# บทที่ 53 ล้วนแต่พวกกวาผี
"แม่จ๋า ลูกกลัว!"
"ลูกอย่ากลัว จำไว้ เจ้าเป็นลูกผู้ชายชาวฮั่น ข้างนอกนั่นก็เป็นลูกผู้ชายชาวฮั่น จำไว้ ตายก็ห้ามลืม ตายก็ห้ามลืม!"
เด็กน้อยเบิกตาโต พยักหน้าอย่างจริงจัง
"ลูกจำไว้แล้ว ตายก็ไม่ลืม!"
"พวกเราเป็นลูกผู้ชายชาวฮั่นเอย บ้านอยู่ที่ป้อมฉางเซิ่ง ออกประตูเจอลมเหนือเอย ม้าคนเถื่อนไม่เข้าใกล้เอย แม่เรียกกินข้าวพ่อลับมีด..."
เด็กน้อยไม่เข้าใจความหมาย ส่ายหัวพลางร้องตาม
"พวกเราเป็นลูกผู้ชายชาวฮั่นเอย บ้านอยู่ที่ป้อมฉางเซิ่ง ออกประตูเจอลมเหนือเอย ม้าคนเถื่อนไม่เข้าใกล้เอย แม่เรียกกินข้าวพ่อลับมีด..."
ในห้องใต้ดินเล็กๆ เสียงเพลงพึมพำดังขึ้น!
เมืองเสิ่นหยางไฟไหม้แล้ว บรรยากาศสงครามที่ใกล้เข้ามากดทับทุกคนเหมือนภูเขา
ตั้งแต่รู้ว่ามีคนชื่ออวี๋ลิ่ง จนถึงวันนี้ที่โด่งดังราวดวงอาทิตย์เที่ยงวัน
พวกเจี้ยนหนูก็เพิ่งรู้ตัวว่าคนคนนี้ทำให้พวกมันหวาดกลัวจากก้นบึ้งหัวใจ
เพราะไม่เคยชนะเลย
บอกไว้ว่าไม่ใช้ชาวฮั่นที่เป็นขี้ข้า สุดท้ายก็ใช้ชาวฮั่น พวกมันจัดระเบียบคนเริ่มดับไฟ ไม่ให้ไฟลามใหญ่
ไม่ให้ไฟลามต่อเนื่อง ไม่ให้คุกคามเมืองชั้นใน
การวางผังเมืองเสิ่นหยางของพวกเจี้ยนหนูมีลักษณะเฉพาะ
ตำแหน่งที่ดีที่สุดทางเหนือของเมืองเสิ่นหยางเป็นของสองกองธงเหลือง ทางใต้เป็นของสองกองธงคราม
ทางตะวันตกของเมืองเสิ่นหยางเป็นของสองกองธงขาว ทางตะวันออกของเมืองเป็นของสองกองธงแดง
สี่เขตนี้เปรียบเหมือนพระราชวังต้องห้ามในจิงเฉิง นั่นก็คือเมืองชั้นใน
ชาวฮั่นถูกขับไล่ไปอยู่เมืองชั้นนอก แม้จะเป็นประชากรส่วนใหญ่ แต่กลับต้องอัดกันอยู่ในพื้นที่เล็กๆ สกปรก
ตำแหน่งและภูมิประเทศที่ดีที่สุดถูกยึดครองโดยตระกูลอ้ายซินเจวี๋ยหลัวและทหารกองธงรวมถึงครอบครัว กลายเป็นเมืองเล็กที่เข้าได้เฉพาะพวกมัน
นั่นก็คือเมืองแมนจู
เมืองเสิ่นหยางไฟไหม้ เป็นการโจมตีเชิงทดสอบของฝั่งอวี๋ลิ่ง
เมืองเสิ่นหยางเป็นเมืองใหญ่ เป็นเมืองใหญ่ที่สุดในเหลียวตง ความสูงของมันสามารถปิดกั้นอาวุธปืนได้ในระดับหนึ่ง