้ถูกขนานนามว่าเป็นชนชาติบนหลังม้า การไม่ขี่ม้าย่อมหมายถึงความไม่สะดวก!
และความไม่สะดวกนี้มีความหมายหลายชั้น!
เด็กเล็กเกินไปจึงขี่ม้าไม่ได้ คนแก่ชราเกินขึ้นหลังม้าไม่ไหว ร่างกายไม่สะดวกจนไม่เหมาะขี่ม้า ส่วนไห่หลานจูนั้น ดูท่าจะร่างกายไม่สะดวก!
พอได้สืบถามดูสักหน่อย เฒ่าชราก็รู้ว่าหลานสาวของตนพักอยู่ในกระโจมของอวี๋ลิ่งตลอดคืน!
หม่างกู่ซือรีบส่งข่าวให้หัวหน้าเผ่าอาวปาทราบ
เมื่อข่าวค่อยๆ แพร่สะพัดออกไป ทุกคนต่างก็ถอนหายใจอย่างพร้อมเพรียงกัน ไม่ต้องกลัวพี่ชุนอีกต่อไป...
ในที่สุดก็ไม่ต้องหวาดระแวงอีกแล้ว!
แสงแดดทาบลงบนใบหน้าของไห่หลานจู แม้นางจะพยายามยืดอกเชิดหน้าแสร้งทำเป็นไม่มีความผิดปกติ ทว่าความปวดเมื่อยทั่วร่างกลับคอยย้ำเตือนนางว่าทุกสิ่งได้เกิดขึ้นแล้ว